Episode 1 – Ang Gabing May Naaksidente
Noong hindi pa siya CEO, si Han Ji-hyun ay “pangalawang prinsipe” lang ng Han Group. Ang paborito ng lahat ay ang kuya niyang si Han Min-hyuk—mabait, masaya, laging handang ipagtanggol ang mahihina.
At ang pinaka-mahina sa buong mansion noon ay si Yoon So-hee, ang maid na palaging pinapagalitan pero laging naka-ngiti.
Hindi alam ni Ji-hyun na matagal nang may lihim na kasunduan sina Min-hyuk at So-hee: sa araw na maipon nila ang sapat na pera, aalis sila sa mansion at mag-uumpisa ng simpleng buhay. Hindi niya alam, dahil abala siyang patunayan sa ama na kaya rin niya.
Isang gabi, nagkaroon ng matinding sigawan sa loob ng study.
“Nakakahiya ka!” bulyaw ng chairman sa kuya niya. “Mag-aasawa ka ng maid? Hindi ako papayag!”
“Hindi niyo pwedeng diktahan kung sino ang mamahalin ko,” sagot ni Min-hyuk.
Nasa labas si So-hee, nanginginig, hawak ang maliit na suitcase. Pagtakas na sana nila iyon. Ngunit bago sila makalabas, nagising ang hell ng mayamang pamilya.
Kinagabihan ding iyon, may balitang natanggap si Ji-hyun: naaksidente ang kotse ng kuya niya. Patay on the spot.
Walang nakitang So-hee sa ospital. Kinabukasan, wala na siya sa mansion. Ang sabi ng ama, “Binayaran na natin. Umalis na siyang may dalang pera. Huwag mo nang hanapin ang babaeng ‘yon.”
Sa lamay, nakita ni Ji-hyun ang brown envelope sa mesa ng ama—maraming cash, hindi nabawasan. May papel na may pirma ni So-hee: “I agree to leave the Han family forever.”
Galit siyang tumigas. Kaya pala nagpakita ng kabaitan sa amin, pera lang pala ang habol, bulong niya sa sarili.
Pagkalipas ng ilang buwan, siya ang naging CEO. At ang unang ipinangako niya sa sarili: hindi na siya magpapaloko sa isang babaeng parang si Cinderella.
Episode 2 – Ang Batang May Pamilyar na Ngiti
Anim na taon ang lumipas.
Sa isang charity event ng kumpanya, nakasuot si Ji-hyun ng perpektong suit, naka-maskara ng CEO na hindi natitinag. Pinipilit niyang ngumiti sa mga shareholder at press kahit na sa loob, pagod na pagod na siya.
“Sir, may mommy-and-child pair daw na na-misplace ang invitation. Baka puwedeng kayo na ang mag-welcome?” sabi ng event manager.
Automatic na ngiti ang pinakawalan niya. “Sige, dalhin mo.”
Pagharap niya, parang tumigil ang mundo.
Si So-hee.
Hindi na ito naka-uniporme ng maid. Suot nito ang simpleng kulay-asul na dress, maayos ang buhok, may matang mas kumikislap ngayon pero may bakas pa rin ng luma at tahimik na sakit. Hawak nito ang kamay ng batang lalaki na mga lima o anim na taong gulang.
“Yoon… So-hee?” halos mapabulong si Ji-hyun.
Napakurap si So-hee. “Good afternoon po, CEO Han.” Pormal, parang hindi sila nagkakilala noon. “Pasensya na kung istorbo. Volunteer lang ho ako sa kitchen kanina. Sina-suggest nila na sumama kami sa main hall.”
Humawak sa laylayan ng coat ni Ji-hyun ang bata. “Wow, ang tangkad mo po,” sabi nito. “Para kang giant sa cartoon.”
Napatingin si Ji-hyun sa bata. Malaki ang mata, may ngiting parang kay Min-hyuk, may maliit na pilat sa kilay—eksaktong kung saan napilayan ang kuya niya noong bata pa sila.
“Anong pangalan mo?” tanong ni Ji-hyun, nanginginig ang boses.
“Han… ah, Yoon Min-woo po,” sagot nito, titingin sana kay So-hee pero parang nagkamali sa apelyido, nagbawi. “Min-woo na lang.”
Sumikdo ang puso ni Ji-hyun.
