EPISODE 1: Ang Nobyang Iniwan sa Altar
Basang-basa ng pawis at luha si Ha-eun sa loob ng wedding hall na punô ng bulaklak at chandeliers. Dapat fairy tale ang araw na ito—pero limang minuto na lang bago magsimula, wala pa rin ang groom.
“Traffic lang daw,” bulong ng coordinator, pero nanginginig ang boses.
Nakatayo siya sa harap, hawak ang bouquet, habang unti-unti nang nagiging ingay ang bulungan ng mga bisita.
“Siguro nagsisi na,” tawa ng isang pinsan ni Min-chan.
“Sino ba namang gustong pakasalan ‘yang anak ng utang?” singit ng iba, hindi alam na rinig ng bride ang lahat.
Lumipas ang sampung minuto. Dalawampu. Treinta. Ang violinist tumigil, ang MC nagpa-palusot na “may konting delay.” Sa gitna ng lahat, parang na-freeze si Ha-eun, nanginginig ang tuhod pero ayaw bumagsak. Kung bumagsak siya, baka tuluyan na siyang durugin.
Sa wakas, lumapit ang future mother-in-law, nakangiti pero malamig.
“Ha-eun-ssi,” bulong nito, “tumawag si Min-chan. Hindi na siya darating. Sawa na siya sa pagiging charity case. But don’t worry, babayaran namin ang lahat ng gastusin. Kasama ang katahimikan mo.”
Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Ha-eun. “Ano po?” paos niyang tanong.
“Gising ka na sa ilusyon,” malutong na tawa ng babae, sabay talikod.
Sa likod, may narinig siyang halakhak. May naglabas ng phone, nagre-record. #AbandonedBride—ramdam niyang iyon na agad ang magiging label niya.
Tumulo ang mascara sa pisngi niyang nanginginig. Gusto niyang tumakbo, magtago, sumigaw—pero nakapako ang mga paa. Sa harap ng altar na dapat nagsisimbolo ng pangako, kinain siya ng kahihiyan.
At sa mismong sandaling pinakamasakit, bumukas ang malalaking pinto ng hall.
Huminto ang tawanan.
Isang lalaki ang pumasok, naka-gray suit, matalim ang tingin, bawat hakbang mabigat sa pulang carpet.
Hindi si Min-chan.
Pero sa unang pagtama ng mga mata nito sa kaniya, may kakaibang lamig at kilig na sabay gumapang sa dibdib niya—parang may alam ang estrangherong ito na hindi alam ng lahat ng nanghuhusga sa kaniya.
EPISODE 2: Tinatapakang Pangarap
Bago naging ganito ka-kalat ang buhay niya, simpleng pangarap lang ang kay Ha-eun: makabayad ng utang ng ama at makapagtrabaho sa ibang bansa bilang nurse. Pero nang ma-stroke ang ama niya, napilitan siyang magtrabaho bilang waitress sa bar kung saan niya unang nakilala si Min-chan.
Nakasuot ito ng simpleng t-shirt noon, hindi halatang anak ng mayamang pamilya.
“Alam mo, Ha-eun,” sabi nito habang binibilhan siya ng fish cake pagkatapos ng shift, “kapag ako naging asawa mo, hindi ka na kailanman mapapagod ng ganito. Gagawa ako ng mundong ikaw ang prinsesa.”
Hindi niya alam kung kailan siya naniwala. Siguro noong ipinakilala siya nito sa pamilya, noong pinaaral niya ang nakababatang kapatid, noong sinagot niya ang bill sa ospital ng ama nang walang tanong. Nakapirma siya sa pakikipag-fiancé bago pa man niya namalayang nawala na ang sariling boses.
“Pasensya ka na sa Mama ko,” sambit ni Min-chan minsan. “Mahirap lang sa kanya tanggapin ang background mo. Pero mahal kita. Iyon ang importante.”
Kaya ngayong siya ang iniwan, hindi lang puso niya ang parang pinunit—pati dignidad na pilit niyang pinangalagaan.
Sa wedding hall, habang nagtatawanan ang ilan, biglang may sumigaw mula sa likod.
