Episode 1 – Isang Pustahan Lang Lahat
Si Kang Do-gyun ang tipo ng CEO na hindi natatalo—sa boardroom, sa deal, pati sa babae. Sa isang inuman kasama ang mga executive, napunta ang usapan sa kasal.
“Akala n’yo ba, mahirap magpakasal?” mayabang niyang sabi. “Kung gugustuhin ko, kahit sino, mapapapirma ko sa marriage certificate.”
Tumawa ang kaibigang si Director Park, inilabas ang dalawang betting slip. “Sige nga. Pustahan tayo. Pipili ka ng kahit sinong babae sa labas—hindi chaebol, hindi influencer, wala sa level mo. Mapapakasal mo, at mapapanatili mo sa tabi mo nang isang taon. Kapag nagawa mo, ibibigay ko ang shares ko sa’yo. Kapag hindi…”
“Kapag hindi,” singit ng isa pa, “ikaw ang bababa sa posisyon. Game?”
Nagningning ang mata ni Do-gyun. “Game.”
Kinabukasan, sa cafeteria ng building, napansin niya ang babaeng naka-lumang blouse at may dalang dalawang tray—isa para sa kanya, isa para sa batang lalaking mukhang nasa preschool.
Nagulat siya nang makita ang bata; dumaan lang pala sila para ibigay ang baon sa isang empleyado. Ang babae, si Jung Hara, part-timer sa accounting, tahimik at tila laging nagmamadali.
“There,” bulong ni Director Park, palihim na turo. “Perfect Cinderella. Walang koneksyon, walang laban. Kaya mo?”
Lumapit si Do-gyun, sanay sa charm. “Miss Jung Hara, gusto mo bang kumita ng malaking pera at mabayaran ang lahat ng utang mo?”
Napaatras si Hara, hawak ang kamay ng batang kasama. “Ano pong ibig n’yo sabihin?”
“Pakakasalan mo ako,” diretsong saad ni Do-gyun. “Kontrata. Isang taon. Ibabayad ko ang lahat ng utang mo sa ospital at bibigyan ka ng bahay pagkatapos.”
Sa likod nito, tahimik na nagpi-picture ang isang executive—ebidensiya ng simula ng pustahan.
Sa unang pagkakataon, nakitang ngumingiti si Hara—hindi sa tuwa, kundi sa desperasyon. “Babayaran niyo ang ospital?” tingin niya sa batang kasama, si Min-chan, na halatang payat at maputla. “Kasama ang operasyon?”
“Lahat,” sagot ni Do-gyun.
Hindi siya nagtanong kung bakit nito alam ang tungkol sa ospital. Hindi na rin siya nagtanong kung bakit biglang namasa ang mata ng babae.
“Okay,” bulong ni Hara. “Tatanggapin ko.”
At sa isang pirma, naging legal ang kasal na nagsimula lang sa pustahan—walang nakakaalam na may mas malalim pang sikreto si Hara kaysa sa utang niya.
Episode 2 – Asawang Kontrata
Mabilis ang kasal. Civil ceremony, maraming kamera, maraming bulungan.
“CEO Kang, seryoso ka?” usisa ng media. “First time sa history na nagpakasal ang chaebol heir sa part-timer lang!”
Ngumiti si Do-gyun, sanay sa fake charm. “Love knows no status,” sagot niya, sabay hawak sa kamay ni Hara. Sa likod ng mga flash, sumenyas ng thumbs up si Director Park—parang sinasabing, Panalo na tayo.
Sa bahay, iba ang mundo. Tahimik. Si Hara, marunong magluto, marunong mag-ayos, marunong magbasa ng mood kahit hindi nagsasalita si Do-gyun. Si Min-chan, palaging nakakapit sa nanay niya, mahiyain, laging may dalang maliit na dinosaur toy.
“Pwede pong mag-stay si Min-chan sa ibang kwarto?” tanong ni Hara. “Ayokong maging istorbo sa inyo.”
“Anak mo, istorbo?” napailing si Do-gyun. “Bahay ko ‘to. Kung anak ka ng asawa ko, parte ka rin ng bahay na ‘to.”
Nagulat si Hara sa sagot niya. Sa gitna ng pagiging plastik ng kasal nila, may maliliit na piraso ng totoo.
