EPISODE 1: Ang Pagtataksil sa Penthouse
Maingay ang ulan sa labas ng penthouse, pero mas maingay ang tibok ng dibdib ni Mira habang dahan-dahan niyang binubuksan ang pinto. May dala siyang maliit na cake na siya mismo ang binake—kahit galing pa sa overtime, nagsikap siya. Fifth anniversary nila ni Adrian, ang batang CEO ng De Vera Holdings, at sa wakas, may oras na raw ito para sa kanya.
“Surprise—”
Nabitin ang salita sa lalamunan niya.
Sa gitna ng sala, sa paborito nilang sofa, naroon si Adrian… nakayakap sa isang babae. Nakatanggal ang necktie, gusot ang puting polo, at ang babaeng nakadikit sa kanya ay nakangiti, parang sanay na sa ganitong eksena.
“Adrian…” napabulong si Mira, nanginginig ang kamay.
Napalingon ang lalaki, nanlalaki ang mata. “Mira, it’s not what you think—”
“Talaga?” putol niya, natawa nang mapait. “Kasi ang nakikita ko, ikaw, si CFO Barbie, at ang sofa na binili ko sa unang bonus ko. Puwede mo akong turuan kung paano ‘yan nagiging ‘hindi ko iniisip’?”
Umayos ang babae, ngumisi. “I thought tapos na kayo? Sabi mo kumakapit lang siya sa’yo, Adrian.”
Parang sinampal si Mira. “Kumakapit?” Inangat niya ang cake, nabasag ang kahon sa panginginig. “Ito ba ‘yung sinabing ‘late meetings’? ‘Yung ‘huwag ka nang pumunta, nakakahiya sa board’? Ito ‘yon?”
“Mira, I was going to propose,” desperadong sabi ni Adrian, pilit lumalapit. “Pero kailangan kong siguraduhin muna ang merger. Si Eunji ang anak ng investor—”
“So ginamit mo na lang pati puso ko bilang collateral?”
Hindi na niya alam kung paano siya nakalabas ng unit. Ang alam lang niya, bigat ng paa, at mas mabigat ang dibdib na parang pinupunit. Sa elevator, hawak pa rin niya ang maliit na cake na nabasa na ng luha.
Pagdating sa lobby, tuloy ang ulan. Walang payong, naglakad si Mira palabas, humahagulgol, hawak ang dibdib na parang may iniwang butas. Sa likod niya, nag-echo ang boses ni Adrian, pero hindi na niya pinakinggan.
Sa gabing iyon, sa gitna ng lungsod na kumikislap, may isang simpleng babaeng iniwan ng lalaking pinili niyang mahalin. Wala siyang alam na sa parehong gabi, may paparazzing kukuha ng litrato ng CEO kasama ang bagong babae—at ang eskandalong iyon ang magtutulak sa kapalaran niyang hindi niya kailanman inasahan.
EPISODE 2: Basura sa Mundo ng Mga May Korona
Tatlong buwan matapos ang penthouse betrayal, si Mira ay hindi na ang babaeng handang mag-overtime para masorpresa ang boyfriend. Nakatira siya ngayon sa maliit na kwarto sa itaas ng gown rental shop ni Tita Loring, isang matandang designer na minsang sumikat sa pageant world.
“Ano ka ba, Tita, hindi ako pang-beauty queen,” reklamo niya habang isinusukat sa kaniya ng matanda ang isang lumang gown. “Staff lang ako sa marketing, hindi ako artista.”
“Staff ka na nga sa araw, bakit hindi ka maging reyna sa gabi?” sagot ni Tita Loring, pinipisil ang pisngi niya. “May charity ball ang isang foundation, kulang sila ng muse. Libre ang pagkain, libre ang gown. Malay mo, may makakita sa’yo.”
Napabuntong-hininga si Mira. Simula nang kumalat online ang larawan nina Adrian at Eunji, parang kabuntot niya ang tsismis. “Ay, siya ‘yung niloko ng CEO, ‘di ba?” bulong ng ilang officemates. Sa loob-loob niya, gusto na lang niyang maging invisible.
Pero kailangan niya ng extra income. Nagpapadala pa rin siya sa probinsya para sa nag-aaral na kapatid. Kaya pumayag siya.
