EPISODE 1 – Walang Kwenta sa Gitna ng Kislap
“Si Eun-ha? Ay, ‘yung asawa nung driver.”
“Grabe, simple ng damit. Sa kasal lang yata ‘yan nagbihis.”
Bawat bulong sa ballroom, parang karayom sa batok ni Han Eun-ha. Suot niya ang pinakapormal na damit na kaya niyang bilhin: simpleng gray dress, walang tatak, pero maayos. Sa paligid, puro sequins, designer gowns, at branded na amoy.
Company anniversary ng Han Group. Dati, janitress lang siya rito; ngayon, admin staff na—pero sa mata ng mga officemate, siya pa rin ang “walang kwenta,” lalo na’t ang napangasawa niya ay si Kang Ryu-jin, “simpleng driver na laging nakatambay sa basement parking.”
“Dapat CEO ang minahal niya, hindi driver,” tawa ng isa, hawak ang champagne. “Kung gold digger na rin lang, sana naman level up.”
Napayuko si Eun-ha, mahigpit na pinagdikit ang mga kamay para hindi makita ang panginginig. Kahit gustong-gusto niyang lumabas, pinilit niyang manatili. Kailangan niya ang trabahong ito; kailangan nila ng renta at gamot ng kapatid niyang may asthma.
Nag-vibrate ang phone niya.
Ryu-jin: Nandito na ako sa labas. Kapag pagod ka na, text mo lang. Hatid kita.
Napangiti siya kahit kaunti. Sa lahat ng ingay sa loob, siya lang ang tahimik na kumakamusta.
“Uy, si ‘Miss Walang Kwenta’ naka-smile!” sigaw ng senior manager, kitang lasing na. “Ano, nag-reply na ba ‘yung driver mo? Hindi ba siya nahihiyang pumarada rito sa harap ng mga tunay na kotse?”
May tawanan. May nag-video. May nag-picture.
“Please, tama na,” mahinang pakiusap ni Eun-ha.
Pero lumapit ang manager, may hawak pang mic. “Sige nga,” anito, nakangiti pero may lason ang tono. “I-announce mo naman sa amin. Ano bang pakiramdam ng isang babaeng walang degree, walang pedigree, at walang koneksyon, na siya lang sa barkada natin ang nag-asawa ng driver?”
Tumama ang ilaw sa kanya. Parang wala siyang marinig kundi pintig ng puso.
“Masaya po ako,” sagot niya, pilit na ngiti, nangingilid ang luha. “Dahil minahal niya ako kahit wala akong lahat ng sinasabi ninyo.”
Mas lumakas ang tawanan, pero may ilan ding natahimik. May cameraman na nag-zoom sa mukha ni Eun-ha; ramdam niyang bukas, magiging meme na siya.
Nang hindi na niya kaya, tumalikod siya at mabilis na lumabas ng ballroom—habang sa likod, may humiyaw pa ng, “Ingat! Baka maiwan ka ng driver mong hari ng kalsada!”
Hindi nila alam kung gaano kalapit ang biro nilang iyon sa katotohanan.
EPISODE 2 – Ang Driver na Ayaw Umakyat
Madilim na ang labas nang maabutan niyang nakasandal sa itim na kotse si Ryu-jin. Naka-all black suit ito, nakabukas ang unang butones, parang galing din sa isang party—pero alam niyang buong gabi itong nasa parking, naghihintay sa kanya.
“Late na,” bungad nito, mahinang ngiti, agad inabot ang coat para isuot sa kanya. “Nilalamig ka na.”
Pag-upo nila sa loob ng sasakyan, doon lang tuluyang bumigay si Eun-ha. Tahimik siyang umiyak, hawak ang laylayan ng dress.
“Sinabi ko namang hindi mo kailangang pumunta,” bulong ni Ryu-jin, hawak ang kamay niya. “Kilala mo na sila.”
