EPISODE 1 – Termination Without Cause
“Ms. Yoon Mira.”
Napalingon ang buong floor nang banggitin ang pangalan niya. Lumapit siya, hawak pa ang folder ng reports, habang papalapit ang CEO na si Han Keon-woo, kasama ang mga board member na parang bodyguards. Malamig ang tingin, walang emosyon.
Inaabot nito ang isang papel. “Effective today, you’re terminated.”
Parang nag-e-echo ang salita. Terminated.
“H-ha? Sir, may mali po siguro—kakapasok lang ng reports ko sa Singapore team, tapos—”
“HR will settle your remaining pay,” putol niya, walang kahit anong paliwanag. “Wala kang kailangang gawin kundi pumirma. That’s all.”
“Pero… ano po’ng dahilan?” pilit ni Mira, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses. “May nagawa po ba akong mali? May complaint? Sir, at least sabihin n’yo—”
Saglit na nagtagpo ang mga mata nila. May kung anong kumislot sa mata ni Keon-woo—isang sandali ng kirot na agad din niyang tinakpan.
“Company decision,” malamig na sagot. “Wala na akong ibang masasabi.”
Sa likod, naririnig ni Mira ang mahihinang bulungan.
“Siguro nahuli sa CCTV na natutulog.”
“Baka may relasyon sa boss tapos nahuli.”
“Sayang, ang sipag pa naman noon…”
Pero ang pinakamasakit, galing mismo sa HR manager habang pinapapirma siya sa termination form: “Baka mas mabuti na rin ‘to, Mira-ssi. Minsan, kailangan tanggapin na expendable tayo.”
Pag-uwi niya sa maliit na kwarto, dala niya ang isang kahong puno ng gamit: mug, desk plant, at isang USB na hindi kanya, nakaipit sa sobre ng clearance.
For M. ang nakasulat sa post-it, pirma ng IT staff na kakilala niya.
“Siguro mga files ko dati,” bulong niya, isinalpak iyon sa bulsa ng bag.
Kinagabihan, habang iniisip kung paano babayaran ang renta at dialysis ni Umma, hindi niya napigilang umiyak. Walang paliwanag, walang due process, wala man lang salitang “salamat.” Pinutol lang nang gano’n ang pitong taon niyang pinaghirapan.
Bago matulog, napatingin siya sa city lights sa labas ng bintana. Sa pinakataas na building, nagniningning ang logo ng Han Global—at alam niyang nandoon si Keon-woo, kalmado, tulog nang mahimbing, habang siya, nilalamig sa kaba.
“Bakit mo ‘to ginawa, Han Keon-woo?” bulong niya, nakapikit sa unan. “Ano ba talaga ang kasalanan ko sa’yo?”
Wala siyang ideya na ang sagot ay hindi lang tungkol sa trabaho—kundi tungkol sa sariling buhay na hindi niya maalala.
EPISODE 2 – Ang USB na Nagbaligtad ng Mundo
Kinabukasan, nagising si Mira na parang binangungot. Sa mesa, nakalatag ang termination letter. Binuksan niya ang laptop para mag-check ng job postings, pero paulit-ulit na bumalik sa isip niya ang USB.
For M.
“Baka HR files lang ‘to…” pero hindi mapakali ang kamay niya. Sinaksak niya ito sa laptop.
Isang folder lang ang laman: “199X – 201X (M&K)”. Napakunot ang noo niya. Pag-open niya, daan-daang photos ang sumalubong: beach, amusement park, maliit na apartment, wedding hall.
At sa bawat frame, dalawang tao ang nasa gitna:
Siya. At si Han Keon-woo.
Sa isang larawan, naka-jeans lang silang dalawa, kumakain ng tteokbokki, nag-aagawan sa chopsticks. Sa isa pa, nasa kalsadang basa ng ulan, nakasilong sa iisang payong, nakatawa siya habang yakap mula sa likod ng isang mas batang Keon-woo.
“Hindi ‘to totoo…” bulong niya, mabilis na nag-swipe pa baba.
May picture na naka-uniform siyang estudyante, bitbit ang review book, nakasandal sa balikat ni Keon-woo sa library. May isa pang larawan: siya, naka-simpleng white dress, nakapirma sa parang marriage registry. Sa tabi, si Keon-woo, naka-pulang hoodie, nakangiti nang sobrang saya.
