Episode 1 – “Wala sa Tipo Ko”
Sa maliit na indie bar sa Hongdae, si Ha Jae-min ang bida: frustrated musician, resident gwapo, at hari ng biruan. Sa parehong bar, nagta-trabaho si Kim Nari bilang part-time waitress—nakapusod ang buhok, luma ang cardigan, at laging amoy mantika pag-uwi.
“Ya, Kim Nari,” tawag ni Jae-min habang nagso-soundcheck, “smile ka naman. Baka isipin ng customers, may patay ka sa ref.”
Hindi tumingin si Nari. “Mag-o-order sila kahit hindi ako ngumiti, Ha Jae-min-ssi.”
Narinig ng mga kaibigan niya. “Grabe, suplada,” biro ni Minho. “Kung ako si Nari, magpapaganda man lang. Daily ka nang nanonood kay Jae-min dito, hindi mo ginagamit.”
Umalingawngaw ang tawanan. Umirap si Jae-min. “Kahit mag-make up pa ‘yan, hindi ko pa rin tipo. Gusto ko ‘yung glam, hindi ‘yung amoy mantika.”
Natahimik si Nari sa likod ng counter, pero sa loob niya, parang may tinapakang maliit na parte ng sarili. Hindi niya aaminin, pero matagal na siyang may tahimik na paghanga kay Jae-min—sa paraan ng pagtawa nito, sa tiwala nito sa sarili, sa tapang nitong mangarap.
Gabi-gabi, pinapanood niya itong tumugtog. Kapag nagsisigaw ang crowd, sumasabay ang puso niya. Pero kapag naglalakad itong papalapit, lagi niyang napapaalala sa sarili: Hindi ikaw ang tipo niya. At hindi mo kailangang maging gano’n para maging totoo.
Isang gabi, nag-audition ang isang scout para sa bagong drama. Si Jae-min ang target: “Gusto mo bang i-try umarte? May itsura ka, may appeal.”
Umangat ang kilay niya. “Aktor? Pwede.” Tumingin siya kay Nari. “O, Nari, bilis. Ikaw na maghawak ng camera. Baka ito na ang chance kong sumikat.”
Tahimik na sumunod si Nari, hawak ang phone, sabik para sa kaibigan kahit alam niyang hindi siya kabilang sa pangarap na iyon.
Hindi pa niya alam: sa audition na ‘yon mismo babaliktad ang mundo nila.
Episode 2 – Ang Audition na Hindi Para sa Kanya
Habang nag-aayos ng camera, napansin ni Nari na kinakabahan si Jae-min. Paulit-ulit nitong binabasa ang script, pero hirap sa emosyonal na part.
“Subukan mong isipin na totoo,” payo ni Nari, mahina lang. “Hindi lang linya.”
“Madali sabihin,” irap ni Jae-min. “Ikaw kaya umarte.”
Napahinto si Nari. “Ano?”
“Para makita kong mali ako,” nakangising hamon niya. “Sige. Basahin mo ‘tong linya ng lead girl. Para kang tabla, pero tingnan natin.”
Natawa ang mga kaibigan. “Go, Nari! Para may joke kami mamaya!”
Napilitan siyang hawakan ang script. Kinakabahan siya, pero sa kakaibang paraan—hindi dahil kay Jae-min, kundi dahil matagal na niyang pangarap umarte. Noon pa. Bago pa siya napilitang magtrabaho sa bar at talikuran ang theater club dahil sa pera.
Huminga siya nang malalim, at sa isang iglap, parang nawala ang bar. Naging maliit na entablado ang harap nila. Binasa niya ang linya, pero nangibabaw ang emosyon—hindi na ito si Nari, kundi ang karakter na iniwan ng taong mahal niya.
Tahimik ang lahat nang matapos siya. Pati si Jae-min, natigil sa ngiti.
“Wow,” bulong ng scout. “Hindi ikaw ang dapat kong tingnan… kundi siya.”
Itinuro nito si Nari.
Nagkagulo ang mga kaibigan. “Si Nari?!” “Serious ka, sir?” “Extra lang nga sa bar ‘yan!”
Ngumiti ang scout. “Kung gusto mong mag-audition nang proper, Miss Nari, pumunta ka sa address na ‘to bukas. May mukha ka. May boses ka. At higit sa lahat, may mata kang nagkukuwento.”
Pinunit ni Nari ang paper towel sa kamay sa kaba. Tumingin siya kay Jae-min, naghahanap ng kahit kaunting suporta.