“Hoy, bride! Baka gusto mong mag-apply sa reality show—‘Kawawang Iniwan sa Altar’!”
Sumabog ang tawa. May iba pang pumalakpak.
Nangalit ang panga ni Ha-eun, pero pinipigilan niya ang sariling hindi sumigaw. Huwag kang mahulog sa bitag nila, bulong niya sa sarili. Huminga ka.
At saka niya napansing papalapit na ang lalaking naka-gray suit—matangkad, seryoso, hindi natatawa. Sa bawat hakbang, tumitigil ang mga bulungan.
“Who is he?” tanong ng isa. “Friend ni Min-chan?”
Pero nang huminto ito sa tapat ni Ha-eun, yumuko, at marahang inabot ang mikropono sa MC, alam niyang may mas malalim pa rito.
“Pasensya na, late ako,” mahinahon ngunit malakas ang tinig ng lalaki. “Hindi ko akalaing ganito ninyo tratuhin ang asawa ko.”
Nalaglag ang panga ng lahat.
Asawa?
Tumama ang mga mata ni Ha-eun sa kaniya, nanlalaki, nang tanungin siya nito nang direkta:
“Yoon Ha-eun… handa ka na bang sabihin sa kanila kung sino ako?”
EPISODE 3: Lihim na Kasal
Parang umikot ang buong mundo ni Ha-eun. Sa gitna ng shock, bumalik sa isip niya ang isang gabi, dalawang taon ang nakalipas.
Rainy night. Emergency room. Siya, pagod mula duty bilang volunteer nurse; siya—ang lalaking nasa harap niya ngayon—basang-basa, may dalang batang nabundol ng sasakyan ng lasing na anak-ng-mayaman. Walang gustong tumanggap sa bata dahil “walang pambayad.”
“Kung kailangan ng guarantor, ako,” sabi ng lalaking iyon noon, inilabas ang ID. Kang Ji-woon, Prosecutor’s Office.
Noong panahong iyon, wala pa si Min-chan sa buhay niya. Pinagmamasdan niya si Prosecutor Kang na mag-donate ng dugo, mag-ayos ng papeles, mag-abala para sa batang hindi niya kilala. Nagka-usap sila sa vending machine, nagpalitan ng pangalan at ng iisang linya:
“Ang mundo, hindi laging patas,” sabi nito. “Pero kung may pagkakataong pumili, piliin mong tumayo sa tama kahit masakit.”
Hindi na sila muling nagkita… hanggang sa muling nag-krus ang landas nila ilang buwan bago ang kasal, nung sinabihan siya ng investigator na iniimbestigahan ang pamilya ni Min-chan sa kaso ng money laundering at insurance fraud.
“Ms. Yoon,” sabi ng investigator, “kailangan namin ang tulong mo. At dahil in danger ka, kailangan kang ilagay sa witness protection. Legal na kasal sa isang agent—cover story at proteksyon mo.”
Akala niya biro. Hanggang pumasok sa kwarto si Prosecutor Kang, dala ang papel.
“Alam kong malaking hinihingi namin,” mahinahon nitong sabi. “Pero kung hindi ka papayag, marami pang mabibiktima. At sa ganitong arrangement… mas mababantayan kita.”
Kailangan niyang isipin ang kapatid, ang ama, at ang sariling konsensya. Sa tahimik na civil ceremony, walang bulaklak, walang pamilya, naglagda sila sa kasulatan. Kasal sa papel, partners sa mission. Iyon ang usapan.
At ngayong nakatayo si Ji-woon sa harap ng altar, hawak ang mikropono, alam niyang tapos na ang panahon ng tahimik na pagdurusa.
Sa gitna ng naguguluhang crowd, malakas at malinaw ang boses ni Ji-woon:
“Ako si Prosecutor Kang Ji-woon, Anti-Corruption Unit. At bago pa man sinubukang lokohin ng pamilya ninyo si Yoon Ha-eun… legal na kaming kasal.”
Sumigaw ang ilan. May bumagsak na baso. Ang mother-in-law na dapat sana niya, namutla.
“Anong pinagsasabi mo?!” singhal nito.
