EPISODE 1 – Kasal na Ginawa Niyang Sandata
Sa mata ng lahat, fairy tale ang kasal nina Jae-min Han at Soo-yeon Park. Siya, guwapong CEO na parang laging cover ng magazine. Siya, simpleng teacher na biglang naging bride ng chaebol. Kumikislap ang chandelier, umiiyak sa tuwa ang mga tita, at nag-aagawan sa kuha ang media.
Pero habang yakap ni Jae-min ang nobya sa gitna ng altar, may mahigpit siyang hawak sa likod: isang gusot at kupas na litrato. Isang batang lalaki at batang babae, nakangiti sa harap ng maliit na tindahan. Sa likod, may petsa at sulat-kamay: “Sa susunod, hindi na kita iiwan.”
Ang batang babae sa litrato ay ang ate niyang si Ji-eun—ang nawawala mula nang mabangga ng kotseng pag-aari ng Park Group sampung taon na ang nakalipas.
Ito ang ibinayad ko sa kabaong mo, wika niya sa isip, nakatingin sa photo. Ngayon, ibinabalik ko sa kanila—sa anak nilang inosenteng naniniwalang mahal ko siya.
Matagal niyang pinagplanuhan ang lahat: pagpapakilala bilang investor, pagpapanggap na nahulog kay Soo-yeon, at pagkuha ng tiwala ng ama nito, si Chairman Park—ang lalaking pinaniwalaan ng korte na “hindi alam” na driver niya ang nakabangga sa kapatid ni Jae-min.
“Ready ka na ba, yeobo?” bulong ni Soo-yeon, nakahilig sa balikat niya. Sincere ang ngiti, walang bahid ng duda.
“Of course,” sagot niya, pilit nagngiti. “Simula ngayon, hindi na kita iiwan.”
Pero sa loob-loob niya, ibang pangako ang inuusal: kapag nakuha na niya ang lahat ng ebidensiya, sisirain niya ang Park Group gamit ang apelyido mismo ni Soo-yeon. Paiiyakin niya ang pamilyang nagpaiyak sa kanila noon. Gagawin nitong pinakamasakit na alaala ang araw na ito para sa kanila.
Sa reception, sumasayaw si Soo-yeon, umiikot ang puting gown. Napatingin siya kay Jae-min na tila may mabigat na iniisip.
“Jae-min oppa, bakit ganyan ka tumingin?” biro niya. “Parang may tinatago kang multo.”
Napangiti siya nang mapait. Kung alam mo lang, Soo-yeon…
Pero habang pinagmamasdan niya ang masaya at kontentong mukha nito, may something na kumislot sa dibdib niya, isang bahagyang kirot na hindi parte ng plano:
Paano kung hindi lang pala paghihiganti ang kasal na ‘to?
EPISODE 2 – Ang Asawang Hindi Marunong Maghiganti
Lumipas ang unang buwan ng kasal na parang kontrata para kay Jae-min. May listahan siya sa isip: infiltrate the company, gain access to internal files, hanapin ang CCTV ng gabing naaksidente si Ji-eun.
Pero sa bahay, iba ang nakikita niya araw-araw.
Si Soo-yeon na nag-iiwan ng sticky notes sa fridge: “Good luck sa meeting! Fighting!”
Si Soo-yeon na tahimik na nag-aabot ng payong sa kasambahay.
Si Soo-yeon na humihingi ng tawad kapag nasobrahan niya ang asin sa miso soup, kahit si Jae-min naman ang distracted.
Isang gabi, pagod itong umuwi galing public school. Nakasalubong niya ito sa kusina, nakaupo sa sahig, hawak ang paa na may sugat.
“Ano’ng nangyari?” kunot-noo niyang tanong.
“May estudyanteng siniko ang isa,” paliwanag niya, ngumingiti pa rin. “Nauna akong tumakbo, ako tuloy ‘yung nadapa. Okay lang, sanay na ako ro’n.”
“Sanay ka sa sugat?” hindi makapaniwalang balik niya.
“Sanay sa pagpigil ng gulo,” sagot niya. “Kaya rin ako nag-volunteer dati sa orphanage sa ilalim ng kumpanya ninyo. Maraming batang iniwan, maraming galit. Kapag wala kang pipiliing maging mabait, uubusin ka ng galit nila.”
Parang may sampal na tumama sa puso ni Jae-min. Orphanage? Naalala niya si Ji-eun na minsang nangarap magtayo ng ganon.
Sa gabing iyon, naabutan niya si Soo-yeon sa study, nagbabasa ng old newspaper clippings tungkol sa Park Group scandal. Bigla siyang kinabahan—baka nadiskubre na nito ang plano niya?
