Episode 1 – Ang Lagda sa Papel
Sa mundo ni Han Se-jin, CEO ng HS Group, lahat may presyo: lupa, kumpanya, kahit reputasyon. Ang tanging walang halaga para sa kanya noon ay ang salitang “pag-ibig.”
Nakaupo siya sa mahogany desk, pirma dito, pirma roon, habang nasa harap niya ang pinakahuling dokumentong magliligtas sa posisyon niya—isang marriage contract.
Sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo si Park So-yeon, naka-simpleng damit, nanginginig ang mga daliri habang hawak ang ballpen. Librarian siya sa maliit na paaralan, walang koneksyon, walang yaman, pero siya ang napili ng lolo ni Se-jin.
“Isang taon lang,” malamig na sabi ni Se-jin, hindi man lang tumitingin sa kanya. “Magpapakita tayo sa publiko bilang mag-asawa. Kapalit, babayaran ko ang lahat ng utang mo at gagastusan ang gamutan ng kapatid mong nasa ospital.”
Sumikip ang dibdib ni So-yeon sa huling salitang ‘yon. “Ibig sabihin… matutulungan mo si Min-jun?”
“Yes,” sagot niya, parang nag-aapprove lang ng budget. “Pero may kondisyon. Walang iibig kanino man. Walang hahawak sa buhay ng isa’t isa pagkatapos ng kontrata. Pagkatapos ng isang taon, clean break.”
“Wala kang dapat ikabahala,” pilit na biro ni So-yeon, kahit naiiyak. “Wala namang maiin love sa isang taong tulad ko.”
Sandali siyang napatingin kay Se-jin. Maganda ang mukha nito, perpektong suit, malinis na kamay. Lahat ng babaeng kilala niya, nangangarap ng kahit isang minuto sa atensyon nito. Siya, isang taong papasok sa buhay nito bilang “temporary wife.”
Sa likod ng malamig na tingin ni Se-jin, may bahagyang pag-aalinlangan. Pero mas malakas ang takot niyang mawalan ng kumpanya kaysa sa takot na mawalan ng taong hindi pa naman niya hinahayaan pumasok sa puso niya.
“Kung handa ka na,” aniya, itinusok ang ballpen sa papel sa harap niya. “Pirmahan mo na.”
Umiling muna si So-yeon, huminga nang malalim, at sa isang iglap, may nahulog na luha sa kontrata bago pa man niya ito malagdaan.
“Huwag kang mag-alala,” mahina niyang bulong, hindi niya alam kung para sa sarili ba o para sa lalaking kaharap. “Hindi ko hahayaang maging problema ang puso ko.”
At doon, sa isang manipis na papel na may pamagat na Marriage Contract, sinelyuhan nila ang buhay na hindi nila alam na tatali rin sa mga pusong hindi kasama sa usapan.
Episode 2 – Pusong Hindi Kasama sa Usapan
Hindi inaasahan ni So-yeon na kay bilis pala ng isang taon sa piling ng lalaking hindi dapat niya minamahal.
Paglipas ng mga buwan, unti-unting nagbago ang mundo ni Se-jin. Sanay siyang tahimik ang penthouse, puro ilaw ng siyudad at tunog ng laptop. Ngayon, may tunog na ng mga pansitang niluluto ni So-yeon, may kalat ng librong hiniram nito sa library, may maliit na sticky note sa ref: “Huwag kalimutan kumain – So-yeon.”
Isang beses, sumama si So-yeon sa business trip niya dahil kailangan ng “asawang trophy” sa harap ng mga investors. Sa eroplano, nakatulog ito sa balikat niya, pagod sa dami ng papeles na inayos para sa event. Unang beses na nakita ni Se-jin na may taong kayang mapagod para sa kanya nang hindi kapalit ang pera.
Habang lumulutang ang eroplano sa ulap, hindi niya mapigilang tignan ang mukha ni So-yeon—kalma, mahimbing, may bakas ng pagod pero kontento. May kung anong kumislot sa dibdib niya.