Habang lumilipas ang buwan, unti-unting nasanay si Do-gyun sa presensya ng bata. May araw na sumabay siya sa pagdala kay Min-chan sa check-up, nagbasa ng bedtime story, natutong maghiwa ng mansanas na hindi sabog-sabog.
Isang gabi, natulog si Min-chan sa sofa. Nakatitig lang si Hara, hawak ang kumot.
“Salamat,” bulong nito kay Do-gyun. “Kung hindi dahil sa’yo… wala sana kaming pera para sa gamot niya.”
“Kontrata lang ‘to,” sagot ni Do-gyun, pero mahina na ang tunog ng salitang iyon. “Walang dapat ipagpasalamat.”
Hindi niya alam, sa likod ng pintuan, may narinig siyang tawanan ng mga kaibigan niya sa phone call.
“Tol, kamusta married life?” kantyaw ni Director Park. “Naalala mo ‘yung bet slips? Nasa wallet mo pa ba? Malay mo, kailangan n’yo sa divorce party next year, haha!”
Tumawa siya kasama nila. Pero paglingon niya, nakita niyang nakabukas nang kaunti ang pintuan. At nakatayo sa likod si Hara, nakayuko, nanginginig ang kamay.
Episode 3 – Ang Babaeng Alam ang Lahat
Mula noong gabing ‘yon, nag-iba ang tingin ni Hara kay Do-gyun.
Nanatili siyang mabait, maasikaso, pero may distansya na sa mga mata. Kapag tatanungin siya ni Do-gyun, palagi lang sagot niya, “Okay lang ako.” Kapag nilalapitan niya, mailap na ang yakap.
Isang araw, habang nasa office si Do-gyun, nag-iwan ang isang janitor ng envelope sa mesa niya.
“Sir, pinadala po ng asawa niyo. Sabi niya, huwag buksan sa harap ng iba,” wika nito.
Binuksan niya. Nandoon ang dalawang lumang betting slip na nilalaro nila noon. Sa likod, may nakasulat na sulat-kamay ni Hara:
“Akala mo, hindi ko alam?
Pumayag ako sa kasal dahil sa ospital ni Min-chan. Pero hindi ibig sabihin kailangan kong magpanggap na hindi ako nasasaktan.
— Hara”
Parang may tumama sa sikmura ni Do-gyun. Hindi niya alam kung mas nakakahiya dahil nahuli siya, o dahil ngayon niya lang na-realize na pinapayagan siya ni Hara na masaktan siya araw-araw kapalit ng buhay ng anak.
Pero may mas nakakagulat pang natuklasan si Do-gyun nang gabing iyon.
Sa kalat ng drawer, may nahulog na lumang polaroid—dalagang Hara, naka-uniform ng café, nakangiti, kasama ang isang lalaking nakatalikod. Hindi kita ang mukha, pero pamilyar ang jacket.
Sa likod ng larawan:
“Para kay Jun, salamat sa coffee at sa pangarap.”
Napahawak si Do-gyun sa ulo. “Jun” ang alias na ginamit niya noon, bago pa siya naging CEO, noong panahong tumatakbo pa siya sa maliit na café para maghanap-buhay habang nag-aaral.
Hindi niya matandaan ang mukha ng dalagang barista roon—pero alam niyang may isang gabi sila, isang gabing pareho silang lasing sa pagod at pangarap, at nagdulot iyon ng halik na hindi na nasundan.
Siya ba ‘yon? bulong niya sa sarili. Minsan na ba kaming nagkita bago ang pustahan?
Episode 4 – Ang Lihim na Anak… at ang Lihim na Lalaking Minahal
Kinabukasan, hindi na niya natiis. Hinintay niyang makatulog si Min-chan, at kinausap si Hara sa veranda.
“Kilalang-kilala mo ba si ‘Jun’?” diretsong tanong ni Do-gyun.
Nanginginig ang labi ni Hara. “Bakit mo hinahalungkat ang nakaraan ko?”
“Kasi bahagi ako n’un,” sagot niya, inilabas ang polaroid. “Ako si Jun, Hara. Ako ‘yung baristang pinangakuan kang babalik kapag naka-ipon na ako. Ako ‘yung lalaking sinundan mo sa bus stop para sabihing, ‘Maghintay ako, kaya mo ‘yan.’”
