EPISODE 1: Kasal na Hindi Nakikita
“Kapag hindi ka pumayag, kukunin nila ang bahay… pati ang negosyo ni Papa,” pabulong na sabi ni Tita Lorna, hawak ang balikat ni Lila. “Isang taon lang. Pagkatapos, puwede na kayong maghiwalay.”
Nakaharap sa kanya ang kontrata: Marriage Agreement between Han Lila and Kang Seo-jin. CEO ng Kang Group. Isang taong hindi pa niya nakikita, pero kilala ng buong bansa bilang misteryosong bilyonaryong bulag mula nang maaksidente dalawang taon na ang nakalipas.
“Bakit ako?” nanginginig na tanong ni Lila. “Ang dami namang babaeng pwedeng pakasalan ng isang Kang Seo-jin.”
“Dahil tayo ang may utang,” malamig na sagot ni Tita. “At dahil ang Tito mo ang sangkot sa skandalong ’yon. Kung gusto mong makalabas sa kulungan ang tatay mo, kailangan mong bayaran ang utang ng pamilya.”
Sa huli, pumirma si Lila. Para sa tatay na nangungulila sa rehas, para sa kapatid na may sakit sa puso, para sa bahay nilang halos malubog na sa utang.
Sa araw ng kasal, puting-puti ang bulwagan. Sa gitna, nakaupo si Seo-jin—matangkad, naka-three-piece suit, pero may itim na piring sa mata. Walang ekspresyon ang mukha, parang hindi kasal kundi kontrata lang ang mahalaga.
“Hindi niya kailanman nakita ang magiging asawa niya,” bulungan ng mga bisita. “Kawawa naman ‘yung babae. Ginawang pambayad-utang.”
Nanginginig ang kamay ni Lila habang inaabot ang bolpen para pirmahan ang marriage certificate. Sa tabi niya, naramdaman niyang gumalaw ang kamay ni Seo-jin—mahigpit ang pagkakahawak sa mesa, pero kalmado ang boses nang magsalita.
“Miss Han,” mahina pero malinaw, “simula ngayon, ako na ang sasalo sa mga habol sa pamilya mo. Kapalit lang… pakisuyo, huwag mo akong kaawaan.”
Nag-angat siya ng tingin, pero hindi niya makita ang mga mata nito sa likod ng piring.
“Hindi kita naaawa,” sinungaling na sagot ni Lila. “Natuto na akong huwag umasa sa kahit anong fairy tale.”
Sa unang beses na pinagtawag silang “mag-asawa,” ramdam ni Lila na para siyang pumirma sa sariling sentensiya. Isang kasal na walang tinginan, walang yakap, walang pangako—puro pirma, puro utang.
Hindi niya alam na sa likod ng piring na iyon, hindi lang isang pares ng matang nakapikit ang pinoprotektahan… kundi isang katotohanang kapag nalaman niya, literal siyang mapapaupo sa bigat—parang mawawalan ng tuhod.
EPISODE 2: Ang Bahay na May Mga Lihim
Lumipat si Lila sa penthouse ni Seo-jin kinabukasan. May sariling silid siya, sariling wardrobe, at sariling set ng rules na ibinigay ng butler.
“Rule number one,” paliwanag nito, “walang bubuksan na curtain sa silid ng Sir. Masyadong maliwanag sa mata niya. Rule number two, huwag na huwag ninyong aalisin ang piring kapag may bisita. Rule number three, walang magtatanong tungkol sa aksidente.”
Tumango lang si Lila, pero sa dibdib niya, dumadami ang tanong.
Sa mga sumunod na araw, bihirang mag-usap ang mag-asawa. Si Seo-jin, abala sa conference calls, kausap ang board at mga lawyer. Si Lila, nag-aaral ng basic braille at nagvo-volunteer sa foundation na itinayo ni Seo-jin para sa mga may kapansanan sa paningin—para man lang maramdaman niyang mayroon siyang silbi.
Minsan, dinala siya nito sa foundation. Tahimik lang si Seo-jin habang hinahawakan ang braso niya, ginagabayan siya pababa ng sasakyan—parang kabaligtaran ng role nila.
“Bakit piring, hindi sunglasses?” hindi napigilang tanong ni Lila sa loob ng kotse. “Mas practical sana.”