Nanginginig ang mga daliri ni Mira. Hindi siya nag-asawa. Sigurado siya. Hindi niya kailanman nakitang may wedding ring sa daliri.
“Photoshop?” halos desperado niyang tanong sa sarili. “Prank? Blackmail?”
Sa dulo ng folder, may isang video file: “For Mira – open only if you forget.”
Humigop siya ng hangin, pinindot ang play.
Lumabas sa screen ang mukha niya—mas payat, maputla, pero siya.
“Mira-ah…” bulong ng Mira sa video, namumugto ang mata. “Kung napapanood mo ‘to, ibig sabihin, nangyari ‘yung gusto mong mangyari. Nakalimot ka.”
Sa tabi, lumitaw si Keon-woo, yakap siya, umiiyak.
“Please,” tuloy ng Mira sa video, “kung sakaling mamuhay ka ulit nang parang hindi kami existed, huwag mong sisisihin si Keon-woo. Ako ang pumili na kalimutan ka, oppa. Ako ang sumuko.”
Tumigil ang mundo niya.
Ako ang… pumili?
Nalaglag ang mouse sa kamay ni Mira, napasigaw nang mahina. Lahat ng sakit ng pagka-terminate—biglang lumiit kumpara sa bigat ng katotohanang ngayon lang niya nakita:
Hindi lang pala siya basta empleyado na sinibak ng CEO.
Siya ang babaeng minsan na nitong pinakasalan.
At siya mismo ang nagdesisyong hindi ito maalala.
EPISODE 3 – Ang Asawang Nagpumilit Magkalimot
Hindi mapakali si Mira sa gabing iyon. Nagtungo siya kina Umma, dala ang printed screenshot ng video.
“Umma…” nanginginig ang kamay niyang inabot ang papel. “Sino si Han Keon-woo sa akin?”
Namutla ang ina niya, halos nabitawan ang tasa ng tsaa. “S-saan mo ‘yan nakuha?”
“Sa USB na galing sa kumpanya. Sino siya?” pinilit niyang pinakalma ang boses. “At bakit may video ako na sinasabing… gusto kong makalimot sa kanya?”
Matagal bago sumagot si Umma. Sa huli, tumulo ang luha nito.
“Anak… asawa mo siya.”
Parang may pumutok sa tenga ni Mira.
Pitong taon na pala mula nang ikasal sila. Nagtatrabaho noon si Keon-woo bilang legal counsel; siya, intern na nangangarap maging HR head. Nagplano silang mag-ipon, magtayo ng pamilya. Hanggang sa nangyari ang aksidente.
“Naalala mo ba ‘yung lindol sa construction site ng branch natin sa Busan?” tanong ni Umma. “Ikaw ‘yung volunteer na nakulong sa loob. Ilang oras kang nasa ilalim ng semento. Nawala ang baby ninyo. Almost… nawala ka na rin.”
Sumakit ang sikmura ni Mira. Baby?
“Pagkagising mo, wala kang naaalala mula college hanggang sa kasal ninyo,” tuloy ng ina, halos garalgal. “At bawat beses na ipapaalala namin, nagpa-panic ka, sugatan mo sarili mo, sinisigaw mong ‘Kung wala akong maalala, baka wala na ring sakit.’”
Sa dulo, sabi ng psychiatrist, baka mas mabuting huwag nang pilitin. Si Keon-woo, halos masira, pero siya mismo ang naglatag ng kamay sa harap ni Mira sa huling session.
Sa video na nasa USB, muling lumitaw ang eksena: si Mira, naka-hospital gown, nakaupo sa kama; si Keon-woo nakaluhod sa harap niya.
“Oppa,” sabi ng Mira sa video, “hindi ko kaya. Sa tuwing sasabihin nilang asawa kita, nasasakal ako sa sakit na hindi ko maabot. Pwede bang… pakawalan mo na ako? Live your life. I’ll live mine. Kung para talaga tayo, baka balang araw, magkita ulit tayo nang parang strangers. Start over.”
Ngumiti siya sa gitna ng luha. “Pero ngayong araw, hayaan mo akong maging duwag. Hayaan mo akong kalimutan ka.”
Doon muli naputol ang video.
Sa sala, umiiyak si Mira, yakap ang sarili. “Ako pala ang nang-iwan,” bulong niya. “Ako pala ang humiling na kalimutan siya… tapos ako pa ‘yung galit na sinibak niya ako sa trabaho.”