“Kailangan ko ‘yung trabaho,” sagot niya, paos. “Kailangan natin kumain. Pero Ryu-jin… ang sakit pala palang marinig na wala kang kwenta, paulit-ulit.”
“Alam kong mali sila,” mahinahon nitong tugon. “Pero kung ayaw mo nang bumalik doon, may ibang paraan.”
Napailing si Eun-ha. “Hindi puwede. Wala akong degree, wala akong koneksyon. At ikaw…” huminto siya, nag-alinlangan, “kahit anong sipag mo sa pagda-drive, ilang taon pa bago tayo makapag-ipon para lumipat ng bahay.”
Tahimik si Ryu-jin.
“Bakit kasi ayaw mong tanggapin ‘yung promotion na inaalok ni Sir Min-hyuk?” tanong niya, frustrado. “Bodyguard ka na, driver ka pa. Mas malaki ‘yung bayad doon.”
“Hindi ako pwedeng umakyat nang gano’n,” sagot niya, tumingin sa kalsada. “Kapag masyado akong lumapit sa kanila, mas madali akong makikilala ng mga taong ayokong marealize kung sino ako.”
“Anong ibig mong sabihin?” kunot-noong tanong ni Eun-ha.
Umiling siya, pilit nagbiro. “Secret. Basta, mas safe kung ganito lang tayo. Simple. Tahimik.”
Hindi na siya nag-usisa.
Naalala niya ang unang pagkikita nila: si Ryu-jin na nag-aapply bilang night shift driver sa maliit na logistics company kung saan siya nagpa-part-time noon—basang-basa sa ulan, pero nakangiti pa rin nang iabot ang resume. Mula noon, siya ang laging hatid-sundo nito kapag may lakad ang kumpanya. Hindi niya alam kung bakit, pero sa dami ng may magarang titulo sa kumpanya, sa “driver” siya unang nakaramdam ng ligtas.
Ngayon, sa gitna ng pagod at kahihiyan, nakadikit ang pisngi niya sa dibdib nito. Sa labas ng windshield, tanaw ang city lights—mga building na pagmamay-ari ng mga taong nang-insulto sa kanya.
“Balang araw,” bulong niya, halos pabulong lang, “gusto kong makita ang gabing ‘to bilang panaginip lang. ‘Yung ako na ‘yung may karapatang pumasok sa kahit anong ballroom nang hindi nila ako tinatawanan.”
Hinaplos ni Ryu-jin ang buhok niya. “Darating ‘yon,” mahinahon nitong sabi. “At kapag dumating na… sana, hindi mo ko iiwan sa parking.”
Hindi niya alam kung bakit may lungkot sa boses nito. At lalong hindi niya alam na ang city lights sa labas—marami sa mga iyon, sa pangalan ng lalaking kayakap niya nakapangalan.
EPISODE 3 – Hari ng Lungsod na Walang Korona
Kinabukasan, hindi pumasok si Eun-ha. Nagtext lang sa team lead: Masama pakiramdam. Mag-le-leave po ako.
Habang natutulog siya, si Ryu-jin naman ay nasa isang penthouse na hindi pa niya kailanman ipinakita sa asawa. Sa pinto, nakapila ang limang lalaki sa itim na suit, nakayuko.
“Chairman Kang,” bati ng isa, inabot ang tablet na puno ng graphs. “Ito po ang latest numbers ng Skyline Holdings. Tumaas po ulit ang revenue ng mga ports at parking structures natin.”
Tumango si Ryu-jin, seryosong tinitigan ang data. “Kamusta ang Han Group?” tanong niya.
“Hindi maganda, sir,” sagot ng isa. “Nagagalit pa rin ang board sa anonymous investor na humawak ng major shares sa kanila. Kapag nag-pull out po tayo, babagsak ang liquidity nila.”
Chairman. Investor. Lungsod.
