Episode 1 – Kasal Kapalit ng Utang
Buhay ni Kang Eun-ha ang nakataya sa pirma niya.
Isang linggo nang hindi lumalabas sa ICU ang kuya niyang si Dong-ho matapos maaksidente sa pabrika. Lumobo ang bill sa ospital, may demolition order pa sa barung-barong nilang tirahan dahil sa project ng isang malaking kumpanya. Ang mga loan shark, araw-araw nang kumakatok.
“Wala na kaming mahugot,” iyak ng nanay niya. “Kahit kaluluwa, nakasangla na.”
Dumating ang abogado, naka-itim na suit, nakapatong sa mesa ang isang makapal na folder.
“May gustong tumulong,” sabi nito. “Pero may kondisyon.”
Inilabas nito ang isang dokumento: MARRIAGE CONTRACT.
“Papayag kang pakasalan ang kliyente ko—si Han Ji-seok,” paliwanag niya. “Naka-wheelchair siya, kailangan ng legal guardian at asawa para makuha ang inheritance. Kapalit, babayaran namin lahat ng utang ninyo, pati operasyon ng kuya mo.”
“Bakit ako?” bulalas ni Eun-ha. “Hindi ko naman siya kilala.”
“Dahil ikaw ang pinili niya,” sagot ng abogado. “At dahil wala ka nang ibang pagpipilian.”
Sa gilid, nakaupo si Ji-seok sa wheelchair, tahimik, malalim ang mata. Hindi ito bulag, pero halos hindi sumisilip sa mundo; nakatingin lang sa sahig, parang may sariling digmaan sa loob ng utak.
“Kung pipirma ka,” mahinang sabi ni Ji-seok, sa wakas nagsalita, “sa pangalan ko mababayaran ang lahat. Pero huwag kang umasa ng pagmamahal. Hindi ako lalaking gugustuhin mong mahalin.”
Mas lalong kumunot ang noo ni Eun-ha, pero nang maalala niya ang kuya sa ICU, tumulo ang luha niya.
Sa dulo, pumirma siya.
Para sa pamilya. Kahit buhay ko pa ang kapalit.
Hindi niya alam na ang lalaking nasa harap niya—ang lalaking akala niya’y ordinaryong tagapagmana na na-aksidente—ay may hawak na kapangyarihang kayang gisingin o patayin ang buong bansa sa isang pindot.
Episode 2 – Ang Misteryosong Asawang Nasa Wheelchair
Lumipat si Eun-ha sa penthouse ni Ji-seok. Tahimik ang lugar, puro salamin at bakal, parang hindi bahay pang-tao.
“Ayaw ko ng maingay,” sabi nito, malamig ang boses. “May rules: una, ‘wag kang magtatanong tungkol sa aksidente ko. Pangalawa, ‘wag mong babanggitin ang salitang ‘awa’ o ‘kawawa’ sa harap ko. Pangatlo, kahit kasal tayo, hindi kita pipilitin sa kahit ano. Kontrata lang ‘to.”
“Oo,” sagot ni Eun-ha, pero kumirot ang dibdib.
Araw-araw, inaalagaan niya si Ji-seok—tinutulungan maligo, bihisan, nilalapag ang pagkain sa mesa. Hindi ito bastos; palagi itong, “Salamat,” pero laging may distansya.
Isang gabi, nagising siya sa sigaw.
“Alpha Three, retreat!” hingal ni Ji-seok, pawis na pawis, naka-upo nang diretso sa kama. “Abort mission, ngayon din!”
Napatakbo si Eun-ha sa kwarto nito.
“Ji-seok-ssi! Ayos ka lang?”
Nagulat siya nang makitang hindi ito naghahabol ng hininga tulad ng mga ordinaryong bangungot. Imbes, mabilis nitong kinuha ang phone, nag-dial ng number.
“May nangyari?” tanong niya, nanginginig.
“Bad dream lang,” sagot nito, pinutol ang tawag. “Matulog ka na.”
Pero bago siya bumalik sa sariling kwarto, may narinig siyang mahinang robotic voice mula sa phone na hindi nito narinig na naka-speaker pa:
“Mission Alpha Three: COMPLETED. Casualties: Zero.”