Anim na taon mula nang mamatay ang kuya niya. Anim na taon mula nang mawala si So-hee. At heto, may batang kamukhang-kamukha ni Min-hyuk.
“Hindi puwedeng coincidence lang ‘to,” bulong niya sa sarili.
Episode 3 – Ang Lihim na Anak
Hindi makatulog si Ji-hyun matapos ang event. Paulit-ulit sa isip niya ang mukha ni Min-woo, ang tawag nito sa kanya na “giant,” ang paraan nitong hawakan ang kamay ni So-hee na parang buong mundo niya iyon.
Ilang araw siyang nagpa-background check. At tulad ng hinulaan niya, halos walang record si So-hee sa huling anim na taon. Low-key na buhay sa probinsya, nagtrabaho sa maliit na resto, tapos lumipat sa Seoul bago ang enrollment ni Min-woo sa kindergarten.
Walang nakalistang ama sa birth certificate ng bata.
Kinabukasan, sinadya niya ang maliit na café na ngayon ay pinagtatrabahuhan ni So-hee.
Pagpasok niya, naamoy niya agad ang kape at tinapay. Nandoon si So-hee, naka-apron, nakangiti sa customer. Nang makita siya, para itong natuyuan ng dugo sa mukha.
“CEO Han,” bungad nito. “Anong ginagawa n—”
“Pag-usapan natin ‘to,” putol niya, inilapag ang birth certificate at lumang hospital record sa mesa. “Hindi ako bobo, So-hee. Masyadong sakto ang lahat. Anim na taon. Apelyido niya, ‘Min-woo.’ Mukha siya ni Kuya.”
Namilog ang mata ni So-hee, nanlabo. “Wala kang karapatang—”
“May karapatan ako bilang… kapatid ni Min-hyuk,” basag ang boses niya. “Siya ba ang ama?”
Tahimik. Tanging tunog lang ang paghalo ng barista ng kape sa likod.
Sa wakas, tumango si So-hee. Walang drama, walang paligoy. Isang simpleng tango na parang sumira sa lahat ng paniniwala ni Ji-hyun.
“Bakit hindi mo sinabi?” halos pabulong niyang tanong.
“May pumatay sa kanya,” sagot ni So-hee, pinipigil ang luha. “At ginawa akong salarin. ‘Kung hindi mo siya niloko, hindi siya aalis ng bahay na lasing sa galit,’ sabi ng ama mo. Binigyan niya ako ng pera, kapalit ng pangakong hindi na ako babalik sa pamilyang ‘to. Kapag nalaman nila na may anak kami ni Min-hyuk, kukunin nila si Min-woo. Gagawin nilang maliit na bersyon ng ama mo. Hindi ko maatim.”
“Hindi kami ang pumatay sa kanya,” mariing sagot ni Ji-hyun. “Accident ‘yon.”
“Alam ko,” tumulo ang luha ni So-hee. “At alam kong hindi ka nasali sa kasunduan. Pero matagal na kitang nawala, Ji-hyun. At kapag binalikan pa kita bitbit ang batang ‘to, baka ikaw naman ang mawala sa posisyon mo—dahil sa akin.”
Tumayo siya, nanginginig. “Anong plano mo ngayon?”
“Wala,” sagot ni So-hee, pilit na ngumiti. “Nagsisimula kami ni Min-woo ng tahimik na buhay. Hindi ko sinadyang magkita tayo. Pero siguro oras na… oras na malaman niyang may pamilya siya sa side ng ama niya. Kaya ako pumayag na sumama siya sa event. Hanggang doon lang ang kaya kong ibigay.”
“Hindi pwedeng hanggang doon lang,” bulyaw ni Ji-hyun. “Pamangkin ko siya. Dugo namin.”
“Pero hindi ikaw ang tatay niya,” magaan pero matalim na sagot ni So-hee. “At hindi ikaw ang magdedesisyon kung anong klase ng buhay ang tatahakin niya.”
Episode 4 – Ang Twist ng Kapalit
Hindi nagtagal, nalaman din ng chairman ang tungkol kay Min-woo.
Isang gabi, pinatawag si Ji-hyun sa mansion. Sa study kung saan dati nag-away ang ama at kuya niya, nandoon ulit ang parehong lamig.
“May pag-asa pa tayong maayos ang pagkakamali ng kuya mo,” ani ng chairman. “May apo ako. Lalaki. ‘Han Min-woo.’ Bagay sa kanya, ‘di ba?”