Pero nakita niya ang pamagat: “Hit-and-run Victim’s Family Rejects Settlement.” Sa gilid, may sulat-kamay na tanong: “Nasaan na kaya ang pamilyang ‘to ngayon?”
“Interesado ka sa kanila?” maingat niyang tanong.
“Oo,” sagot niya, tinitigan ang picture ni Ji-eun. “Sana lang, kung buhay pa sila, alam nilang hindi lahat sa pamilya namin ganon. Kung pwede lang, gusto ko silang pasalamatan… dahil sa kanila, natuto ang tatay ko na hindi lahat nabibili.”
“Tatay mong… natuto?” halos mautal si Jae-min. Sa isip niya, si Chairman Park ang halimaw, hindi ang matutong tao.
Ngumiti si Soo-yeon, may lungkot sa mata. “Hindi ko alam ang buong istorya. Pero mula nang mangyari ‘yan, hindi na siya mapakali. Palagi siyang may dala-dalang lumang photo sa wallet. Sabi niya, may batang hindi niya kayang makalimutan.”
Lumamig ang katawan ni Jae-min. Photo? Pamilyar ang tunog.
Sa gitna ng plano niyang maghiganti, unti-unting kumakapal ang misteryo: sino talaga ang nagkasala, at bakit tila mas alam ng tatay ni Soo-yeon ang sakit nila kaysa sa inaasahan niya?
EPISODE 3 – Katotohanang Nakatago sa Litrato
Isang linggo matapos ang usapang iyon, nakakuha si Jae-min ng access sa old incident files ng Park Group. Gabi na sa opisina, tahimik ang hallway nang buksan niya ang box na may label na: RIVER ACCIDENT – CONFIDENTIAL.
Nandoon ang report ng pulis, mga larawan ng sasakyan, at… isang envelope na may sulat-kamay ni Chairman Park.
“To Han Ji-won & Han Soo-dong – Hindi sapat ang pera para palitan ang buhay ng anak ninyo, pero umaasa akong matatanggap ninyong kamuhian ako, hindi ang anak kong babae.”
Napakunot ang noo ni Jae-min. Han Ji-won? Pangalan iyon ng Nanay niya. Si Han Soo-dong ang Tatay niya.
Dahan-dahan niyang binuklat ang susunod na papel—isang photocopy ng… litrato. Ang parehong litrato na hawak niya tuwing gabi, pero sa ibabang bahagi, may kasunod palang eksena: ang batang Ji-eun na nakangiti, kaakbay… isang batang babae na may mahabang buhok, may maliit na peklat sa baba.
Kumalabog ang puso niya. Ang batang iyon—malaon na niyang kilala ang mukha, pero hindi niya ma-pinpoint kung saan.
Isang soft knock ang umalingawngaw sa pinto. Si Chairman Park, nakasandal sa tungkod.
“Matagal mo nang hinahanap ‘yan, hindi ba?” mahinahong sabi nito. “Ang katotohanan.”
“Bakit ninyo tinago?” galit na tanong ni Jae-min. “Bakit ninyo pinatay sa kagutuman ang pamilya namin sa guilt?!”
“Dahil ako ang totoong may kasalanan,” sagot ni Chairman Park, umupo. “’Yung sasakyan? Hindi amin. Sa inyo. Sa tatay mo. Siya ang nakabangga sa anak ko—at sa kapatid mo.”
Parang nahulog sa walang-hanggang hukay si Jae-min.
Hindi siya makapagsalita.
“Dahil sa takot at hiya, nagpanggap siyang biktima. Ako ang nagbayad, ako ang tinanggap ng mundo na salarin, kapalit ng katahimikan ninyong mag-ama.” mapait ang tawa ni Chairman. “Pero nang nalaman kong pinasunog ng tiyuhin mo ang tunay na report para magmukhang kasalanan ng driver ko, halos mamatay ako sa konsensya.”
“Bakit kayo pumayag?!” sigaw ni Jae-min, nanginginig. “Bakit hindi ninyo kami nilabanan?!”
“Dahil noong gabing ‘yon,” sagot ni Chairman, tumulo ang luha, “isang batang babae ang tumakbo sa ulan, kumakatok sa bahay namin, umiiyak na nagsasabing, ‘Huwag n’yo pong ipakulong si Ahjussi. Natatakot po ako. Baka iwan na naman ako ng tatay ko.’”
Inilabas nito ang luma nang photo—full shot ng litratong kalahati lang ang kopya ni Jae-min. Sa gitna, nakatayo si Ji-eun, si batang Jae-min… at si batang Soo-yeon, nakahawak sa kanila.