Napalingon si Eun-ha, kinuryente ng kaba. Mission? Casualties?
Kinabukasan, may mga lalaking naka-itim na suit at may earpiece na dumating. Mukha silang militar, hindi ordinaryong empleyado.
“Director Han,” saludo ng isa, “handa na po ang command center."
Director.
Napatingin si Eun-ha kay Ji-seok, pero mabilis nitong nilingon ang wheelchair niya.
“May lakad ako,” sabi nito. “Huwag ka nang maghintay. Late ako uuwi.”
Sa sandaling iyon, napagtanto ni Eun-ha na ang lalaking pinakasalan niya para sa pera ay may ginagalawang mundong mas delikado kaysa sa iniisip niya.
Episode 3 – Ang Lihim na “Director Han”
Isang gabi, hindi na kinaya ng curiosity ni Eun-ha. Sinundan niya sa lihim si Ji-seok.
Akala ng lahat, sa rehab clinic ito pupunta. Pero napansin niyang sumakay ito sa itim na van, may kasamang mga armadong lalaki. Iniwan niya ang takot, sumakay sa taxi at sinundan sila hanggang sa lumang warehouse sa labas ng siyudad.
Nakahanap siya ng maliit na siwang sa pinto. Sumilip.
Sa loob, hindi warehouse ang nakita niya, kundi high-tech command center: maraming monitor, mapa ng mundo, mga taong naka-tactical gear, at sa gitna, si Ji-seok—NAKATAYO.
Nakatayo.
Walang wheelchair. Naglalakad ito papunta sa malaking screen, naka-suit, may hawak na headset.
“Alpha Team, move to Sector C,” utos niya, malinaw ang boses. “Override city cams, feed sa monitor three. Walang civil casualties. Intel lang ang kunin.”
Parang binuhusan ng yelo si Eun-ha.
So… hindi siya totoong hindi makalakad.
“Director Han,” approach ng isang staff, “na-secure na po ang target file. Yung tungkol kay… Kang Dong-ho.”
Napasinghap si Eun-ha. Dong-ho? Kuya ko?
“Siguraduhin ninyong wala nang hahabol sa pamilya,” malamig na sagot ni Ji-seok. “Ang responsibilidad sa aksidenteng ‘yun sa pabrika ay hindi nila kasalanan. Itago ang records. Officially: mechanical error.”
Umikot ang mundo ni Eun-ha. Siya ang dahilan kung bakit sila nagkita, pero ngayon lang niya nalaman: matagal na pala siyang minamanmanan.
Bago pa siya makaalis, biglang may kamay na humawak sa balikat niya.
“Mrs. Han,” malamig na boses sa likod. “Bawal ang unauthorized personnel dito.”
Napalingon siya. Security agent. Dinala siya sa loob, diretsong kay Ji-seok.
Nagkaharap sila sa gitna ng command center. Si Ji-seok, nakatayo pa rin, walang bakas ng injury. Siya, nanginginig, luhaan.
“Galing ng acting mo,” naibulalas ni Eun-ha. “Wheelchair? Kawawa? Lahat pala ‘yon, cover lang. Sino ka ba talaga?”
Tahimik na tinitigan siya ni Ji-seok, parang wala nang silbi ang pagtatago.
“Ako si Han Ji-seok,” sagot niya, boses na hindi na niyang tinatago. “Director ng National Intelligence Black Operations. Ang trabaho ko, bantayan ang mga banta na hindi kailanman makikita ng ordinaryong mamamayan.”
“At bakit mo ‘ko pinakasalan?” halos sigaw ni Eun-ha. “Test subject? Shield? Para saan ‘tong kasal na ‘to?!”
Humigop siya ng hangin, tila mas mahirap ang sasabihin.
“Dahil ikaw ang target,” bulong niya. “At gusto kitang iligtas.”
Episode 4 – Ang Tunay na Utang
Naupo si Eun-ha sa harap niya, nanlalambot ang tuhod. “Ako? Target? Anong kalokohan ‘yan?”