“‘Yoon’ ang apelyido niya ngayon,” mariing sagot ni Ji-hyun.
“Kaya nga babaguhin natin.” Inilabas ng chairman ang mga papeles. “Adoption, transfer of custody. Pirmahan na lang ni So-hee. Ibibigay ko sa kanya ang hindi ko maibigay noon: bahay, negosyo, kahit anong gusto niya… kapalit ng bata.”
Parang naulit ang eksenang nakita niya anim na taon na ang nakalipas: ang brown envelope, ang kalayaan na may kasamang tanikala.
“Hindi siya bagay sa buhay na ‘to,” dagdag pa ng chairman. “Mahihirapan siya. Kapag ang bata ang ginawa nating tagapagmana, mas magiging secured ang future niya. Sa palagay mo ba, kaya niya ‘yon mag-isa? Maid lang siya.”
Mabilis ang tibok ng puso ni Ji-hyun. Alam niyang sa oras na pumayag si So-hee, mawawala sa kanya si Min-woo. Magiging legal na apo ng Han family, apo ng chairman… pero mawawala ang ina.
Kinabukasan, nagkita sila ni So-hee sa park. Bitbit niya ang mga papel, mabigat sa kamay.
“Hintayin mo sana akong magpaliwanag,” bungad ni So-hee. “Nauna nang pumunta rito ang ama mo kagabi.”
Nalaglag ang balikat ni Ji-hyun. “Ano’ng sinabi niya?”
“Na maaari daw maging prinsipe sa palasyo si Min-woo,” biro niyang mapait. “Kapalit, kailangan kong lumabas sa pintong hindi na pabalik.”
“Hindi ka pumayag, ‘di ba?” halos pakiusap ang tono ni Ji-hyun.
Tahimik si So-hee. “Ji-hyun… hindi lahat kayang ilaban. Sapat na sa akin na mailigtas ko siya sa hirap. Kung ang kapalit ay hindi na niya ako tatawaging Umma, eh di… sa puso ko na lang siya mananatili.”
Parang may pumutok na ugat sa loob ni Ji-hyun.
“Hindi,” mariin niyang sabi. “Hindi ganyan ‘to matatapos. Hindi na kita hahayaang iwan ang pamilya namin para lang pagtakpan ang kasalanan ng ama ko.”
Kinabukasan, sa shareholders’ meeting, ginulat niya ang lahat. Sa halip na ipresent ang limang taong plano ng kumpanya, inilabas niya ang sarili niyang resignation letter.
“Bakit mo ‘to ginagawa?” galit na tanong ng chairman sa backstage.
“Tama na, Father,” mariin niyang sagot. “Hindi kita kaya pang tignan bilang chairman lang. Tao ‘yung anak ni Kuya, hindi pawn. Hindi produkto. Kung gusto mong kunin si Min-woo, gawin mo ‘yon nang walang gamit na apelyido ko. Hindi na ako kasali.”
“Pag umalis ka, mawawala lahat ng pinaghirapan mo,” babala ng ama.
“Mas masakit mawalan ng pamilyang hindi ko pa nagawang ipaglaban,” sagot niya, tumalikod.
At sa unang pagkakataon, pinili ni Han Ji-hyun hindi ang trono, kundi ang taong minsan nang itinapon palabas ng palasyo.
Episode 5 – Ang Pamilyang Wala sa Plano
Sa maliit na community center kung saan ginaganap ang school program ni Min-woo, tahimik na nakaupo si So-hee sa pinakadulo. Hindi siya dumaan sa mansion, hindi rin sumipot sa meeting. Pinili niyang magtago, gaya ng nakasanayan.
Hanggang sa may sumunod na upuan sa tabi niya.
“Bakit lagi kang nasa likod?” tanong ni Ji-hyun, naka-simpleng suit na lang, walang kasamang bodyguard. “Sanay kang doon ka lang?”
Nanlaki ang mata ni So-hee. “Akala ko… busy ka sa bagong CEO.”
“Wala na akong CEO,” ngiti niya, medyo pagod pero magaan. “May bagong trabaho ako. Part-time lecturer sa business school. At full-time… samchon na makulit.”
