EPISODE 1: Ang Bride na Hindi Dapat Naging Bride
Hindi sanay si Mina sa mabigat na gown. Mas sanay siyang naka-apron sa maliit na bakery ni Lola, nagbebenta ng pandesal sa umaga. Pero ngayong gabing ito, balot siya ng puntas at perlas, habang naglalakad sa gitna ng grand ballroom ng Han Palace Hotel, sa braso ng tagapagmana ng pinakamayamang pamilya sa bansa—si Han Joon-seo.
“Huminga ka lang,” bulong ni Joon-seo, bahagyang nakangiti. “’Wag kang matakot sa kanila. Dito, ikaw ang pinakamagandang tanawin.”
Sa gilid, daan-daan ang mga bisita—politiko, artista, mga chaebol. At sa front row, naroon ang tatlong babaeng dati’y mainstay ng society pages: si Yura sa pulang gown, si Helena sa navy blue, at si Madison sa silver. Dating rumored girlfriends ni Joon-seo, lahat anak ng bigating pamilya. Ngayon, magkakasabay silang napapitlag nang lumitaw si Mina.
“Siya ‘yon?” bulong ni Helena, hindi makapaniwala. “’Yung taga-bakery sa may kanto?”
“Impossible,” singhal ni Madison. “Paano nalagpasan ng ganyang babae ang screening ng Han family?”
Ngumiti si Mina, kahit kumakabog ang dibdib. Naalala niya ang unang pagkikita nila ni Joon-seo: isang umagang matumal ang benta, may lalaking naka-simpleng hoodie na bumili ng lahat ng natitirang tinapay at nag-iwan ng tip na halos kasing laki ng sahod niya. Akala niya noon, simpleng architect lang ito.
“Masarap itong pandesal mo,” sabi nito noon. “Kung ako ang papakasalan mo balang araw, araw-araw kitang bibilhan nito.”
Akala niya biro. Naging kliyente, naging kaibigan, naging lihim na boyfriend. Hanggang isang gabi, inamin nitong siya ang tanging anak ng Han Group.
“Pero Mina,” seryoso nitong sabi, “gusto kong piliin mo ako bilang tao, hindi bilang Han.”
Pinili niya. Kahit tutol ang ina ni Joon-seo, kahit minamaliit siya ng society ladies, kahit sinasabing “phase” lang siya.
Ngayon, habang pumapalakpak ang mga bisita at nagliliparan ang confetti, ramdam niyang nasa dulo na siya ng fairy tale. Ngunit sa kislap ng mga chandelier, hindi niya napansin ang mga matang nagngingitngit sa galit, ang mga kamay na mahigpit na nakakuyom sa champagne flute.
Hindi niya alam na sa mismong gabing ito, may lihim na ibubulgar na yayanig hindi lang sa kasal nila, kundi sa buong alta sociedad—at sa buong pagkakakilanlan niya.
EPISODE 2: Ang Sigaw ng Alta Sociedad
Matapos ang seremonya, nagpatuloy ang kasiyahan sa reception. Eleganteng tango, buffet na parang feast ng hari, at signature cocktails na ipinangalan kay “Cinderella Mina.” Pinagkakaguluhan siya ng media—“Baker turned Billionaire Bride!”
Sa isang sulok ng hall, nagtipon ang tatlong reyna ng social circle.
“Yura, hindi puwedeng matapos ‘to nang tahimik,” sabik na sabi ni Madison, nagbubuga ng yosi sa veranda. “Pinaghintay ka ni Joon-seo ng tatlong taon tapos siya ang papakasalan?”
“Hindi ko siya hinhintay,” malamig na sagot ni Yura, pero nanginginig ang kamay sa hawak na wine glass. “Pero hindi rin puwedeng ganyan na lang. Parang sinampal tayong lahat ng mga tulad niya.”
Tahimik si Helena, pinagmamasdan si Mina sa dance floor—nakatawa, umiikot sa bisig ni Joon-seo, parang hindi sanay sa spotlight pero pilit nag-a-adjust.
“Alam mo bang may connection ‘yan sa Yoo scandal?” bulong bigla ni Helena, inilabas ang phone. “Kanina bago magsimula, may anonymous email akong natanggap. Birth certificate, hospital records. Same birthday, same hospital, pero ibang pangalan: Yoo Min-ah.”