Sandaling natahimik si Seo-jin. “Dahil mas madaling magpanggap na walang nakikita kung ikaw mismo ang nagtatakip,” sagot niya sa huli. “Ang salamin, puwedeng silipin. Ang piring, desisyon.”
Hindi niya naintindihan noon ang sagot.
Isang gabi, narinig niya ang usapan ng mga tiyuhin niya sa phone.
“Siguraduhin mong makuha mo ang copy ng shares,” sabi ng Tito niyang si Lorna sa isang hindi nakikilalang boses. “Kapag namatay ‘yang bulag na ‘yan, tayo ang susunod sa pila. Huwag kang masyadong maaawa kay Lila. Alam niyang sakripisyo ito para sa pamilya.”
Nanlamig si Lila.
“Bulag siya, hindi bobo,” mariin na sagot ng lalaki sa kabilang linya. “Kung malalaman niyang kasabwat tayo sa accident report noon, hindi tayo pera ang mawawala—buhay.”
Accident. Report.
Parang may kulog sa ulo ni Lila. Ano’ng kinalaman ng pamilya nila sa pagkabulag ni Seo-jin?
Sa gitna ng mga tanong, mas lalong tumalim ang paos na boses ni Seo-jin sa isip niya: “Kapalit lang… huwag mo akong kaawaan.”
Paano kung mali siya? Paano kung hindi siya ang biktima sa kasal na ito?
EPISODE 3: Ang “Bulag” na Nakakakita
Isang umaga, bumangon si Lila nang mas maaga kaysa dati. Papunta sana siya sa kusina nang mapansin niyang bukas ang pinto ng study ni Seo-jin—na madalas nakasara.
“Sir?” maingat siyang kumatok. Walang sumagot.
Dahan-dahan siyang sumilip. Sa loob, nakatalikod si Seo-jin sa kanya, nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window… at wala ang piring.
Natigilan si Lila. Nakatingin ito sa city skyline—diretso, malinaw, sumusunod ang mga mata sa gumagalaw na sasakyan sa baba.
Parang nawala ang hangin sa baga niya.
“Seo… Seo-jin-ssi,” halos bulong niya.
Napakislot ito, mabilis na kinuha ang itim na tela sa mesa at agad isinuksok sa bulsa, bago tuluyang humarap sa kanya.
Nagkatinginan sila. Wala sa mga mata nitong hazel ang pagkaulap na madalas sa mga taong may pinsala sa paningin. Malinaw. Matulis. Nakikita siya—hindi parang silweta, kundi buong-buo.
“Gising ka na pala,” malamig na sambit ni Seo-jin, parang walang kakaiba. “May kailangan ka?”
“Hindi ka… hindi ka bulag,” utal ni Lila, hindi maigalaw ang mga tuhod.
Tahimik. Tanging tiktak ng wall clock ang naririnig.
“Huwag kang magsalita nang ganyan nang walang ebidensiya,” sagot niya, pero ramdam ni Lila ang pagbilis ng paghinga nito.
“Seo-jin, nakita kitang tumingin sa labas,” nanginginig ang boses niya. “Nakita kitang… nakakita. Lahat ng sakripisyo kong ‘to—pagpapakasal sa ‘yo, pagtanggap sa awa ng mga tao—nakabase sa paniniwalang biktima ka. Pero kung gano’n…”
Tinakasan siya ng lakas. Umupo siyang bigla sa gilid ng sofa, parang mawawala ang tuhod niya sa bigat ng natuklasan.
“Niloko mo kami?” halos hiyaw niya. “Ginamit mo ang pagiging ‘bulag’ para pilitin akong magpakasal? Para bayaran ko ang kasalanan ng pamilya ko?!”
Nakita niya ang biglang pagkirot sa mga mata ni Seo-jin, pero hindi niya pinansin.
“Kung gano’n, bakit may medical record? Bakit may operasyon? Bakit—”
“Dahil minsan,” putol ni Seo-jin, boses ngayon ay basag, “mas madaling maging bulag kaysa makita araw-araw ang mukha ng taong pumatay sa kapatid mo.”
Do’n tuluyang nanghina ang tuhod ni Lila.
“A-anong… sabi mo?”
“Han Lila,” mariin niyang tingin, “ikaw ang batang huling kasama ng kapatid kong si Ji-won bago siya naglaho sa ilog sampung taon na ang nakalipas.”