Si Kang Ryu-jin—ang “driver” na asawa ni Eun-ha—ang totoong utak ng Skyline Holdings, ang kumpanyang nagmamay-ari ng halos lahat ng underground parking, logistics routes, at night districts ng siyudad. Sa black market at sa corporate world, tinatawag siyang “King of the City”—taong kayang patayin o buhayin ang negosyo ng kahit sinong chaebol sa isang click.
“Hindi pa ngayon,” mahinahon niyang sabi, hingal ang isip sa alaala kagabi. “Hayaan muna silang mabuhay. May mas importante akong ayusin.”
“Yung nangyari po kagabi sa party?” tanong ng kanang-kamay niyang si Do-jin. “May video po na kumakalat. Pinagtatawanan nila si Madam.”
Umigting ang panga ni Ryu-jin. Sa tablet, pinakita ni Do-jin ang clip: si Eun-ha, yumuyuko habang tinatawag na “walang kwenta,” may caption pang “Driver’s Wife Moment”. Libo-libong reactions, puro pang-iinsulto.
“Order from me,” mahinang utos niya. “Buy out every platform na nag-share ng video. Kung ayaw magbenta, ipasara natin ang mga ad line nila. Ayokong makita ang pangalan niya sa basura.”
“Pero sir,” alanganing sabi ni Do-jin, “kailangan na po talagang malaman ng Madam kung sino kayo. Delikado na. Kapag may naka-connect ng dots—”
Alam iyon ni Ryu-jin. Matagal na niyang tinatago ang pagkatao niya, dahil sanay na siyang mahalin bilang “driver,” hindi bilang hari ng lungsod. Pero kagabi, nang makita niyang nanginginig ang balikat ni Eun-ha, may nabali sa loob niya.
“Maghahanda tayo ng press conference,” desidido niyang sabi. “Pero bago ang lahat—gusto kong sa akin muna siya unang makaalam.”
Sa labas ng salamin, tanaw niya ang city skyline. Lahat ng kinang na iyon, kaya niyang patayin ang ilaw sa isang pindot. Pero ang isang taong nagbigay ng liwanag sa buhay niya? Hindi niya kayang panooring unti-unting pinapatay ng mundo.
EPISODE 4 – Ang Walang Kwenta sa Tingin ng Mundo
Kinagabihan, dinala niya si Eun-ha sa rooftop ng isang building na hindi nito kilala. Doon nakatayo ang helipad, may maliit na mesa, dalawang tasa ng kape. Mahina ang hangin, maganda ang tanaw sa buong siyudad.
“Grabe, ang ganda dito,” bulong ni Eun-ha. “Sino bang may-ari ng building na ‘to? Mukhang pang-drama.”
Tumingin si Ryu-jin sa kanya. “Ako.”
Napatawa siya. “Hindi nga. Seryoso.”
“Seryoso ako,” sagot niya, sabay inabot ang envelope. “Eun-ha… kailangan mo nang malaman kung sino talaga ako.”
Nanginginig ang daliri niyang binuksan ang envelope. Nandoon ang mga dokumento: articles of incorporation ng Skyline Holdings, listahan ng subsidiary companies, stock certificates. Lahat, nakapangalan sa isang tao: Kang Ryu-jin.
“Hindi ‘to totoo,” bulong ni Eun-ha. “Prank? Ryu-jin, ano ‘to?”
Lumapit siya, hinawakan ang balikat nito. “Ako ang tinatawag nilang King of the City,” mahinahon niyang sabi. “Lahat ng parking na ginagawang joke ng officemates mo? Akin. Ports, clubs, malls na pinagmamalaki ng mga boss mo? Akin ang lupa. At ang kumpanyang nagpapa-utang sa Han Group sa tuwing mababaon sila? Kami ‘yon.”
Parang nawala ang tuhod ni Eun-ha. Umupo siya sa upuan, halos hindi makahinga.