“Ang anak kong inyo palang kapitbahay noon…” bulong ni Chairman. “Pareho kayong iniwan ng mga magulang n’yong sablay. Kaya minabuti kong akuin ang galit n’yo, hindi para linisin ang pangalan ko, kundi para siguruhing may maiwan si Soo-yeon—kahit ilusyon lang na malinis ang pamilya namin.”
Dito tuluyang nayanig ang mundo ni Jae-min. Lahat ng taong pinaniwalaan niyang kalaban, matagal na palang nakatalikod, tinatanggap ang batong dapat nang kanilay ibinato pabalik. At ang babaeng pinakasalan niya para maghiganti… bata pa lang, kasama na pala nila sa litratong matagal niyang niyakap.
EPISODE 4 – Ang Pusong Hindi Bahagi ng Plano
Pagkauwi, nadatnan ni Jae-min si Soo-yeon sa balcony, nakatingin sa lumulubog na araw. Suot pa rin nito ang simpleng white dress na ginamit nila sa post-wedding shoot sa city. Sa gilid ng mukha nito, kumikintab ang luha na pinipilit pigilan.
“Oppa,” mahina niyang sabi, “totoo bang kinasal ka lang sa akin dahil sa pamilya ko?”
Halos mahulog ang hininga ni Jae-min. “Sino ang nagsabi sa’yo?”
“Si Papa,” sagot niya, pilit nakangiti. “Sinabi niyang kung umabot sa puntong kamuhian mo siya nang husto, huwag niyang idamay ang anak niya—pero ready na siyang tanggapin ‘yung parusa. Pero hindi ko kayang umupo sa tabi mo araw-araw nang hindi alam kung sino ba talaga sa ating dalawa ang tanga.”
Inabot niya ang kwelyo, hinugot ang kuwintas na matagal nang nakatago: kalahati ng photo frame. Lumang litrato ng tatlong batang magkahawak-kamay. “Naalala mo ‘to?” tanong niya, nanginginig.
Natigilan si Soo-yeon, dahan-dahang inabot ang bulsa ng dress at inilabas ang kaparehong kalahati—pinutol sa gitna, pero malinaw na magkatugma.
“Akala ko…” bulong niya, tuluyan nang umiyak. “Akala ko panaginip lang ‘yung dalawang magkapatid na palaging bumibili ng tig-iisang fish cake sa tindahan ni Halmeoni. ’Yung batang palaging umiiyak kapag nasasaktan ang ate niya. Ikaw pala ‘yon, Jae-min-ah.”
“Akala ko rin matagal ka nang patay,” sagot niya, nanginginig ang boses. “At akala ko, pamilyang Park ang pumatay kay Ji-eun. Kaya ginawa kitang target. Ginawa kitang kasangkapan. Pero the more na nakikita kita, mas lalo kong nakikita kung gaano ako kabaliw na isipin na kaya mong manakit ng kahit sino.”
Humakbang palayo si Soo-yeon, nanginginig, hawak ang dalawang kalahati ng photo. “Alam mo bang sa’yo lang ako natutong mangarap ng tahimik na buhay? Pero habang mas nakikilala kita, mas nararamdaman kong hindi ako kasama sa mga pangarap mo. Bahagi lang ako ng plano mo para sa nakaraan.”
“Hindi na totoo ‘yon,” desperado niyang sagot. “Soo-yeon, hindi ko na alam kung saan natapos ang paghihiganti at saan nagsimula ‘yung… totoo.”
“Hindi sapat ‘yun,” bulong niya, umiiling. “Hindi sapat na mahal mo ako kung hindi mo kayang mahalin ‘yung katotohanang galing tayo sa parehong sugat.”
Tumalikod siya, naglakad papalayo sa kalsadang naliliguan ng liwanag ng dapithapon. Tinawag siya ni Jae-min, hinabol, pero huminto sa gitna ng kalsada si Soo-yeon, humarap sandali, namumungay ang mata.
“Kung mahal mo talaga ako,” sabi niya, “hayaan mo muna akong mahalin ang sarili ko nang hindi ako bahagi ng paghihiganti mo.”
At sa unang pagkakataon, pinanood ni Jae-min na siya naman ang naiiwan—sa gitna ng kalsada, sa gitna ng sariling kasalanan, habang papalayo ang babaeng hindi niya sinadyang mahalin pero siya palang matagal nang laman ng mga alaala niya.
EPISODE 5 – Isang Higanting Binigyan ng Bagong Hugis
Lumipas ang isang taon.