Sa gabing iyon, halos hindi niya makilala ang sarili. Suot ang ginintuan at lumang gown na inayos ni Tita Loring, buhol ang buhok, at simpleng make-up lang, parang ibang tao ang nasa salamin.
“Cinderella, ’yan ang tawag sa’yo,” sabi ni Tita, proud. “Hindi dahil naghihintay ka ng prinsipe, kundi dahil kahit anong dumi ang ibato sa’yo, kumikintab ka pa rin.”
Sa charity ball, nagmistulang maharlika ang venue—chandelier, red carpet, media. Hindi sanay si Mira; halos madapa pa siya sa takong.
“Miss, dito po,” tawag ng isang coordinator. “Last-minute replacement ka ng muse ng principal sponsor. Siya ang sasamahan mo sa red carpet.”
“Sino po?”
“Hijo, siya ang CEO ng pinakamalaking conglomerate sa bansa. Han Jae Min of Han Crown Group.”
Hindi pa man siya nakaka-react, may lumapit na lalaki—matangkad, maamo ang mata pero sanay sa kapangyarihan. Ngumiti ito, inilahad ang braso.
“Good evening,” mahinahon nitong bati. “Mukhang tayo raw ang magpa-panggap na fairy tale couple ngayong gabi.”
Ngumiti si Mira nang pilit, hindi alam na ang gabing ito ang magiging umpisa ng bago niyang kuwento—hindi bilang babaeng niloko, kundi bilang Cinderellang hindi na naghihintay ng maililigtas, kundi matutong magligtas sa sarili.
EPISODE 3: Ang Kontrata ng Reyna
Sa unang hakbang nila sa red carpet, kumislap agad ang mga camera.
“Who is she?” “New girlfriend ni CEO Han?” “She’s stunning!”
Naririnig ni Mira ang mga bulong, pero nakatutok lang siya sa paghinga para hindi madapa. Si Jae Min, kabisado ang ritmo, mahinang nagsasalita sa tabi niya.
“Relax. Think of this as a work event,” bulong niya. “Smile kung kaya, pero kung hindi, tingin ka lang sa dulo. Nandiyan ang entrance.”
Nagulat si Mira sa kabaitan ng boses nito. Walang yabang, walang pilit. Para siyang may guro sa gitna ng bagyo ng flash.
Sa loob ng ballroom, naging instant usapan si Mira. Lumapit ang PR head ni Han Crown.
“Sir, ang dami nang nagtatanong kung sino siya,” sabi nito kay Jae Min. “The board is curious. Pwede natin siyang gawing face ng bagong campaign. ‘From Ordinary to Queen.’”
Nagulat si Mira. “Ha? Face ng—hindi po ako model, nag-e-email lang po ako sa office—”
“Exactly,” sagot ng PR head. “You’re relatable. At kung papayag ka, we can sign you as our brand muse. May talent fee, media training, pati scholarship kung gusto mo.”
Tumingin si Jae Min kay Mira. “Hindi mo kailangang sagutin ngayon,” mahinahon niyang sabi. “Pero kung susubok ka, sisiguraduhin kong hindi ka gagamitin lang.”
Bumalik sa isip ni Mira ang penthouse, ang salitang “ginamit” na parang asido sa puso.
“Bakit niyo po ako tinutulungan?” tanong niya mamaya sa balcony, habang nakatanaw sila sa ilaw ng siyudad. “Pwede naman kayong pumili ng artista, ng mas maganda, mas sikat.”
“Dahil kanina, habang naglalakad tayo, nakita kong nanginginig ‘yung kamay mo pero hindi ka bumitaw,” sagot ni Jae Min. “That’s the kind of queen I want representing my company—takot, pero tuloy.”
Natigilan siya. Walang salitang “pity,” walang “revenge.”
Sa mga sumunod na linggo, sinimulan ni Mira ang media training. Natutuhan niyang humarap sa kamera, maglakad sa stage, magsalita sa harap ng audience. Unti-unti, naaalis ang tatak na “babaeng niloko ng CEO.” Napapalitan ito ng “Cinderella of Han Crown,” batang babaeng dati’y PA lang, ngayon ay inspirasyon ng maraming babae online.