Bawal, paalala niya sa sarili. Kontrata lang ‘to.
Pero isang gabi, nabasag ang pader niyang iyon. Umuwi siya nang lasing galing meeting. Inabutan niyang nakatulog si So-yeon sa sofa, nakabukas pa ang laptop, may listahan ng gastos sa ospital ni Min-jun. Sa tabi nito, may sulat na hindi pa tapos, naka-address kay “Future Se-jin.”
“Kapag nabasa mo ‘to, baka tapos na ang kontrata. Gusto ko lang sabihin salamat sa isang taon na pinaniwala mo akong puwedeng maging asawa kahit sa papel lang…”
Hindi na naituloy ang sulat. Siguro inantok. Siguro natakot.
Pinagmasdan niya ang sulat na ‘yon habang natutulog si So-yeon, nakabaluktot na parang batang takot magising sa masamang panaginip.
Sa unang pagkakataon, hindi bilang CEO kundi bilang lalaki, lumapit siya, dahan-dahang tinakpan ng kumot ang balikat nito, at bumulong: “Kung hindi lang sana tayo nagkita sa maling oras…”
Hindi niya alam, gising ang puso ni So-yeon, nakikinig sa bawat mabagal na tibok ng puso niyang unti-unting natutong magbukas—pero huling-huli na ba?
Episode 3 – Panahong May Expiration
Habang palapit nang palapit ang araw ng pagtatapos ng kontrata, mas lalong naging maingat si So-yeon. Habang si Se-jin naman, kabaligtaran—lalo siyang nagiging lumalapit.
“Wala tayong usapan na bawal kumain ng street food,” reklamo niya isang gabi, habang sabay silang kumakain ng tteokbokki sa gilid ng kalsada. “Puro fine dining na lang sa business. Mas masarap ‘to.”
“Baka masira image mo,” biro ni So-yeon, pero may lambing na. “Makita ng shareholders mo na may CEO palang nabubusog sa fishcake.”
“Bakit, masama bang makitang tao lang ako?” tanong niya, seryoso.
Tumigil sa pagkain si So-yeon. Dito niya naramdaman ang bigat ng sikreto niya. Hindi alam ni Se-jin na habang lumalalim ang pagmamahal niya, unti-unti ring lumalala ang sakit na tinatago niya—diagnosed siyang may rare na heart condition, na mas lumala dahil sa stress at kulang na tulog pagkatapos gawing tatlo ang trabaho para kay Min-jun bago pa ang kontrata.
Alam niya, may expiration ang buhay niya. At hindi niya kayang idamay si Se-jin sa sakit na iyon.
Isang hapon, kinausap siya ng doktor.
“Ms. Park, kailangan na nating seryosohin ang operasyon,” sabi nito. “Kung hindi… baka hindi ka umabot sa susunod na taon.”
Napangiti si So-yeon, pero nanginginig ang labi. “Okay lang, doc. May isang taon pa ‘ko para gawing maayos ang lahat.”
“Kasama na ba ro’n ang taong mahal mo?” tanong ng doktor, matagal nang kaibigan ng pamilya.
Hindi siya sumagot. Pero ng gabing iyon, sumulat siya ng panibagong sulat—hindi para kay “Future Se-jin,” kundi para kay “Se-jin na hindi ko na masasabi ang lahat.”
“Kapag dumating ang araw na hindi na kita puwedeng sabayan sa kape, gusto kong maalala mong hindi kita sinisi kahit kailan. Ikaw ang pinakamasayang pagkakamali ng buhay ko.”
Tinupi niya ang sulat at itinago sa loob ng marriage contract. Sa papel na nagtakda ng hangganan ng relasyon nila, itinago niya ang katotohanang lumampas na sa kontrata ang puso niyang hindi na mababawi.
Episode 4 – Ang Araw ng Pag-expire
Dumating ang huling araw ng kontrata na parang ordinaryong Lunes para kay Se-jin—meeting sa umaga, presentation sa tanghali, board dinner sa gabi. Plano niyang sorpresahin si So-yeon pagkauwi: kanselahin ang kontrata, ialok ang totoong kasal.