Natigilan ang dalawa.
“Yoo… Min-ah?” ulit ni Yura. “As in apo ng Yoo Group na na-bankrupt dahil sa… Han Group?”
Bago pa sila makareact, umakyat sa stage ang MC para i-announce ang special AVP na “regalo” raw mula sa mga kaibigan ni groom.
“Ladies and gentlemen,” malakas ang boses ng host, “ipapakilala namin sa inyo ang tunay na identity ng ating bride!”
Namutla si Mina, napakapit kay Joon-seo. “Oppa, ano ‘to?”
“Wala akong alam dito,” bulong niya, kumunot ang noo. “Pinastop ko ang lahat ng prank video—”
Pero huli na. Sa malaki at kumikislap na LED screen, lumabas ang scanned documents. YOO MIN-AH, born to Yoo Dong-jun and Han Ji-won. Mga larawang galing sa lumang newspaper article: nawawalang sanggol sa sunog, pamilyang naghirap matapos malugi ang kumpanya dahil sa hostile takeover ng Han Group.
Napa-ubo ang chairman ng Han sa main table. Ang ina ni Joon-seo, halos mabitawan ang wine glass.
Sa gitna ng ballroom, nakatayo si Mina—o Min-ah—habang paos na binubulong ng mga bisita ang pangalan na akala niyang matagal nang nabura sa mundo.
Hindi lang pala siya simpleng Cinderella. Siya ang nawawalang prinsesa… ng pamilyang winasak ng mismong angkan na pinakasalan niya.
EPISODE 3: Ang Anak ng Kaaway
Nag-ingay ang ballroom na parang stock market na sabay-sabay bumagsak. May iba pang slideshow na lumabas: lumang CCTV ng ospital, report ng fire investigation, at isang clipping na may headline, “Yoo Heiress Presumed Dead in Fire.”
“Stop this,” utos ni Joon-seo sa tech booth, pero hindi agad naputol ang video. Sa dulo, may mukha ng batang babae na limang taong gulang, may nunal sa ilalim ng mata—parehong-pareho ng kay Mina.
Nilapitan siya ng ina ni Joon-seo, nanginginig. “Mina… totoo ba ‘to? ‘Yung orphanage na pinanggalingan mo—”
“Ang alam ko lang po,” nangingilid ang luha niya, “iniwan ako sa harap ng simbahan. Yun lang. Hindi ko alam ang apelyido kong Yoo.”
Tumayo si Chairman Han, galit na tumingin sa paligid. “Sino’ng may pakana nito?!”
Umusad si Helena palabas ng crowd, nanginginig pero matatag. “Ako ang nagpa-verify,” aniya. “Pero hindi ako ang nag-leak. May mas gusto pang manira sa’tin.”
Sa kabilang mesa, tumayo ang isang matandang babae—si Madam Yoo, biyuda ng dating chairman ng Yoo Group. Hindi imbitado, pero nandoon, kasama ng ilang abogado.
“Tama na ang acting,” malamig nitong sabi. “Ipinagpalit ninyo ang negosyo sa buhay ng anak ko, tapos ngayon, pinakasalan pa ninyo ang apo ko nang hindi alam ang totoo?”
Nalaglag ang panga ni Mina.
“A-apo?” bulong niya.
“Min-ah,” lumapit si Madam Yoo, nanginginig ang kamay habang hinahaplos ang pisngi niya. “Ikaw ‘yung batang nawala sa sunog. Ang mama mo, pinadalhan ako ng DNA result bago siya namatay. Hinahanap ka namin. Hindi ko alam na pinapalaki ka ng pamilya ng kaaway.”
Parang binunot ang hangin sa dibdib ni Mina. Sa buong buhay niya, ang pangarap lang niya ay magkaroon ng pamilyang tatanggap sa kanya. Ngayon, dalawa ang nakatingin sa kaniya—pamilyang Yoo na puno ng sugat, at pamilyang Han na puno ng kasalanang pilit tinatakpan.
Hinarap niya si Joon-seo, namumugto ang mata. “Alam mo ba ‘to?”