“Kung ganyan ka kayaman,” garalgal niyang tanong, “bakit mo hinayaan na pagtawanan nila ako? Bakit mo hinayaan na paniwalaan kong wala tayong choice, na kailangan kong lunukin lahat ng kahihiyan dahil driver ka lang?”
Kinuyom ni Ryu-jin ang kamao. “Dahil takot ako,” tapat niyang sagot. “Noong sinabi mong mahal mo ako kahit wala akong pera, iyon ang unang beses na may nagmahal sa’kin nang hindi alam ang apelyido ko. Natakot akong mabago ‘yon kapag nalaman mong ako ang dahilan kung bakit nag-suffer ang ibang tao sa lungsod na ‘to. Natakot ako na kapag naging ‘hari’ ako sa harap mo, hindi na ako magiging simpleng Ryu-jin na minahal mo.”
“Coward ka,” bulong ni Eun-ha, luha na ang kasunod. “Takot kang mawalan ng pagmamahal… pero hindi ka natakot na ako ang mawalan ng dignidad.”
Natigilan siya.
“Gusto kong ako mismo ang pumili kung mahal pa rin kita kahit hari ka,” tuloy niya, nanginginig ang boses. “Hindi ‘yung pinili mo na para sa’kin. Hindi ‘yung ikaw lang ang nagde-desisyon kung ano ang kaya kong harapin.”
Tumalikod siya, naglakad palayo sa gilid ng rooftop, nakatingin sa city lights. “Akala nila wala akong kwenta… pero ngayon, ako naman ‘yung nagdududa kung may kwenta pa ba ako sa’yo. Kung nakita mo akong nilalait, bakit hindi mo man lang akong hinila palabas?”
Humakbang si Ryu-jin, pero biglang sumakit ang dibdib niya. Napatigil, napahawak sa puso. Nakatago sa lahat, pati kay Eun-ha, ang sakit sa puso niyang maaaring kumitil sa kanya kahit kailan—isa pang dahilan kung bakit ayaw niyang isali siya sa gulo.
Nang lingunin siya ni Eun-ha, nakita niyang namumutla ito, hingal-hingal.
“Ryu-jin!” sigaw niya, tumakbo pabalik. “Ano’ng nangyayari sa’yo?”
Bago siya tuluyang mawalan ng malay, iisa lang ang naisip niya: Kung ito na ang huli, sana alam niyang siya lang ang totoong reyna sa lungsod ko.
EPISODE 5 – Reyna ng Hari ng Lungsod
Nagising si Eun-ha sa amoy ng antiseptic. Hospital. Sa tabi ng kama, nakaupo si Do-jin, kanang-kamay ni Ryu-jin.
“Si Ryu-jin?!” agad niyang tanong. “Nasaan siya?”
“Stable na po,” sagot ni Do-jin, mahinahon. “Matagal na po siyang may sakit sa puso. Ayaw niyang sabihin sa inyo. Hinihintay na lang po namin ang clearance ng doktor bago siya operahan.”
Parang piniga ang puso ni Eun-ha. “Bakit… bakit laging siya na lang ang nagde-desisyon para sa’kin?”
May iniabot si Do-jin na isa pang envelope. “Ito po ang pinapabigay niya kung sakaling… hindi na siya magising. Will niya po. Lahat ng pag-aari niya, ililipat sa inyo. At isang sulat.”
Nangalog ang kamay ni Eun-ha habang binubuksan ang sulat.
“Eun-ha,
Kung mababasa mo ‘to, ibig sabihin natalo ako sa takot ko. Hindi ko nagawang ipakita sa mundo kung gaano ka kahalaga habang kaya ko pa. Pasensya na kung tinakpan kita sa dilim, habang ako ang nagtatago sa ilaw.
Kung kaya mong patawarin ako, gamitin mo sana ang kayamanang ‘to hindi para gantihan sila, kundi para baguhin ang mundong unang tumawag sa’yong walang kwenta. Dahil sa’kin, ikaw ang nagbigay ng halaga sa buhay ko. – Ryu-jin.”