Nararamdaman niyang unti-unti, bumabalik ang sarili niyang kompiyansa. At sa bawat event na kasama niya si Jae Min, hindi maitatangging may kakaibang tibok ang puso niya—hindi dahil sa yaman nito, kundi sa paraan nitong tumanaw sa kanya na para bang siya ang pinaka-importanteng tao sa kuwarto.
EPISODE 4: Ang Pagbabalik ng Lalaking Nagdurog ng Tsinelas
Isang taong punô ng trabaho at transformation ang lumipas. Si Mira, na dating nagtatago sa likod ng grey cardigan, ay ngayon laman ng magazine covers—hindi dahil perpekto ang mukha, kundi dahil sa kuwento niyang “mula sa sugat, naging korona.”
Pero kahit ilang gown na ang nasuot niya, hindi niya nalilimutan ang babaeng umiiyak sa elevator noon. Kaya nang imbitahan siya bilang keynote speaker sa isang business summit tungkol sa women empowerment, kinabahan siya—lalo na’t De Vera Holdings ang isa sa sponsors.
Sa backstage, habang inaayos ng stylist ang kumikislap niyang gown, biglang may kumatok.
“Mira…”
Parang bumalik ang lahat ng luha sa lalamunan niya nang marinig ang boses. Si Adrian. Medyo tumaba, pero nakapolo pa rin na mamahalin. Ang dating bilib sa sarili, ngayon ay halatang pagod.
“Ang tagal na,” pilit nitong ngiti. “You look… different.”
“And you look the same,” mahinahon niyang sagot. “Laging huli sa lahat.”
Napayuko si Adrian. “Nawala si Eunji. Umalis sa bansa. Naiwan akong bagsak ang kompanya. Ngayon ko lang na-realize na ikaw ang babaeng dapat kong pinili. We were supposed to rule the world together, ‘di ba?”
Napangiti si Mira, pero hindi na ito mapait. “Noon ‘yon. Ngayon, kaya ko nang maglakad mag-isa.”
Bago pa siya makasagot, dumating si Jae Min, naka-black suit, may dalang maliit na bouquet. “Ready ka na?” tanong nito kay Mira, hindi pinapansin si Adrian, pero ramdam ang tensiyon.
“Han Jae Min,” pakilala ni Adrian, pilit. “I’m—”
“Adrian De Vera,” malamig na putol ni Jae Min. “The man who taught Mira what she never deserved. I should thank you.”
Nagngitngit si Adrian, pero hindi nakapagsalita. Nakita niya kung paanong tinulungan ni Jae Min si Mira bumaba sa hagdan, kung paano ito tumingin sa kanya na may respeto, hindi pag-aari.
Kinagabihan, matapos ang matagumpay na speech ni Mira tungkol sa pagbangon mula sa betrayal, nagkaroon ng surprise event sa labas ng venue. Red carpet, media, at isang black luxury car na nakaparada sa gitna.
Paglapit ni Mira, binuksan ni Jae Min ang pinto, saka lumuhod sa harap niya, hawak ang kamay niya sa harap ng lahat.
“Cinderella,” mahinahon pero nanginginig ang boses nito. “Hindi kita iniligtas. Ikaw ang nagligtas sa sarili mo. Ako lang ang unang nakakita sa reyna sa loob mo. Kaya ngayon, hindi ako humihingi ng ‘yes’ para maging fairy tale. Hinihingi ko ang pagkakataon na mahalin ka sa tunay—sa araw na wala ang kamera, sa gabing umiiyak ka pa rin kapag naaalala mo ang sakit.”
Sa likod ng crowd, nakita ni Mira si Adrian—nakatingin, namumula, parang lalaking naiwang nasa istasyon habang umaalis ang tren.
“Mira, bumalik ka na sa’kin,” sigaw nito, hindi na iniintindi ang mga kamera. “Nagkamali ako, pero mahal pa rin kita. Kaya kitang ibalik sa dati nating buhay—”
Huminga nang malalim si Mira. Sa gitna ng flash at sigaw, parang sila lang tatlo ang naroon.
EPISODE 5: Reyna ng Sarili Niyang Kaharian
Tahimik ang sandaling iyon, kahit maingay ang mga kamera. Hawak ni Jae Min ang kamay ni Mira, nakaluhod sa red carpet. Si Adrian, nakatayo sa gilid, desperadong nakatingin.