Sa loob ng kotse, hawak niya ang maliit na kahong may singsing—hindi corporate deal, hindi arrangement, kundi tunay na panukala. Naka-rehearse na sa isip niya ang sasabihin: “Hindi na kita gustong asawang peke sa papel. Gusto kitang asawang totoo sa lahat ng araw na natitira sa atin.”
Pagpasok niya sa penthouse, hindi siya sinalubong ng amoy ng pagkain, o ng tunog ng tsinelas ni So-yeon sa sahig. Tahimik ang lahat. Sa mesa, may kandilang hindi pa nasisindihan, may nakahandang pagkain, at sa gitna, may envelope.
Itim ang letra: “For Han Se-jin.”
Kinuha niya ito, kinabahan. Nandoon ang marriage contract nila, punit na sa gilid dahil madalas buklatin, at pagitan ng mga pahina, ang sulat ni So-yeon.
Habang binabasa niya, unti-unting namutla ang mukha niya.
“By the time you read this, tapos na ang kontrata natin. At baka tapos na rin ang lakas ng katawan ko. May sakit ako sa puso, Se-jin. Matagal na. Bago pa tayo magkita, alam ko nang maiksi lang ang oras ko…”
Nalaglag ang singsing sa sahig. Nanginginig ang mga daliri niya.
“Hindi ko sinabi, kasi ayokong isipin mong isa na namang problema ang buhay ko. Gusto kong alalahanin mo ako bilang babaeng tumawa kasama mo sa street food, hindi bilang pasyente na nagparami ng ‘liability’ sa’yo…”
Umaagos na ang luha sa pisngi ni Se-jin.
“Kung kaya kong pumili, gugustuhin kong manatili sa tabi mo kahit walang kontrata. Pero hindi ako binigyan ng oras para doon. At alam kong sobra na ang pagsugal mo para sa pamilya mo at sa kumpanya. Ayokong idagdag sa listahan ang pusong mahina na hindi mo kayang ayusin kahit CEO ka pa…”
Nahulog ang papel mula sa kamay niya. Tumakbo siya palabas, hawak lang ang phone, pilit tinatawagan si So-yeon. Walang sumasagot. Tinawagan niya ang doktor nito—doon lang niya nalaman.
“Sir… nasa operating room na po si Ms. Park. Matagal na naming sinasabing kailangan ng immediate operation, pero inuna niya lagi ang trabaho at kapatid niya. Kami mismo nag-udyok sa kanyang magsabi sa inyo, pero…”
Hindi na niya narinig ang kasunod. Sa isip niya, paulit-ulit lang ang isang tanong: Bakit hindi ko nakita?
Habang tumatakbo sa pasilyo ng ospital, inaalala niya lahat ng pagkakataong napansin niyang napapagod si So-yeon, pero binalewala; lahat ng pagkakataong inuna niya ang meeting kaysa sa dinner date na pinaghirapan nito; lahat ng pagkakataong puwede na sana niyang sabihing, “Wala na tayong kontrata sa puso ko.”
Episode 5 – Ang Pagkakamaling Hindi Na Mababawi
Nadatnan ni Se-jin ang ilaw ng operating room na pula. Surgery in progress. Umupo siya sa bench, hawak ang ulo, nanginginig ang buong katawan. Sa tabi niya, nakaupo ang batang lalaki—si Min-jun, kapatid ni So-yeon—may hawak na maliit na rosary.
“Hyung,” sabi ni Min-jun, namumugto ang mata, “pakisabi sa ate ko na hindi ko siya sinisisi. Ayaw niyang magpa-opera dati kasi mahal daw ‘yon, mas kailangan daw namin kumain. Sabi niya, kapag lumakas ka na raw, saka siya magpapagamot. Pero kahit lumakas na ‘ko, hindi pa rin niya inisip sarili niya.”