Ngayon, bawat piraso ng galit niya kay Keon-woo ay napalitan ng mas mabigat: matinding hiya, at kulang-kulang na puso na gusto na namang kumapit sa taong minsan na niyang binitawan.
EPISODE 4 – Bakit Siya Talaga Sinibak
Kinabukasan, hindi na kinaya ni Mira ang hindi magtanong. Dumiretso siya sa Han Global, kahit guard pa lang, halos pigilan na siya.
“Wala na po kayong access, Ms. Yoon,” sabi ng guard.
“Sabihin n’yo kay CEO, Mira—” napahinto siya. “Sabihin n’yo kay CEO, Han Mira ang gustong makipagkita sa kanya.”
Parang binuhusan ng yelo ang paligid. In an instant, may tumawag sa intercom. Ilang minuto lang, lumabas si Keon-woo, naka-suit pa rin, kasama ang ilang director.
“Let her in,” malamig niyang utos.
Sa conference room, magkaharap silang dalawa. Tahimik. Sila lang.
“Ingat ka sa binitawan mong pangalan sa lobby,” bungad ni Keon-woo, pilit matigas ang boses. “Legal pa rin ang kasal natin sa papel.”
“Tama,” sagot ni Mira, pinupunasan ang luha. “Kaya siguro may karapatan pa rin akong magtanong. Bakit mo ako sinibak, Keon-woo-ssi? Dahil ba… naalala mo na kung sino ako? Ginawa mo bang charity case ang sariling asawa mo?”
May pilyong sakit sa ngiti nito. “Kung charity ka, sana hindi ako ang pinaka-lugi.”
Huminga siya nang malalim, inilabas ang USB. “Nakita ko na. Lahat. Kasal. Aksidente. Baby.” Nanginginig ang boses niya. “Alam ko nang ako ang humiling na kalimutan ka. Pero bakit ngayon… bakit mo ako tinanggal nang walang paliwanag? Bakit hindi mo ako basta sinabihang ‘lumayo ka’ kung gusto mo akong protektahan?”
Unang beses na sumagi ang emosyon sa mukha ni Keon-woo—pagod, sakit, pagmamahal na pinipigil.
“Dahil hindi na ako ‘yung may hawak ng laban,” mahinahon niyang sagot. “Nalaman ng board na may conflict of interest ako sa isang empleyado. May hacker na nakakuha ng kopya ng marriage certificate natin. Gusto ka nilang ipa-investigate, ipa-audit, ipahiya. At alam mo kung ano’ng una nilang tanong?”
“‘Bakit niya hindi sinabi na asawa ka niya?’”
“Hindi,” sagot ni Keon-woo, mapait ang ngiti. “Una nilang tinanong: ‘May alam ba siya sa mga secret account ng pamilya niya? Pwede natin siyang piga-in.’”
Nanlamig si Mira.
“Kaya mo ako sinibak…” bulong niya.
“Para wala silang legal ground na kaladkarin ka sa gulo,” seryosong sagot ni Keon-woo. “Ginawa kitang pinakamahinang link para mabitawan ka nila. Tanggap ko na sila ang maghihinalang may affair lang tayo, na nagpahamak sa kumpanya. Mas madali silang maniwalang ganyan kaysa sa katotohanan na mahal pa rin kita kahit hindi mo na ako kilala.”
Tumulo ang luha ni Mira. “Pero bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil last time na sinabi ko sa’yo kung ano tayo… halos mamatay ka sa takot at lungkot,” pabulong niyang sagot. “Sinunod ko ang huling hiling mo: kung sakaling magkita ulit tayo, ‘wag akong mauna. Hahayaan kitang ikaw ang unang pumili kung babalik ka.”
Sa sandaling iyon, parang piniga ang puso ni Mira. Siya mismo ang nag-utos noon na pakawalan siya. Siya rin ngayon ang unti-unting namamatay sa ideya na baka huli na para bawiin ang utos na ‘yon.
EPISODE 5 – Isang Bagong “Yes” sa Dulo ng Pagkalimot
Kinagabihan, mag-isa si Mira sa dating rooftop na pinupuntahan niya noong intern pa siya. Dito sila unang nag-kape ni Keon-woo noon, sabi sa video. Dito rin daw siya unang nag-“yes” sa proposal nito.