“Dalawang lalaki, isang puso,” bulong ni Mira sa sarili, halos mapangiti sa irony. “Pero sa wakas, may boses na rin ako.”
Unang nilapitan ng tingin niya si Adrian.
“Naalala mo?” malumanay niyang sabi, kahit nanginginig ang boses. “Nang sabihin mong hindi ako sapat para sa mga pangarap mo? Na kumakapit lang ako sa’yo?”
Napapikit si Adrian. “Mira, I was stupid—”
“Tama ka sa isang bagay,” putol niya. “Kumakapit ako noon. Pero ang hindi mo nakita, ikaw ang nakahawak sa leeg ko. At nang bitiwan mo ako, akala ko mamamatay ako. Pero hindi pala.” Ngumiti siya, may luhang tumulo. “Nakatayo ako ngayon hindi dahil nawala ang sakit, kundi dahil pinili kong mahalin ang babaeng iniwan mo.”
Humakbang siya palapit kay Jae Min, na tahimik lang na nakikinig, hindi pinipilit ang sagot.
“Jae Min-ssi,” mahinahon niyang sabi. “Hindi mo ako kailanman pinilit. Kahit puwede mo akong bilhin bilang brand, pinili mong tanungin kung kaya ko. Sinamahan mo akong buuin ang sarili ko, hindi para maging trophy sa tabi mo, kundi partner.”
Mas lalo pang humigpit ang hawak ni Jae Min, pero hindi pa rin siya tumitingala, parang handang tanggapin kahit “hindi.”
“Iyon ang kinatatakutan ko,” tuloy ni Mira, humihikbi. “Na kapag sinabi kong ‘oo,’ baka mawala ulit ako sa tao. Baka maging ‘asawa ng CEO’ na lang ako, hindi na ‘si Mira na nakaligtas.’”
Sa wakas, tumingin sa kanya si Jae Min, namumungay ang mata. “Kung darating ang araw na malimutan mong ikaw muna, ako mismo ang unang hahawak sa kamay mo at paalalahanan ka: hindi kita pag-aari. Pinahiram lang ako ng pagkakataong tumabi sa reyna.”
Bumuhos ang luha ni Mira. Sa gilid ng paningin niya, nakita niyang unti-unting lumalayo si Adrian, tila natutunaw sa ilaw ng siyudad.
Huminga siya nang malalim, at sa wakas, nagsalita.
“Hindi na ako babalik sa dati,” bulong niya, pero malinaw sa mikropono. “Adrian, salamat… dahil sa pagdurog mo sa akin, natutunan kong buuin ang sarili ko. Pero hindi na ako sa’yo babalik.”
Binaling niya ang tingin kay Jae Min.
“At ikaw, Jae Min… hindi mo ako ginawang reyna. Pero handa akong sundan ang mundong sabay nating bubuuin—kung tatanggapin mo na minsan, matatakot ako, magdududa, magagalit. Kaya mo ba ‘yon?”
Tumawa ito sa gitna ng luha. “Kaya ko… dahil mahal kita, hindi ang damit, hindi ang korona, hindi ang pangalan. Ikaw—iyong babaeng umiiyak sa elevator pero naglalakad pa rin papunta sa meeting.”
Ngumiti si Mira, sa wakas, mula sa pinakasugat niyang bahagi. “Kung ganoon…” dahan-dahan niyang iniabot ang kamay. “Yes, Han Jae Min. Hindi bilang Cinderella na naghihintay ng prinsipe, kundi bilang reyna ng sariling kaharian—na pinili kang maging kasama, hindi tagapagligtas.”
Umalingawngaw ang palakpakan, pero sa puso ni Mira, mas tahimik ang sandaling iyon. Hindi dahil sa singsing na isinuot sa daliri niya, kundi dahil sa wakas, naramdaman niyang buo siya—kahit na wala na ang lalaking minsang sinira siya, kahit na bukas, may panibagong laban na naman.
Sa gitna ng siyudad na minsang saksi sa pagtakbo niya palayo, ngayon, siya ang naglalakad na tuwid, nakataas ang ulo, at hawak ang kamay ng lalaking hindi natatakot lumuhod sa harap niya—hindi para sambahin siya, kundi para sabayan siyang tumayo.