Tumulo ang luha ni Eun-ha, dumikit sa papel.
Sa labas ng operating room, ilang oras siyang naghintay, hawak ang wedding ring. Sa bawat tik-tak ng orasan, inaalala niya ang lahat ng sandaling pinagtanggol siya nito nang tahimik—mga bill na misteryosong nabayaran, kapatid na biglang may scholarship, at maliit na apartment na hindi nagpapalayas kahit delayed ang renta.
Nang lumabas ang doktor, halos mahimatay siya sa kaba. “Successful ang operasyon,” ngumiti ito. “Pero kailangan niya ng ilang buwan na pahinga. Bawal ma-stress. Bawal magtago ng sikreto.”
Ilang linggo ang lumipas, naganap ang pinakamalaking press conference sa lungsod. In-announce ng Skyline Holdings na lalabas na sa publiko ang tunay na Chairman nito.
Sa harap ng daan-daang kamera, nagbukas ang pinto.
Lahat, inaasahang lalabas ang lalaking kilala sa underground bilang hari. Pero ang unang lumabas ay babae, naka-simpleng cream dress, nanginginig pero matatag ang hakbang—si Han Eun-ha.
“Bakit siya?” bulong ng media. “Hindi ba siya ‘yung asawa ng driver?”
Huminto siya sa podium, huminga nang malalim. “Magandang gabi po. Ako po si Han Eun-ha… asawa ni Kang Ryu-jin, Chairman ng Skyline Holdings.”
Nag-ingay ang crowd.
“Marami sa inyo ang nakapanood sa video kung saan tinawag ninyo akong walang kwenta,” mahinahon niyang sabi, pero nagbabaga ang luha sa mata. “Tawa kayo nang tawa. At oo, nasaktan ako. Dahil buong buhay ko, naniwala akong tama kayo.”
Tumingin siya sa gilid ng stage. Nandoon si Ryu-jin, naka-wheelchair, payat pero buhay, nakatingin sa kanya na parang siya lang ang tao sa mundo.
“Pero may isang taong hindi naniwala ro’n,” tuloy niya. “Isang lalaking nagtrabaho sa dilim para protektahan ang lungsod na ‘to, at ako na asawa niya. Tago siya sa inyo, pero hindi sa’kin. Hindi dahil chairman siya, kundi dahil kahit ilang beses kong sabihing wala akong kwenta, paulit-ulit niya akong sinasagot ng, ‘Sa’kin, buong mundo ka.’”
Huminga siya nang malalim. “Kaya simula ngayon, gusto kong gamitin ang pangalan at kapangyarihan namin hindi para patunayan sa inyong mali kayo, kundi para siguraduhin na wala nang batang babae o asawang uuwi sa bahay na iniisip na walang halaga siya. Magsisimula tayo sa pag-ayos ng working conditions sa mga kompanyang hawak ng Skyline, at sa scholarship para sa mga tulad kong hindi nakapagtapos.”
Pagkababa niya sa stage, lumapit siya kay Ryu-jin. Nakatayo na ito, pilit, hawak ang tungkod.
“Akala ko ayaw mo ng spotlight,” biro niya, nangingilid ang luha.
“Kaya ko lang kinaya,” sagot nito, mahina pero may ngiti, “kasi ikaw ang ilaw ko.”
Yumakap siya, isinubsob ang mukha sa dibdib nito. Sa paligid, kumukulog ang palakpakan, pero sa kanilang dalawa, tahimik lang ang sariling tibok ng puso.
Tinawag siyang walang kwenta ng lahat. Pero sa harap ng buong lungsod, yakap ng tunay na hari, sa wakas, naniwala si Eun-ha sa katotohanang matagal nang alam ng isang tao:
Hindi kailanman sukatan ng halaga ang tingin ng mundo—kundi ang puso ng taong pinipili ka, sa kahihiyan man o sa trono.