Nabalita sa buong bansa ang truth statement ni Jae-min: ang tunay na salarin ay hindi driver ng Park Group, hindi rin si Chairman Park, kundi ang lasing na ama ni Jae-min na nagmamaneho ng kotse noong gabing iyon. Ipinahayag niya ito sa board, sa media, at sa pamilya ng iba pang nadamay sa insurance scam na pinatungan pa ng mga tiyuhin niya.
Bumagsak ang Han Corp stocks. Namatay sa atake sa puso ang tiyuhin niyang mastermind. Ang tatay niya, matagal nang wala, pero ang pangalan nila ngayon, hindi na kinatatakutang chaebol, kundi halimbawa ng pamilyang bumabawi sa kasalanan sa pamamagitan ng pag-amin.
Itinatag ni Jae-min ang Ji-eun Foundation, isang trust fund para sa mga batang biktima ng hit-and-run at korapsiyon. Kalahati ng assets ng Han at Park ang inilagay doon—sa desisyon ni Chairman Park mismo.
Pero sa lahat ng naibalik, isang bagay ang hindi niya mabawi: si Soo-yeon.
Hindi na ito bumalik sa mansion. Sa huling balita niya, nagtuturo ito sa malayong probinsiya, nakatira sa maliit na boarding house, masaya sa simpleng buhay.
Isang araw, matapos mag-speech sa isang probinsiyang fund-raising, napadaan si Jae-min sa lumang kalsada kung saan huli niyang nakita ang asawa. Papalubog ang araw, kulay ginto ang langit. Napahinto siya nang may makitang babaeng naka-puting simpleng dress, may hawak na bag at mga libro.
“Soo-yeon,” mahina niyang tawag.
Huminto ito, unti-unting lumingon. Pareho pa rin ang mga mata—mas may linaw, mas may lakas.
“Matagal kitang hinintay,” amin niya, naglakad palapit. “Pero na-realize kong hindi ikaw ang dapat kong habulin… kundi ‘yung taong naging dahilan ng lahat ng sakit mo. Kaya ako na muna ang naghabol sa sarili kong kasalanan.”
Ngumiti si Soo-yeon nang malungkot, pero may bakas ng pagmamalaki. “Nakita ko sa balita,” sagot niya. “Hindi na ikaw ang lalaking hawak ang litrato para maghiganti. Ikaw na ‘yung lalaking nagpo-protect sa mga batang tulad natin noon.”
Inilabas ni Jae-min ang napunit na larawan, ngayon ay maayos nang napagdikit at na-frame. Inabot niya ito. “May kulang pa,” aniya. “Hindi kumpleto ang litrato kung wala ang taong nasa gitna.”
“Akala ko ba, hindi ka na humahabol?” biro niyang may luha na sa mata.
“Hindi ako humahabol para sa nakaraan,” sagot niya, humakbang malapit. “Humihingi ako ng isa pang pagkakataon para sa hinaharap. Hindi bilang sandata, hindi bilang target, kundi bilang lalaking handang mahalin ang babaeng minsan na niyang winasak—hanggang sa kaya niyang buuin ulit, piece by piece, kung papayag siya.”
Tahimik ang mundo sa ilang segundo. Tanging huni ng mga ibon at humuhuning hangin lang ang saksi.
Sa wakas, huminga nang malalim si Soo-yeon. “Jae-min… hindi ko makakalimutan na ikaw ang dahilan kung bakit nawasak ang paniniwala ko sa pag-ibig. Pero ikaw din ang unang nagpakita sa akin na may lalaking kayang humarap sa kasalanan niya, hindi tumatakbo palayo.”
Lumapit siya, inilagay ang kamay sa ibabaw ng frame, saka sa kamay ni Jae-min.
“Hindi kita maipapangakong wala nang araw na sasakit ‘to,” itinuro niya ang puso. “Pero kung handa kang mahalin ako sa mga araw na nagdududa pa rin ako, sa mga araw na natatakot pa rin ako… handa rin akong mahalin ang lalaking pinili nang maging tapat kaysa maging perpekto.”
Doon, sa gitna ng kalsadang minsang saksi sa pag-iwan nila sa isa’t isa, nagsimula silang maglakad nang magkatabi—hawak ang litratong matagal nang punit, ngayon lang muling nabuo.
At sa bawat hakbang, ramdam nilang ang higanting minsang nagpaikot sa buhay nila ay unti-unti nang nagiging ibang salita: hindi na revenge, kundi redemption—at pag-ibig na pinili, hindi bilang kapalit, kundi bilang regalo.