EPISODE 4: Ang Aksidenteng Bumabalik
Bumalik sa alaala ni Lila ang gabing iyon: ulan, madulas na tulay, batang babaeng nakasama niya sa outreach program. Si Ji-won—masayahin, laging may hawak na camera.
“Tara, picture tayo sa gitna ng tulay!” tawa nito noon. Si Lila, natatakot, pero napilit.
Isang maling hakbang. Isang sigaw. Si Ji-won, nadulas. Si Lila, nakakapit sa braso nito, pero humulagpos dahil sa lakas ng tubig.
Natagpuang patay ang bata kinabukasan. Sinisi ng mga magulang nito ang “probinsyanang batang walang alam sa etiquette,” sabi ng social worker. Dinala si Lila sa lungsod, pinalayo sa lugar. Simula noon, pinagbabawalan siyang pag-usapan ang nangyari.
“Akala ko aksidente lang ‘yon,” garalgal niyang sabi ngayon, halos hindi makatingin kay Seo-jin. “Pakiramdam ko, ako na ang pinaka-malas na bata sa mundo. Pero wala akong intensyong—”
“Alam kong aksidente,” putol nito, mas malambot ang boses. “Pero pagkatapos noon, aksidente ring nawala ang mga record mo. Aksidente ring biglang naging business partner ng mga magulang mo ang tiyuhin kong may hawak ng insurance. Aksidente ring naipit sa fabricated case ang tatay mo para takpan ang scam nila.”
Napamulagat si Lila. “Ibig mong sabihin…”
“Oo,” sagot ni Seo-jin. “Sinadya ng mga matanda ang lahat. Ginamit nila ang guilt mo, ang kahirapan ng pamilya mo.”
Lumapit siya, hindi na nagtatago sa piring. “Noong una, gusto kitang makita para kamuhian. Kaya ako nagpaopera nang palihim para ibalik ang paningin ko, habang nagpapatuloy ang façade na bulag ako. Gusto kong makilala ang anak ng pamilya na kinasangkapan ang kamatayan ng kapatid ko.”
Tumulo ang luha ni Lila. “Kaya mo ako pinakasalan…”
“Akala ko, oo,” tapat niyang amin. “Plano ko sanang gamitin ang kasal para makuha ang lahat ng ebidensiya laban sa kanila, tapos iiwan kita. Pero sa bawat umagang pumipili kang magluto ng breakfast kahit hindi ako sumasagot, sa bawat gabing tahimik kang umiiyak sa veranda dahil miss mo ang tatay mong nakakulong—unti-unti kong nakita na pareho lang tayong biktima.”
“Bakit hindi mo sinabi?” sigaw ni Lila, luhaang halos humagulgol. “Bakit mo pa kinailangang magpanggap na bulag?!”
“Dahil kapag nalaman nilang nakakakita na ako, mamamatay ka,” sagot ni Seo-jin, diretsong tumingin sa kaniya. “Ginamit kita ng simula, pero tinago kita sa likod ng piring na ‘yon. Sa mata ng mundo, bulag akong CEO na desperado kaya inapi ang anak ng kriminal. Walang magdududang sabay kitang inililigtas.”
Nanlambot ang tuhod ni Lila, napaupo sa sahig. Ang bigat ng katotohanan ay parang sibat na sabay-sabay tumama: ang kasal, ang utang, ang aksidente, ang kapatid ni Seo-jin, ang sariling guilt na matagal na niyang pilit nililibing.
Sa gitna ng mga pirasong iyon, isang tanong ang naiwan: may karapatan pa ba siyang mahalin ang lalaking ginawan niya—kahit hindi sinasadya—ng pinakamalalim na sugat sa buhay nito?
EPISODE 5: Bulag na Puso, Nakakakita na Mga Sugat
Pagkalipas ng ilang linggo, nagbago ang lahat.
Iniharap ni Seo-jin sa korte ang ebidensiya laban sa mga tiyuhin at sa partner nilang nag-frame sa tatay ni Lila. Sa bawat hearing, kasama niya si Lila—minsang saksi, minsang lakas lang sa likod ng bench.