Ngayon, hawak niya ang dalawang papel: termination letter, at photocopy ng marriage certificate.
“Ms. Yoon?” may boses sa likod. Si Keon-woo, naka-suit pa rin, pero wala na ang arrogansya sa mga mata, puro pagod na lang. “Bawal ka na dito. Security will—”
“Subukan lang nila,” singit niya, ngumiti nang umiiyak. “May legal share pa rin ako sa kumpanyang ‘to, ‘di ba? Asawa ng CEO.”
Napangiti ito nang mapait. “Teknikali.”
Lumapit si Mira, inilagay ang termination letter sa gitna nilang dalawa, saka pinunit sa harap niya.
“Nagalit ako sa’yo,” amin niya. “Totoo ‘yon. Pero mas nagalit ako sa sarili ko nang malaman kong ako pala ang unang nagbura sa’yo. Ako ang unang nagbitaw. At kahit gano’n… pinili mong mahalin ako nang palihim, bantayan ako bilang boss, protektahan ako bilang estranghero.”
“Hindi ako santo, Mira,” garalgal ang boses niya. “Pinaglaruan kita sa pamamagitan ng pananatili sa tabi mo. Tinanggap ko ang mga report mo, pinagalitan kita sa meetings, pinilit kong gawin kang ordinaryong staff kahit sa mata ko… asawa kita.”
“Puwede ba,” pakiusap ni Mira, hawak ang certificate, “sa pagkakataong ‘to, ako naman ang pumili sa’yo? Buo na ang isip ko, buo na ang alaala ko—masakit man. Puwede bang hayaan mong ako naman ang magdesisyong hindi ka kalimutan?”
Tumingin si Keon-woo, punô ng luha pero may pilit na tawa. “Hindi ako sigurado kung kaya pa kitang pagtiwalaan sa puso ko, Mira,” tapat niyang sabi. “Hindi dahil galit ako, kundi dahil takot na naman akong maging dahilan ng sakit mo.”
Humakbang siya palapit, hawak ang kamay nito, inilapat sa dibdib niya.
“Takot ako,” amin ni Mira, “pero mas takot akong mabuhay na alam kong pinili kong hindi ka mahalin kahit kaya ko naman. Kung bukas, magising akong wala na naman akong maalala, please… sana may isa sa’tin na pipili ulit. At ngayon, ako ‘yon.”
May binunot si Keon-woo mula sa bulsa—isang maliit na ring box na kupas na.
“Alam mo ba?” pabulong niyang sabi. “Ito pa rin ‘yung singsing na sinuot ko sa’yo noon. Hindi ko naalis kahit kailan sa wallet ko.”
Binuksan niya; nandoon ang simpleng silver ring. Nanginginig ang kamay ni Keon-woo habang pinupulot ito.
“Hindi kita puwedeng pakasalan sa papel ulit,” mahina niyang sabi. “Kasi hindi naman tayo naghiwalay sa mata ng batas.”
“Kaya sa puso na lang,” sagot ni Mira, iniabot ang kamay.
Suot ng daliri niya ang singsing, parehong umiiyak. Sa ibaba, kumikislap ang siyudad na minsang saksi sa pagkalimot at pagtatakwil nila sa isa’t isa.
“Han Mira,” wika ni Keon-woo, boses ay halos bulong, “kung papayag ka… simula ngayon, araw-araw kitang liligawan. Hindi para ibalik ang dati, kundi para magtayo ng bago—kahit mas maliit, kahit mas ordinaryo, basta totoong pinili natin pareho.”
Ngumiti si Mira, sa wakas mula sa pinakasugat niyang parte. “Sa unang araw, ito na agad ang sagot ko,” sabi niya. “Yes. Kahit nasasaktan pa rin. Kahit hindi siguradong hindi na mawawala ang memorya ko. Dahil kahit maglaho ulit, alam kong sa isang USB, sa isang litrato, at sa puso kong ito… ikaw pa rin ang hahanapin ko.”
At sa taas ng building na dati niyang kinatatakutan, niyakap nila ang isa’t isa—hindi bilang CEO at ex-employee, hindi bilang biktima at salarin, kundi bilang dalawang taong natutong harapin ang katotohanan na minsan, ang pinakamabangis na paghihiganti ay mapapalitan ng pinakamalambing na bagay:
Ang desisyong piliin ang isa’t isa, kahit alam mong puwede ka ulit masaktan.