Tumulo ang luha ni Hara, isa, dalawa. “Na-accidente ka kinabukasan,” sabi niya, paos. “Nakita ko sa balita. Nasa ospital ka, coma. Binigyan ako ng pamilya mo ng pera para umalis, sinabing ‘wag nang lumapit. Sabi nila, magiging CEO ka, wala nang espasyo ang isang tulad ko.”
Hindi makahinga si Do-gyun.
“Umiyak ako isang gabi sa café,” dugtong ni Hara. “Tapos nalaman kong… buntis ako.”
Parang sumabog ang mundo niya.
“Si Min-chan…” halos hindi makalabas sa bibig ni Do-gyun ang tanong. “Anak ko?”
Napapikit si Hara, tumango. “Nung nakita kita ulit sa kumpanya, ibang-iba ka na. Hindi mo na ako kilala. CEO ka na, mayabang, kasama ‘yung mga taong nagbayad sa akin para lumayo. Plano kong umiwas. Pero nang inalok mo ‘yung kasal… alam kong may mali. Alam kong may kasamang pustahan. Alam kong sasaktan mo ako.”
“Then bakit ka pumayag?” halos sigaw ni Do-gyun, hindi sa galit kundi sa sobrang bigat.
“Dahil anak mo rin si Min-chan,” sagot ni Hara, umiiyak. “At wala na akong ibang paraan para mailigtas siya. Kung kailangan kong i-offer ang puso ko sa isang lalaking minahal ko noon para lang mabuhay ang anak ko ngayon… gagawin ko.”
Parang dinurog ang puso ni Do-gyun sa harap niya.
Sa sandaling iyon, bumagsak lahat ng maskara: ang pustahan, ang pride, ang titulong CEO. Naiwan ang batang “Jun” na nangakong babalik pero nawala, at ang babaeng naghintay at nabuntis mag-isa.
Episode 5 – Ang Pag-alis na Hindi na Pustahan
Hindi na bumalik si Hara kinabukasan sa mansyon.
Iniwan niya si Min-chan sa lola nito sa probinsya, saka nagpadala ng maikling mensahe kay Do-gyun: “Ilang taon ko nang inalay sa inyo ang lahat. This time, hahayaan mo naman akong piliin ang sarili ko.”
Parang nawala sa sarili si Do-gyun. Tinawanan siya ng board nang malaman ang tungkol sa pustahan na nauwi sa totoong kasal.
“Tol, grabe. Anak mo pala!” hirit ni Director Park, natatawa. “Jackpot ka pala, hindi ka lang nanalo sa bet, may bonus kid ka pa.”
Sa gitna ng tawa ng iba, tahimik lang si Do-gyun. Inilabas niya ang betting slips, tinitigan nang matagal, saka isa-isang pinunit sa harap nila.
“From now on,” malamig niyang sabi, “wala nang pustahan sa buhay ko. Lalo na sa pangalan niya.”
“Teka, joke lang ‘yon—”
“Hindi ako nagbibiro,” singhal niya. “Kung hindi ninyo kayang respetuhin ang pamilya ko, hindi ko na rin kayang manatili sa kumpanyang pinagtatawanan ‘yon.”
Sa lahat ng inaasahan ng board, ito ang pinaka-hindi nila inakala: nag-resign si Kang Do-gyun sa sariling kumpanya, iniwan ang kapangyarihan na buong buhay niyang inalagaan.
Mas pinili niyang hanapin ang babaeng minahal niya noon… at ngayon.
Natagpuan niya si Hara sa dating café kung saan sila unang nagkakilala. Hindi na ito barista; naglilinis lang sa labas, pawis, nakasuot ng lumang t-shirt.
“Hara,” tawag niya.
Napalingon ito, natigilan. “Bakit ka nandito? Wala ka na bang meeting sa mga pustahan mo?”
“Wala na,” sagot niya, humakbang papalapit. “Resigned na ako sa gano’ng buhay.”
“Congrats,” mapakla ang ngiti ni Hara. “Hindi ‘yan magbabago sa nangyari.”