“Ngayon ko lang nalaman,” halos pabulong niyang sagot, pero ramdam ang pighati. “Kung alam ko, hindi kita dadalhin sa altar nang walang laban. Hindi kita ipapahiyang ganito.”
“Hindi mo na kailangang magtalo,” singit ni Madam Yoo, mariin. “Min-ah, uuwi ka sa amin. Hindi kita ibibigay sa lahing sumira sa amin.”
At sa gitna ng dalawang angkan na naglalaban, na-realize ni Mina: hindi pala selos lang ang dahilan ng mga luha ng alta sociedad. Takot din—takot na may bagong reyna na kayang igiba ang trono ng lahat.
EPISODE 4: Pumili ang Prinsesa
Kinabukasan, trending ang kasal nila. #AnakNgKaaway, #YooHeiress, #HanScandal. Sa isang iglap, hindi lang siya subject ng envy, kundi epicenter ng corporate war.
Sa private meeting room, nagharap ang dalawang kampo. Nandoon si Madam Yoo, ang mga abogado niya, ang board ng Han Group, at sina Mina at Joon-seo.
“Annul the marriage,” mariing sabi ng ina ni Joon-seo. “We can compensate her as a Yoo. Ibabalik namin ang kalahati ng shares na kinuha natin. Sa ganong paraan, mababawi natin ang tiwala ng market.”
Napailing si Madam Yoo. “Anong tingin ninyo sa apo ko, discount coupon? Hindi kami naghahabol ng pera. Gusto naming matigil ang pagdurusa. At magsisimula ‘yon sa pagputol ng alliance na ito.”
Tahimik si Mina, hawak ang papel ng annulment sa harap niya.
“Mina,” mahinahong bulong ni Joon-seo, “kung pipiliin mong umalis, hindi kita pipigilan. Kasalanan ng mga ninuno ko ang nangyari sa pamilya mo. Wala kang utang na loob sa amin.”
Tinignan niya ang lalaki—yung Joon-seong nagdadala ng pandesal tuwing umaga, nagtatanggol sa kanya sa group chat ng high society moms, tahimik na nagbabayad ng utang ni Lola nang hindi pinapalabas.
“Pero kasalanan ko rin,” dugtong niya, “na hinayaan kong dumating sa puntong ito nang hindi kita naprotektahan.”
Umigting ang dibdib ni Mina. Sa isang iglap, nakakita siya ng dalawang landas:
Una, yakapin ang apelyidong Yoo, maghiganti, makuha ang lahat ng dapat sa kanila. Puwede niyang bawiin ang kumpanyang ninakaw, iangat ang pamilyang naghirap dahil sa Han Group.
Ikalawa, manatiling Han Mina, umiwas sa gulo, payapang mabuhay kasama ang lalaking mahal niya—pero may kasamang tahimik na pagtanggap sa kasalanan ng angkang tinanggap siya.
“Min-ah,” tawag ni Madam Yoo, bakas ang luha sa mata, “pagod na pagod na ang pamilya natin. Pero kung pipiliin mong magmahal sa pamilyang ‘yan, huwag mo nang gawin sa pangalan ng Yoo. Dalhin mo ang apelyidong ‘yan nang malinis.”
Napapikit si Mina. “Lola…” unang beses niyang tawag, at do’n siya tuluyang umiyak. “Ayoko nang mamuhay sa apelyido lang. Gusto kong mabuhay sa sarili kong pangalan.”
Dahan-dahan niyang pinunit ang annulment papers. Nagulat ang lahat.
“Hindi ko pipiliin sa pagitan ninyo,” pahayag niya. “Pipiliin ko ang tama. Ibabalik ko ang shares na dapat sa Yoo Group—lahat. Pero hindi para sa akin, kundi para sa mga empleyadong nawala ng trabaho noon.”
Naguluhan ang board. “Anong ibig mong sabihin?”
“Tinatanggap ko ang pagkatao kong Yoo Min-ah,” patuloy niya, nanginginig. “Pero hindi bilang queen ng revenge. Gagamitin ko ang mana para ayusin ang sinira ninyo sa isa’t isa. At kung kailangan kong bumaba sa trono para magawa ‘yon… handa akong bumaba, kahit mawalan ako ng Han at Yoo.”