Pero umiwas ito, nagtatago sa tawa. “Congrats, Kim Nari. Puwede ka nang maging extra sa likod, ‘yung tipong umiiyak habang kumakain ng ramyeon.”
Mas natawa ang iba. Napangiti rin si Nari, pilit. “Oo nga,” sagot niya. “Extra lang.”
Pero kinagabihan, sa maliit niyang kwarto, paulit-ulit niyang tinitigan ang business card ng scout. Sa pagitan ng mga salitang “extra” at “lead,” kailangan niyang pumili. At sa unang pagkakataon, hindi boses ni Jae-min ang sinunod niya.
Kinaumagahan, hindi siya pumasok sa bar. Pumunta siya sa audition.
Episode 3 – Ang Pag-alis na Walang Paalam
Isang linggo ang lumipas, saka lang napansin ni Jae-min na hindi na bumabalik si Nari sa bar. Sa umpisa, natuwa pa siya—less awkward kapag nagjo-joke siya. Pero habang tumatagal, may kung anong kulang.
“Nasaan na si Kim Nari?” tanong niya sa manager.
“Ah, nag-resign na,” sagot nito. “May tinanggap na trabaho sa… agency something? Sabi niya, susubukan daw niya mangarap para sa sarili niya.”
“Agency?” napailing si Jae-min. “Binola lang ‘yun. Tingin mo papasa ‘yun? Ang tahimik nun. Wala ‘yung dating.”
Pero nang gabing iyon, hindi niya maalis sa isip ang audition ni Nari—yung paraan ng tingin nitong parang kaya ka niyang mahalin at saktan sa isang linya lang. Yung emosyon na hindi niya maabot kahit ilang beses niyang ulitin ang script.
Babalik din ‘yon, kumbinsi niya sa sarili. Hindi ganon kadali mangarap.
Pero hindi na bumalik si Nari.
Makalipas ang dalawang taon, si Ha Jae-min ay ganoon pa rin: tumutugtog sa bar, may maliit na following online, pero wala pa ring malaking break. Samantalang ang pangalan ni Kim Nari, unti-unting lumilitaw sa mga poster at social media.
Una bilang supporting role. Tapos second lead. Hanggang sa naging headline: “Kim Nari, ang Pinakaseksing Bagong Aktres ng Seoul.”
Nakita ni Jae-min ang billboard niya sa bus stop—naka-gown, nakangiti, ibang-iba sa babaeng naka-cardigan at nakayukong naglilinis ng mesa. At sa ilalim ng pangalan, may tagline na: “Ang babaeng hindi mo napansin—hinding-hindi mo na malilimutan.”
Parang suntok sa sikmura para kay Jae-min. Sa katahimikan ng kwarto niya, pinanood niya ang mga clip ng interview ni Nari.
“Totoo bang dati kang waitress lang?” tanong ng host.
“Hindi ‘lang,’” sagot ni Nari, nakangiting kalmado. “Waitress ako. At proud ako ro’n. Doon ko natutunang makinig sa kuwento ng iba. Siguro kaya gusto ko ring magkuwento sa pamamagitan ng pag-arte.”
“May taong hindi naniwala sa’yo noon?”
May saglit na katahimikan. Nakita ni Jae-min kung paanong bahagyang nag-iba ang ngiti sa labi ni Nari.
“Meron,” sagot nito. “Pero mas mahalaga ‘yung mga panahong hindi ko rin pinaniwalaan ang sarili ko. Do’n ako talagang talo.”
Pinigilan ni Jae-min ang sariling mag-message. Walang karapatan ang lalaking minsang tumawa sa pangarap niya para ngayon ay magpanggap na proud.
Pero nang dumating ang balitang magpi-film sila ng music video para sa bagong drama ni Nari, hindi niya napigilang mag-apply. Baka sakaling… kahit cameo lang, magtagpo ulit ang landas nila.
Episode 4 – Red Carpet na May Kasamang Multo
Hindi natuloy ang music video offer. Pero may mas malala pang nangyari: naimbitahan ang banda ni Jae-min para tumugtog sa after-party ng biggest premiere ni Kim Nari—ang pelikulang nagpatunay na siya na talaga ang pinakaseksing aktres sa lungsod.
Sa red carpet, nag-uunahan ang mga flash ng camera. Nakatayo si Jae-min sa gilid, naka-itim na suit na inupahan lang, hawak ang guitar case. Para siyang extra sa sariling buhay.