Ngunit sa bahay, may distansya sa pagitan nila. Hindi na muling nagsuot ng piring si Seo-jin, pero minsan, naiisip ni Lila: kahit nakikita na niya ang mundo, baka bulag pa rin ito pagdating sa kanya.
Isang gabi, nadatnan niya si Seo-jin sa chapel sa rooftop ng building. Nakaupo ito, hawak ang lumang camera ni Ji-won.
“Minsa’y iniisip ko,” mahina nitong sabi nang mapansin siyang nandoon, “paano kung hindi na kita nakita ulit? Baka tahimik ang buhay ko. Wala akong kasamang kumakain ng sobrang anghang na ramen, walang naglalagay ng sticky notes sa ref para sabihing ‘magpahinga ka naman.’ Mas madali sanang mabuhay na galit lang ako.”
“Siguro,” mahinahong tugon ni Lila, lumapit sa tabi niya. “Pero siguro rin… wala ring naglalakas-loob na ipaalala sa’yo na hindi ikaw ang pumatay kay Ji-won.”
Napalingon siya.
“Sa paningin mo,” tuloy ni Lila, umiiyak na, “ako ang bata sa tulay. Ako ang kamay na bumitaw. At oo, taon-taon, nararamdaman kong parang kasabay kong nalunod si Ji-won. Pero kung may natutunan ako sa kasalang ‘to… iyon ay kahit ilang beses tayong magpanggap na bulag, hindi mawawala ang sakit hangga’t hindi natin ito tinitingnan nang diretso.”
Hinawakan niya ang kamay ni Seo-jin. “Kaya eto ako. Tinitingnan ang sugat mo. Hindi para patawarin mo agad ako, kundi para sabihing handa akong sumalo sa natitirang bigat, kung papayag ka.”
Nanginginig ang balikat ni Seo-jin nang sa wakas ay bumigay ang luha nitong matagal niyang hindi nakita.
“Lila… kung kaya kong ibalik ang oras, hindi kita hahayaang sumama kay Ji-won sa tulay na ‘yon. Pero wala na tayong magagawa. Ang magagawa ko na lang…” Huminga siya nang malalim. “Ay siguraduhing hindi ka na kailanman gagamitin ng kahit sinong tao—pamilya ko man o pamilya mo.”
Inilabas niya mula sa bulsa ang bagong dokumento.
“Annulment?” kinabahang tanong ni Lila.
“Freedom,” mahinahong sagot niya. “Pwede mo akong iwan. Ibabalik ko ang apelyido mo, ang negosyo ninyo, pati scholarship ng kapatid mo. Walang kapalit.”
Tahimik si Lila, tinitigan ang papel. Dati, ito na sana ang pinakaaantay niyang kalayaan.
Pero sa harap niya ngayon, nakaupo ang lalaking minsan niyang sinaktan nang hindi alam—pero minahal siya kahit siya mismo, hindi kayang mahalin ang sarili.
Dahan-dahan niyang pinunit ang dokumento.
“Hindi ko na gustong tumakbo,” sabi niya, luhaang nakangiti. “Hindi mo kailangan magpanggap na bulag para protektahan ako. At hindi ko kailangang magpanggap na malakas para manatili sa tabi mo. Kung papayag ka… pwede ba nating subukang magsimula ulit? Hindi bilang biktima at salarin, hindi bilang bayad-utang at bulag na CEO… kundi bilang dalawang taong parehong marunong nang tumingin sa sugat at magdesisyong maghilom?”
Tumingin si Seo-jin sa kanya—ngayon, walang piring, walang takas. Sa mata nito, nakita niya ang lahat: galit, lungkot, at isang bagay na mas malalim—pag-asa.
Marahan siyang tumango, sabay higpit ng hawak sa kamay niya. “Kung iyon ang pipiliin mo, Han Lila… mula ngayon, hindi ko na ilalayo ang tingin ko. Kahit gaano kasakit, tititigan ko ang buhay kasama ka.”
Sa maliit na chapel na iyon, sa gitna ng lungsod na minsang naging entablado ng kanilang kasinungalingan, dalawang taong parehong nagkunwaring bulag ang sabay na dumilat. At sa wakas, ang kasal na sinimulan sa kontrata at piring ay naging pangakong pinili nilang makita—araw-araw, kahit nanginginig pa rin ang mga tuhod, kahit hindi sigurado ang bukas—magkasama.