“Kuya mo,” paliwanag ni Ji-seok, “hindi aksidente ang nangyari sa pabrika. Witness siya sa illegal arms deal ng dating boss niya. Nung tangkain niyang magsumbong, muntik na siyang patayin. Pinasabog ang pabrika para mukhang industrial accident.”
Naalala ni Eun-ha ang balita noon: “Malfunction,” “human error,” “ordinaryong aksidente.” Walang katarungan. Walang imbestigasyon.
“Ang department ko ang sumalo sa kaso,” dugtong ni Ji-seok. “Hindi puwedeng lumabas sa media. Pero kailangan naming protektahan ang mga testigo… kasama kayo. Ang problema, sobrang lakas ng kalaban—may koneksyon hanggang sa gobyerno. Kailangan ko ng legal reason para hindi kayo pwedeng galawin.”
“What do you mean?”
“Kapag asawa ka ng director, hindi ka puwedeng basta-bastang pakialaman,” aniya. “Pag inatake ka nila, open war ‘yon para sa amin. So I staged the debt buyout, the contract… lahat. Para mapunta ka sa akin. Para protektahan ka.”
Umiling si Eun-ha, hindi alam kung maiiyak o tatawa. “Proteksyon? Tinago mo sa akin ang lahat. Ginawa mo akong asawa sa kasinungalingan. Ganu’n ba ‘yon?”
“Kung sinabi ko,” sabi ni Ji-seok, “mapapahamak ka. Mas kaunting alam mo, mas ligtas ka.”
“Mas sinaktan mo ‘ko,” balik ni Eun-ha, tinuturo ang puso. “Mas madaling harapin ang bala kaysa sa asawang hindi mo alam kung mahal ka ba o mission ka lang.”
May alarm na biglang tumunog.
“Director!” sigaw ng isa. “Na-trace ang location ni Mrs. Han. Papunta na rito ang grupo ng arms syndicate. Hindi na sila takot sa giyera. Gusto ka nilang palabasing traitor.”
Kumidlat ang mga mata ni Ji-seok. “Evacuate siya ngayon din. Priority One!”
Hinawakan niya ang kamay ni Eun-ha. “Sumama ka sa kanila. Ilalabas ka sa safe route.”
“Paano ka?” nanginginig ang boses niya.
“Ako ang target talaga,” malungkot na ngiti niya. “Matagal na. Dati pa. Panahon na para ako naman ang humarap, hindi na ikaw.”
“Huwag kang magpapa-hero! Hindi mo kailangan—”
Pero hinila na siya ng mga agent, inilagay sa armored van. Sa huling sandali, nagtagpo ang mata nila. Wala nang wheelchair, wala nang katalo. Isang lalaking handang isugal ang lahat para sa babaeng minsan niyang ginawang mission.
At iyon ang huling beses na nakita ni Eun-ha si Ji-seok na nakatayo.
Episode 5 – Kapangyarihang Ipinasa
Tatlong buwan ang lumipas.
Sumabog sa balita: “Secret Intelligence Director, namatay sa operasyon laban sa arms syndicate. Classified details.” May state funeral, pero hindi dumalo si Eun-ha—nasa malayong bayan siya, kasama ang pamilyang sa wakas ay ligtas, pero may pusong nabakante.
Isang gabi, may kumatok sa maliit nilang bahay.
Pagbukas niya, inakala niyang multo ang nakita niya.
Si Ji-seok. Naka-wheelchair. Walang suot na ID, walang kasamang sundalo.
“Hi,” mahina nitong bati. “Pwede pa ba akong pumasok?”
Nanlambot si Eun-ha, halos mabitiwan ang hawak na tabo. “Bu… buhay ka?”
“Officially, patay na ‘ko,” sagot niya. “Pinagpalit ko ang pangalan ko para sa kaligtasan natin. May paraan palang mabuhay na walang kapangyarihan. Pero may kapalit.” Tumingin siya sa mga paa niyang hindi gumagalaw. “This time… totoo na ‘to.”
Lumapit si Eun-ha, nanginginig. “Hindi ka nagparamdam nang tatlong buwan. Alam mo bang minura kita araw-araw bago ako matulog?”