“Uy, hyung,” sabi ng bandmate niya, tinuturo ang dulo ng carpet. “Ayan na siya.”
Sumilip si Jae-min sa pagitan ng mga ulo. At doon niya ito nakita.
Si Nari, naka-sparkling silver gown, may slit hanggang hita, nakataas ang buhok, at nakangiti ng ngiting kayang magpahinto ng oras. Ang mga taong dati’y hindi siya pinapansin sa bar, ngayon nagtutulakan para lang makakuha ng magandang shot.
“Kim Nari-ssi! Tingin dito!” “Nari-ya, saranghae!” “Pakita naman ng heart sign!”
Tumalunton ang mga hakbang niya sa red carpet, parang sanay na sanay. Pero sa isang iglap, napalingon siya—diretso sa lugar kung saan nakatayo si Jae-min.
Saglit na naglaho ang ingay. Nabura ang mga camera, ang fans, ang ilaw. Dalawang taong minsan lang magkaharap sa isang maliit na bar, ngayon nagkita sa gitna ng glamor at ingay.
Natigilan si Jae-min. Gusto niyang tumalon papalapit, humingi ng tawad, sabihing mali siya, sabihing siya ang unang witness ng talento nito. Pero hindi gumagalaw ang paa niya.
May staff na humila kay Nari, pa-forward sa harap ng press wall. Bago siya ilayo, bahagyang kumurba ang labi nito—isang maliit na ngiti, hindi para sa camera, kundi para sa lalaking minsang nagsabing “hindi ka tipo.”
Hindi niya alam kung imahinasyon lang ba iyon, pero sapat para manikip ang dibdib niya.
Sa loob ng hall, habang tumutugtog ang banda, hindi makapag-focus si Jae-min. Nakikita niya si Nari sa kabilang dulo, surrounded by directors, actors, producers. Hindi siya makalapit. Hindi dahil bawal, kundi dahil hindi niya alam kung ano pang karapatan niya.
Episode 5 – Ang Huling Paghingi ng Tawad
Matapos ang event, lumabas si Jae-min sa terrace para magyosi, pero hindi niya tinuloy. Tiningnan lang niya ang city lights, nagbibilang ng “sana” at “kung.”
“Hindi bagay sa’yo ang yosi.”
Napalingon siya. Nakatayo si Nari sa likod, naka-coat na ngayon sa ibabaw ng gown, hawak ang baso ng tubig. Sa unang pagkakataon sa ilang taon, wala ang mga camera, wala ang spotlight—sila lang.
“Congratulations,” bungad ni Jae-min, pilit na nakangiti. “Daebak ‘yung movie mo.”
“Salamat,” sagot ni Nari, mahinahon. “Daebak din ‘yung banda mo. Hindi ko akalaing tutugtog ka rito.”
“Hindi ko rin akalain na…” Napatawa siyang mapait. “Na ‘yung waitress na sinasabihan kong amoy mantika dati, balang araw, kailangan kong tignan sa TV para lang makitang okay pa siya.”
Tahimik. Pinatong ni Nari ang baso sa railings.
“Naalala ko pa ‘yon,” sabi niya. “Hindi dahil ang sakit, kundi dahil ‘yon ‘yung araw na narealize kong hindi p’wede maging sukatan ng halaga ko ang tingin ng iba. Lalo na ‘yung sa’yo.”
“Ouch,” napakamot si Jae-min sa batok. “Deserve ko ‘yon.”
Huminga siya nang malalim, tapat na tinitigan si Nari. “Gusto kong mag-sorry. Hindi ‘yung casual lang ha. ‘Yung totoo. Sorry sa bawat beses na ginawa kitang punchline. Sa bawat tawanan na hindi kita pinagtanggol. Sa bawat sandaling dapat sinabi kong, ‘Galing mo,’ pero mas pinili kong ngumisi at maliitin ka kasi… natatakot ako.”
“Natakot saan?” tanong ni Nari.
“Natakot na baka tama ‘yung nakita ko noon pa,” sagot niya, nanginginig ang boses. “Na mas magaling ka sa akin. Na mas malaki ‘yung pangarap mo. Mas malakas ‘yung loob mo. Mas…” Napahinto siya, hinigpitan ang hawak sa rehas. “…mas may karapatan kang sumikat kaysa sa’kin.”