Inilabas ni Ji-woon ang warrant. “Mrs. Yoo, inaaresto ko kayo sa kasong estafa, coercion at attempted murder sa fiancée na ginamit ninyo bilang bait para sa insurance scam.”
Insurance scam. Noon lang naintindihan ng mga taong tumatawa kung bakit biglang nawala si Min-chan—hindi dahil sawa, kundi dahil may hinahabol na pulis sa likod niya.
EPISODE 4: Ang Nobyang Biktima, Hindi Katawa-tawa
Naging gulo ang wedding hall. May sumubok tumakas, agad pinigilan ng mga naka-plain clothes agents na noon lang napansing nasa paligid pala. Sa gitna ng sigawan, natigilan ang mga taong kanina lang abala sa pagtawa at pagre-record.
“Ha-eun,” bulong ni Ji-woon, lumalapit, inaalis ang mikropono sa bibig niya. “Pasensiya na. Hindi dapat umabot sa ganito ang kahihiyan mo. Dapat na-stop na natin ‘to noong rehearsal pa lang.”
Nanginginig pa rin si Ha-eun, pero ngayon, hindi na dahil sa hiya—kundi sa bigat ng katotohanang nilihim nila.
“Bakit mo ako pinayagang makarating sa altar?” garalgal niyang tanong, luhaang nakatingin sa kanya. “Alam mo palang lalabas ‘to… bakit hinayaan mong pagtawanan nila ako?”
Dumaan ang sakit sa mukha ni Ji-woon. “Dahil ayaw nilang pumirma sa settlement kapag hindi nila nakuhang i-claim ang insurance policy na ipina-sign nila sa’yo,” paliwanag niya. “Kailangan nilang ipakitang ‘naabandona’ ka publicly para ma-justify na nawala si Min-chan, para makuha ang payout.”
“Ginamit nila ako,” bulong niya.
“Ginamit ka nila, oo,” sagot niya, nagngingitngit ang panga. “At ginamit din kita ng sistema ko. I’m sorry. Pero ngayon, natapos na ‘yung laro nila.” Tumigil siya sandali, huminga nang malalim. “Ang mali… hindi dapat kasama ang dignidad mo sa presyo.”
Lumapit si Chairman Yoo, ama ni Min-chan, pilit pa ring maangas. “Naniwala kayo sa nobyang ‘yan? Gold digger ‘yan! Umatras ang anak ko dahil nalaman niyang—”
“Stop.” Putol ng isang boses mula sa likod.
Lumingon sila. Si Min-chan, gugulapay, may posas na, hawak ng dalawang agent.
“Tama na, Dad,” paos niyang sabi. “Ako ang nagsabi kay Ji-woon na ituloy ang kasal hanggang dulo. Ako ang pumayag. Dahil kahit hayop ako, alam kong mas hayop kayo sa ginawa ninyo sa kanya.”
Tumama ang mga mata ni Min-chan kay Ha-eun, puno ng pagsisisi. “Ha-eun… I’m sorry. Trinato kita na parang kontrata. Pero ikaw ang unang taong nagtiwala sa’kin na puwede akong maging mabuting tao. Kaya ko ibinunyag lahat kay Prosecutor Kang.”
Tumulo ulit ang luha ni Ha-eun, pero ngayon, hindi na dahil sa kawalan ng pag-asa. May halo nang galit, pagod, at kakaunting ginhawa na sa wakas, lumalabas din ang katotohanan.
Habang isa-isang inilalabas ng mga pulis ang pamilya Yoo, naglakad si Ji-woon paharap sa kanya. Sa likod nila, tahimik na ang crowd—wala nang may lakas ng loob na tumawa.
“Yoon Ha-eun,” mahinahon niyang sabi, “alam kong sa simula, kasal lang sa papel ang meron tayo. Pero sa bawat gabi na pinipili mong manatili sa mission kahit takot ka, sa bawat ngiting pinapakita mo kahit sinasabi nilang ‘social climber ka’… hindi ko namalayang hindi na papel lang ang nakatali sa atin.”
Nalaglag ang bouquet sa kamay ni Ha-eun, napakapit sa laylayan ng gown na nabahiran na ng luha.