“Deserve ko ‘yon,” ngiti niya, may luha. “Ngayon lang ni-release ang clearance ko na bisitahin ka. Ang totoo… akala ko hindi mo na ‘ko tatanggapin.”
“Bakit ka bumalik?” tanong ni Eun-ha, boses na halos pabulong.
“Inubos ko na ang kapangyarihang hawak ko,” sagot niya. “Ginamit ko ‘yon para ibagsak ang sindikato, linisin ang pangalan ng kuya mo, at siguraduhin na hindi na kayo kakayaning galawin kahit sinong corrupt. Lahat ng natira… binigay ko sa’yo.”
Inabot niya ang isang brown envelope. Nandoon ang mga papeles: deed of donation para sa bagong pabrika na nakapangalan kay Dong-ho, scholarship fund sa pangalan ng nanay nila, at isang maliit na café business na puwedeng simulan ni Eun-ha.
“Bakit sa’kin?” umiiyak na tanong niya.
“Dahil ikaw ang unang taong hindi ako tiningnan bilang ‘Director’ o ‘tagapagligtas,’” sagot ni Ji-seok. “Ikaw lang ang tumingin sa’kin bilang lalaking galit sa mundo pero marunong magbitbit ng basura sa kusina. Gusto kong sa’yo mapunta ang kapangyarihan ko—hindi para makontrol ang bansa, kundi para makapamuhay nang marangal ang pamilya mo.”
Pinunit niya ang gilid ng envelope, may nahulog na maliit na box. Singsing. Simple, walang engrave.
“Anong ibig sabihin nito?” nangingiting umiiyak si Eun-ha.
“Huling pabor,” sabi ni Ji-seok, nanginginig ang boses. “Noong una kitang pinakasalan, mission ka. Utang. Proteksyon. Ngayon… pwede ba kitang pakasalan ulit? Hindi na bilang Director, hindi na bilang lalaking nagkunwaring hindi makalakad. Bilang Ji-seok lang. Walang kapangyarihan, walang titulo, walang armas—ako lang.”
Tumingin si Eun-ha sa kanya: sa lalaking ngayon ay totoong nakaupo sa wheelchair, walang army sa likod, walang tech sa paligid. Wala na ang kinakatakutang “kapangyarihan” ng estado—pero may hawak pa rin itong kapangyarihan ng pagpili.
Lumapit siya, lumuhod sa harap nito, at marahang hinawakan ang mga kamay niya.
“Alam mo,” bulong niya, “no’ng una kitang pinakasalan, pinakiusapan ko ang sarili kong huwag kang mahalin. Kasi alam kong aalis ka rin. Ngayon… hindi na kita kayang hindi mahalin, kahit hindi ka na makalakad, kahit wala ka nang empire.”
Kinuha niya ang singsing, isinuot sa daliri ni Ji-seok.
“Kasagutan ko,” dugtong niya, luhaang nakangiti. “Oo. Pakakasalan kita ulit. Sa pagkakataong ‘to, walang utang, walang misyon. Tayo lang. At ang mundong hindi mo na kailangang bantayan mag-isa.”
Napaiyak si Ji-seok, sa unang pagkakataon na hindi dahil sa sakit o konsensya, kundi dahil sa gaan ng pagpapatawad.
Sa labas, unti-unting gumabi, pero sa loob ng munting bahay, may bagong ilaw—hindi galing sa mga monitor ng command center, hindi galing sa sirena ng mga sasakyang militar.
Liwanag ito ng isang pamilyang nabuo hindi dahil sa pustahan o kontrata, kundi dahil sa batang babaeng pinili ang kasal para sa utang… at lalaking ginamit ang pinakamalakas na kapangyarihang hawak niya para isang araw, maging ordinaryo lang sa piling niya.
At sa pagmumulat ni Eun-ha kinabukasan, wala nang Director Han, wala nang mga code name. May asawa lang siyang si Ji-seok, naka-wheelchair sa harap ng bahay, naghihintay sa kanya, hawak ang dalawang tasa ng kape.
“Good morning, asawa ko,” bati nito.
“Good morning,” sagot niya, sabay upo sa tabi niya. “Simula ngayon… ako na ang magbabantay sa’yo.”