“Alam ko,” amin niya. “Hindi ko mababawi ‘yung mga gabing umiiyak ka mag-isa, ‘yung mga taon na pinalaki mo si Min-chan na walang tatay. Hindi ko ma-e-edit ‘yung kasal na ginawa kong laro. Pero may magagawa pa ako ngayon.”
Inilabas niya ang isang folder—hindi bet slips, kundi legal papers.
“Paternity acknowledgment,” paliwanag niya. “Inaamin kong anak ko si Min-chan. Pero walang custody battle, walang sapilitang pagkuha. Ikaw pa rin ang magde-desisyon sa lahat. Ang hinihingi ko lang… pahintulutan mong maging tatay ako sa paraang hindi ka masasaktan ulit.”
“Paano kung masaktan pa rin ako?” tanong ni Hara, luha na namamasa sa mata.
“Kung mangyari ‘yon,” basag ang boses ni Do-gyun, “handa akong mawala sa buhay n’yo ulit. Pero hindi ako papayag na lumaking iniisip ni Min-chan na aksidente lang siya. Gusto kong marinig niya từ mismong bibig ko na siya ang pinakamalaking panalo sa buhay ko—hindi dahil sa pustahan, kundi dahil anak ko siya.”
Tahimik. Tanging tunog ng traffic at kalansing ng tasa sa loob ng café ang maririnig.
“Alam mo bang minsan, nagtanong siya?” mahinang sabi ni Hara. “‘Umma, may Appa ba ako?’ Sabi ko wala na, kasi baka mas madaling tanggapin kaysa sa may Appa siyang marunong lang pumirma, hindi magmahal.”
Napapikit si Do-gyun, tinanggap ang sampal ng katotohanan.
“Pahintulutan mo akong baguhin ‘yon,” pakiusap niya. “Hindi ko hinihingi ang puso mo. Hindi pa. Pero pakiusap, huwag mong ipagkait sa kanya ‘yung karapatang malaman na may tatay siyang willing bumaba mula sa trono para sa kanya.”
Umambon nang kaunti, parang umiiyak ang langit kasama nila. Dahan-dahang lumapit si Hara, tinitigan siya nang matagal—parang tinitimbang kung kaya pa ba niyang magtiwala.
“Kapag sinaktan mo ulit kami,” bulong niya, “hindi lang ako ang mawawasak. Pati sarili mong anak.”
“Ako na ang bahala sa sarili kong pagkawasak,” sagot niya, luhaang nakangiti. “Basta kayo, huwag na.”
Sa wakas, marahan niyang inabot ang kamay ni Hara. Nanlalamig, nanginginig, pero hindi niya binitiwan.
“Magsisimula tayo,” sabi ni Hara, “hindi bilang mag-asawa, hindi bilang pustahan. Bilang dalawang magulang ni Min-chan. Kung sa pagdaan ng panahon, makita kong hindi ka na ‘yung lalaking tumatawa habang hawak ang betting slip… baka saka pa lang kita kayang mahalin ulit.”
Tumango si Do-gyun, parang tinanggap ang pinakamahirap na kondisyon ng buhay niya.
“Mabagal akong matuto,” aniya, “pero sa’yo at kay Min-chan, handa akong mag-aral habang buhay.”
Sa di-kalayuan, dumating si Min-chan, bitbit ang dinosaur toy, tumatakbo papunta sa kanila.
“Umma!” sigaw niya. “Umma, sino ‘yan?”
Umupo si Do-gyun hanggang ka-level ng bata, ngumiti sa gitna ng luha. “Hi, Min-chan. Naalala mo ‘ko? I’m Do-gyun. Pero kung papayag ka… pwede mo akong tawaging Appa.”
Nagkatinginan sina Hara at Min-chan. Ilang segundo lang, pero parang taon ang bigat.
Tapos, dahan-dahang kumapit ang maliit na kamay sa suit niya.
“Appa,” mahina pero malinaw na tawag.
At sa salitang iyon, tuluyang bumagsak ang dating CEO na nanalo sa pustahan. Hindi na sa harap ng board, kundi sa harap ng anak at ng babaeng minsan niyang ginawang laro.
Ngayon, siya na ang taya—isang lalaking handang matalo sa lahat, huwag lang uli mawala ang pamilyang minsan na niyang ipina-raffle sa kapalaran.