EPISODE 5: Isang Totoong “I Do”
Lumipas ang ilang buwan. Nabalita sa buong bansa ang scandal ng pamilya Yoo; si Ha-eun, na minsang trending bilang “#AbandonedBride,” unti-unting nakilala bilang whistleblower na tumulong magpabagsak sa illegal na operasyon ng Yoo Group.
Pero sa kabila ng papuri, hindi gano’n kadaling maalis sa puso niya ang sugat ng altar. Ilang gabi pa rin siyang napapanaginipan ang mga halakhak, ang basang wedding dress, ang kamay niyang nanginginig.
Isang umaga, dinala siya ni Ji-woon sa maliit na chapel sa probinsiya—malayo sa lungsod, walang camera, walang sosyal na bisita. Sa labas, simple lang: ilang kamag-anak niya, mga kaibigan, at ilang batang natulungan ng programang pinundar mula sa na-recover na pera ng Yoo Group.
“Ano’ng ginagawa natin dito?” tanong ni Ha-eun, kinakabahan.
“Hindi ka ba napapansin?” ngiti ni Ji-woon, pinunasan ang pawis sa noo niya. “Sa unang kasal mo, ginamit ka. Sa civil marriage natin, ginamit kita ng sistema. Gusto kong may isang araw sa buhay mo na ‘pag sinabing ‘asawa,’ hindi na parang sugat, kundi pahinga.”
Binuksan ng pari ang maliit na pinto ng chapel. Sa loob, may simpleng bulaklak, kandila, at bagong gown na hindi sinasadyang kapareho ng unang sinuot niya—pero malinis, walang mantsa.
“Pwede nating itigil dito kung gusto mo,” seryoso ang mata ni Ji-woon. “Hindi mo kailangang pakasalan ulit ang kahit sino para lang patunayan na naka-move on ka. Kaya kitang mahalin kahit partner lang tayo sa kaso, kahit magkaibang bahay tayo, kahit wala nang label. Basta’t malaya ka.”
Nag-iinit ang mata ni Ha-eun sa luha. Tinitigan niya ang chapel, ang mga taong nagmamahal sa kaniya, ang lalaking ilang beses na siyang inuna bago ang sarili.
“Alam mo, Ji-woon,” mahinahon niyang sabi, “akala ko ayoko na ng kasal. Pero napagtanto kong hindi kasalanan ng ‘I do’ na mali ang taong pinili ko noon.”
Hinawakan niya ang kamay nito, marahang pinisil.
“Gusto kong, sa wakas, pumili ng tao habang gising at hindi takot. Gusto kong maranasan ‘yung maglakad sa aisle na walang tumatawa—at kung meron man, dahil masaya sila para sa akin, hindi laban sa akin.”
Nangingilid ang luha ni Ji-woon. “Sigurado ka? Hindi dahil sa guilt, hindi dahil sa utang na loob?”
“Sigurado,” tugon niya, ngumiti sa gitna ng luha. “Kahit alisin mo lahat ng titulo mo, kahit hindi ka na prosecutor… pipiliin pa rin kita. Hindi dahil iniligtas mo ako sa altar, kundi dahil araw-araw, pinipili mong hindi akong gawing laro.”
At sa maliit na chapel na iyon, sa harap ng iilang saksi, muling naglakad si Ha-eun sa aisle—pero ngayon, tuwid ang likod, mataas ang tingin, walang bakas ng kahihiyan.
Pagharap sa altar, nakita niya si Kang Ji-woon, hindi bilang savior, hindi bilang lihim na asawa, kundi bilang lalaking handang maging tahanan niya.
“I do,” mahina pero buo niyang sabi.
“I do,” sagot niya, pabulong ngunit parang kumakalat sa buong buhay nila.
Sa pagkakataong ito, ang mga luhang tumulo sa pisngi ni Ha-eun ay hindi na dahil sa pagkadurog, kundi dahil sa wakas, sa gitna ng lahat ng sakit at gulo, pinayagan niyang mahalin muli ang sarili—at ang lalaking piniling tumayo sa tabi niya sa altar na minsang naging impyerno, ngayon ay naging simula na ng tahanan.