Sa harap nila, lumabas si Min-woo sa stage, suot ang maliit na suit, kinakanta ang program song. Nang maghanap ng mukha sa audience, unang nakita nito si So-hee, tapos si Ji-hyun. Kumislap ang mata.
“Umma! Samchon!” sigaw niya, kahit nasa gitna ng performance, ikinatawa ng mga tao.
“Sinabi ko sa kanya kagabi,” paliwanag ni Ji-hyun, “na hindi lang siya may isang taong nagmamahal sa kanya. Dalawa tayo. Magkaiba ng role, pero parehong totoo.”
“Anong role mo, ha?” nakangiting tanong ni So-hee. “Samchon lang?”
“Gusto kong maging ‘Appa’ rin,” sagot niya, diretsong tinitigan si So-hee, “kahit alam kong hindi ko kayang palitan si Kuya sa dugo. Pero sa bawat araw na nandito ako, kaya kitang tulungan itaas si Min-woo. Kahit hindi sa palasyo, basta sa mundong hindi na kailangan may mag-lie para makapanatili.”
Tumulo ang luha ni So-hee, hindi niya napigilan. “Hindi ito buhay na pinangarap ni Min-hyuk,” bulong niya. “Gusto niyang dalhin ako sa tabing-dagat, magtayo ng maliit na café…”
“Alam ko,” sagot ni Ji-hyun, napapangiti sa gitna ng luha. “Kaya nga binili ko na ‘yung lumang café sa baybayin. Naka-reserve sa pangalang ‘Min Café.’ Kung gusto mong samahan ako, puwede nating tuparin ‘yung pangarap niya sa paraan na kaya natin.”
“Ji-hyun…” nanginginig ang boses ni So-hee. “Hindi mo kailangang akuin lahat ng kasalanan ng pamilya mo.”
“Hindi ko inaako,” sagot niya. “Inaayos ko lang ‘yung mga nasirang hindi ko naipagtanggol noon. At kung papayag ka…” huminga siya nang malalim, “gusto kong ayusin din ‘yung puso mong nasanay nang tumalikod.”
“Paano kung hindi ko kayang magmahal ulit?” tanong ni So-hee, takot.
“Hindi ako nagmamadali,” sagot ni Ji-hyun. “At hindi ko hinihingi na mahalin mo ako bilang kapalit ng Kuya ko. Hinihingi ko lang… na huwag mo na kaming iwan ni Min-woo sa likod habang naglalakad ka paalis. Ayoko nang tinitignan ka lang mula sa malayo.”
Sa eksenang iyon, biglang naalala ni So-hee ang gabing lumakad siya palayo sa mansyon, silweta lang sa dapithapon, habang si Ji-hyun ay bata pang nakatitig sa kanya mula sa bintana—hindi alam kung bakit siya nawawala.
Ngayon, sila ulit iyon. Siya, laging handang umalis. Si Ji-hyun, laging huli sa habol.
Pero sa unang pagkakataon, hindi siya tumalikod.
Sa halip, hinawakan niya ang kamay ni Ji-hyun. Malamig, nanginginig, pero totoo.
“Subukan natin,” bulong niya. “Hindi bilang kapalit, kundi bilang panibagong kwento—para kay Min-woo. Para sa’tin. Para kay Min-hyuk na alam kong mas gugustuhing makita tayong masaya kaysa ikulong ang anak niya sa palasyo.”
Sa harap, natapos ang kanta ni Min-woo. Tumakbo ito pababa ng stage, diretso sa kanila, sabay kapit sa kamay ng bawat isa.
“Umma! Samchon! Did you see me?”
“Oo,” sagot ni Ji-hyun at So-hee, sabay. “Ang galing-galing mo.”
At sa gitna ng maliit na auditorium, hawak-hawak nila ang kamay ng batang minsang itinuring na lihim na dapat itago. Ngayon, siya ang naging pinakamalinaw na katotohanang hindi na nila kayang ikaila—na sa labas ng palasyo, may pamilya palang mas totoo, mas masakit, pero mas mahal.
At habang unti-unting lumulubog ang araw sa labas ng bintana, alam ni Ji-hyun na kahit huli na siyang nagising, may pagkakataon pa rin siyang sabihing:
“Hindi ka na maglalakad palayo nang mag-isa, So-hee. Simula ngayon, sabay na tayong haharap sa lahat—kasama ang anak ng prinsipe na minsang iniwan nating pareho.”