Hindi agad sumagot si Nari. Tumingin siya sa lungsod sa ibaba, sa mga ilaw na parang bituin na bumaba sa lupa.
“Alam mo,” mahina niyang sabi, “hindi naman ako umalis para patunayan sa’yo na mali ka. Umalis ako kasi may parte sa’king naniniwala na kaya kong maging higit sa kung paano mo ako tingnan. Hindi kita ginawang kontrabida sa kwento ko. Ikaw lang ‘yung unang taong kailangang iwanan ng bersyon kong laging humihingi ng approval.”
“Kung babalik ako sa panahong ‘yon,” nanginginig na sagot ni Jae-min, “hindi kita hahayaang umalis nang hindi mo alam na proud ako. Na unang beses pa lang na umarte ka sa harap ko, alam kong hindi ka pang-bar lang. Pero hindi ko nasabi. Hindi ko kinaya.”
Sa unang pagkakataon, nakita ni Nari ang lalaking hindi nagbibiro, hindi nagtatago sa ngiti. May takot, may panghihinayang, may totoong pagsuko.
“Jae-min,” tawag niya, marahang pinapangalanan ang sakit, “hindi mo na kailangang habulin ang bituin na nakalipad na. Hindi na rin kita kailangang patunayan pang mali ka. Nakikita na ng buong mundo kung sino ako. Ang tanong… nakikita mo ba na puwede ka ring maging higit sa taong nanliit sa akin?”
Napayuko siya. “Hindi ko alam kung kaya ko pang habulin ‘yung nawala. Pero kung papayagan mo, kahit bilang kaibigan lang… gusto kong maging taong hindi mo na kailangang takasan sa susunod.”
Matagal bago sumagot si Nari. Sa loob ng ilang segundo, narinig niya ang mga flash ng camera sa loob, ang tawanan, ang musika. Sa terrace, puro hininga lang nila ang mundo.
“Hindi ko alam kung kaya kitang ibalik sa buhay ko nang parang walang nangyari,” amin niya. “Pero kaya kitang patawarin. Hindi dahil deserve mo, kundi dahil deserve kong hindi na buhatin ‘yung galit.”
Bahagyang napahikbi si Jae-min, tahimik.
“Kung may hihilingin ako,” dagdag ni Nari, “ito ‘yon: sa susunod na may Nari kang makikita sa buhay mo—‘yung tahimik, ‘yung hindi pansinin, ‘yung pinagtatawanan ng iba—ikaw naman ang unang taong tatayo sa tabi niya. Huwag mong ulitin sa kanya ‘yung ginawa mo sa akin.”
Tumango si Jae-min, luhaang nakangiti. “Promise. Gagawin ko ‘yon. At kung sakaling… kung sakaling may second chance para sa atin—”
“Hindi natin mamadaliin,” putol ni Nari, pero may maliit na ngiting nagligtas sa kanila pareho. “Mas maganda ang love story kapag hindi na siya built sa pagmamaliit, ‘di ba?”
“Mas maganda,” sang-ayon niya. “Kapag built na sa paghangang hindi na nahihiyang umamin.”
Lumapit siya, hindi para yakapin, kundi para iabot ang kamay. “Puwede ba ulit kitang ipakilala sa sarili ko? Hi. Ako si Ha Jae-min. Hindi na ‘yung lalaking minamaliit ka. Gusto kong maging lalaking unang sasabi sa’yo kapag magaling ka.”
Tumingin si Nari sa kamay niya, saka marahang tinanggap.
“Kim Nari,” sagot niya. “Hindi na waitress na kinukutya mo. Aktres na ngayon. Pero sa loob-loob ko, ‘yung babaeng natutong magmahal sa sarili—kahit walang palakpak.”
At sa terrace na iyon, dalawang taong minsang nagkita sa liwanag ng bar ngayon ay nagtagpo sa ilalim ng mas matapang na ilaw—hindi na para sa red carpet, kundi para sa tahimik na pag-amin na minsang mali ang tingin nila sa isa’t isa.
Hindi na binalikan ni Nari ang sakit ng nakaraan sa bawat pag-ikot niya sa entablado. Pero sa tuwing titingin siya sa audience at makikitang naroon si Jae-min, palakpak ang gamit sa paghingi ng tawad, alam niyang may isang taong natutong makita ang tunay niyang halaga—sa huli, hindi bilang “pinakaseksing aktres,” kundi bilang babaeng hindi na kailanman papayag na maliitin ulit ang sarili.