Mas lalo pang bumaon ang pagsisisi kay Se-jin. Ilang oras sila ro’n, walang masabi, tanging tunog lang ng orasan sa dingding.
Maya-maya, bumukas ang pinto. Lumabas ang doktor, pagod ang mukha.
“Doc…” halos hindi makapaglakad si Se-jin. “Kumusta siya?”
Matagal na tumingin sa kanila ang doktor bago sumagot. “Ginawa namin ang lahat. Malakas ang puso niya, pero… huli na nang dinala ninyo.”
Parang binugbog ang dibdib ni Se-jin. Nabitawan niya ang sulok ng coat niya, napasandal sa pader, hindi makapaniwala.
“Huli na?” paulit-ulit niyang bulong, palakas nang palakas. “Hindi… Hindi puwede. May mga plano pa kami. May—may singsing pa ako…”
Napahagulgol si Min-jun. Niyakap siya ng doktor, pero si Se-jin, hindi alam kung saan hahawak. Para siyang nalulunod sa hangin.
Sa chapel ng ospital, mag-isa siyang umupo, hawak ang kontrata ng kasal na basang-basa na sa luha. Sa tabi niya, nakapatong ang maliit na box na may singsing na hindi na niya naibigay.
“Park So-yeon,” bulong niya sa katahimikan, “ngayon lang ako natutong hindi lahat nasusukat sa kontrata. Na may mga bagay na puwede kong piliin kahit walang pirma. Pero ngayon ko lang din natutunan na may mga pagkakamali palang hindi kayang bayaran ng kahit anong kapalit.”
Isa-isang pumasok sa isip niya ang eksena: ang unang lagda, ang unang tawanan, ang unang gabing sinubukan niyang buksan ang puso pero pinangunahan ng takot. Lahat ng iyon, ngayon, ay parang pelikulang pinapanood niya mula sa malayo—hindi na mababalikan, hindi na mauulit.
Sa burol ni So-yeon, hindi siya CEO. Nakatayo lang siyang tahimik sa likod, habang isa-isang lumalapit ang mga tao. Pinayagan siyang hawakan ang larawan nito sa ibabaw ng kabaong—parehong ngiti, parehong mata na parang laging may lihim na kabutihan.
“Pasensya na kung ngayon lang,” bulong niya, nanginginig ang kamay. “Kung may susunod pang buhay… ‘wag na kitang hayaang pumirma sa kahit anong kontrata. Ako na lang ang pipirma para sa’tin.”
Pag-uwi niya sa penthouse na dati nilang tahanan, hindi na niya kayang pumasok sa silid na sabay nilang tinulugan. Umupo siya sa mesa kung saan niya unang pinirmahan ang marriage contract. Sa harap niya, inilatag niya ang dokumentong iyon, ngayon ay may sulat ni So-yeon sa pagitan—tulad ng pusong itinago nito sa mga pagitan ng araw-araw.
Hindi niya sinunog, hindi niya pinunit. Maingat niya itong nilagay sa frame at isinabit sa dingding ng opisina, katabi ng mga sertipiko at award.
Para ipaalala sa kanya araw-araw: may isang kasunduang kahit kailan, hindi niya natutunang baguhin bago maubos ang oras.
At sa bawat gabing mag-isa niyang tinatanaw ang siyudad mula sa malaking bintana, iisa na lang ang panalangin ni Han Se-jin—hindi para sa kumpanya, hindi para sa sarili, kundi para sa babaeng minahal niya nang huli na:
“Sana, kung nasaan ka man, So-yeon… huwag mo nang maramdaman ang bigat ng pagsisisi ko. Hayaan mong ako na lang ang mabuhay kasama nito.”
Sa huli, natutunan niyang hindi lahat ng kontrata puwedeng amiyendahan. May mga pusong kapag hindi mo pinili sa tamang oras, wala nang extension—tanging alaala na lang ang natitira, at CEO man o hindi, pareho lang ang sakit ng pagkakamaling hindi na mababawi.