Tumingin siya kay Joon-seo, luhaang nakangiti. “Pero sana… hindi mo ako bibitawan kahit wala na akong apelyidong maipagmamalaki.”
Umiling si Joon-seo, humahagulhol. “Kahit pangalan mo na lang ang iwan mo sa akin, sapat na.”
EPISODE 5: Reyna sa Labas ng Palasyo
Isang buwan ang lumipas. Sa pinakamalaking press conference sa kasaysayan ng chaebol families, magkatabing nakaupo si Mina, Joon-seo, Chairman Han, at Madam Yoo.
Sa likod, nag-aabang ang buong alta sociedad—mga dating nakataas ang kilay sa kanya, ngayon ay tahimik, malungkot, iba’y halatang naiinggit pa rin.
“Today,” simulang pahayag ni Mina sa mikropono, “we’re announcing the dissolution of the Han-Yoo dispute. All contested assets at shares na kinuha ng Han Group noon ay ililipat sa bagong entity: YooHan Foundation, pagmamay-ari hindi ng isang pamilya, kundi ng mga empleyado at komunidad na naapektuhan ng away namin.”
Nag-ugong ang hall.
“This means,” singit ni Joon-seo, “I’m stepping down as sole heir of Han Group. Effective today, hindi na kami pinakamayamang pamilya ng bansa. We will be one of many shareholders in a company that no longer belongs to a dynasty, but to its people.”
Isang kolektibong hingal ang narinig mula sa crowd. Ang ilang socialite na kanina lang naka-ready mag-selfie sa scandal, ngayon ay umiiyak, hindi lang sa selos—kundi sa takot.
“Bakit nila isinusuko ang kayamanan?” bulong ng isa. “Sila na sana ang number one…”
Sa gitna ng ingay, may mata na nakatingin kay Mina na may ibang klase ng luha—hindi inggit kundi harayang sana gano’n din sila kalaya.
Matapos ang press con, lumabas sina Mina at Joon-seo sa garden sa likod ng hotel. Wala nang bodyguard, walang spotlight, sila lang at ang malambot na hangin. Nakasuot siya ng simpleng puting dress, hindi bridal, pero kasing ganda pa rin ng unang gown niya.
“Sigurado ka ba?” tanong ni Joon-seo, hawak ang kamay niya. “Wala na tayong mansyong tulad ng dati, wala nang personal driver, wala nang pangalan sa listahan ng ‘richest families.’”
Ngumiti siya, may luhang tumulo pero magaan ang dibdib. “Joon, noong unang araw na bumili ka ng pandesal sa amin, wala ka ring dala kundi ngiti. Doon ako unang napayakap sa pakiramdam na may pumipili sa’kin hindi dahil sa apelyido.”
Hinawakan niya ang pisngi nito. “Ngayon, bumalik lang tayo roon. Ikaw at ako, dalawang taong may kasaysayan na ng kasalanan at pagpapatawad… pero may pagkakataon ding magsimula ng bagong uri ng kayamanan. ’Yung kayang ipaglaban pero hindi kailangang ipagyabang.”
Sa loob ng ballroom, ang alta sociedad ay patuloy na umiiyak—iba sa kanila sa inggit sa tapang ng dalawang taong kayang isuko ang lahat para sa pag-ibig at katotohanan; ang iba, dahil na-realize nilang lahat ng kinapitan nilang titulo, walang kwenta kung wala silang ganitong klaseng tapang.
Sa garden, marahang hinalikan ni Joon-seo ang noo ni Mina.
“Mina,” bulong niya, “mula ngayon, hindi na kita tatawaging ‘Han’ o ‘Yoo.’ Ikaw ang unang taong pakakasalan kong muli… sa apelyido mong pinili mo mismo.”
Ngumiti siya, puno ng luha. “Yoon Mina. ’Yan ang gusto kong dalhin. Yoon—mula sa salitang ‘iyong.’ Dahil sa wakas, ang buhay ko… akin na.”
Nagyakap sila sa gitna ng liwanag ng araw, malayo sa mga chandelier at camera. At doon, sa labas ng palasyong kinalakhan ng mga angkan, isinilang ang isang bagong uri ng fairy tale: hindi tungkol sa prinsesa at trono, kundi tungkol sa dalawang taong piniling maging ordinaryo para maging tunay.