Episode 1 – Ang Boarder na Tahimik
Si Ji-won ay single mom na may maliit na inuupahang apartment na ginawang bedspace para makabayad sa renta. Sa kusinang luma pero maaliwalas, doon umiikot ang buhay niya: laging may adobong amoy, kalderong may sabaw, at mga Post-it na paalala ng bayarin.
Isang gabi, may kumatok.
Pagbukas niya, isang lalaking naka-hoodie, may backpack, ang nakayuko. “Ah, kayo po ba ‘yung may pinopost na boarder room?” maingat nitong tanong. “Kim Min-joon po.”
“Sige, pasok ka,” sagot ni Ji-won, sinusukat ito mula ulo hanggang paa. Malinis, tahimik ang dating, may lungkot sa mata. “Rule ko lang, walang bisyo, walang babae sa kwarto, at bawal umuwi nang sobrang lasing. Kaya mo ba ‘yun?”
Tumango si Min-joon. “Kaya ko po.”
Hindi alam ni Ji-won, sa labas lang ng building nila, nakaparada ang black sedan na may driver at bodyguard. Dahil si “Kim Min-joon” ay hindi ordinaryong boarder.
Siya si Han Min-joon, CEO ng HM Holdings—ang kumpanyang bumibili sa buong compound na tinitirhan ni Ji-won. At ang dahilan kung bakit siya nagpanggap ay simple: gusto niyang makita nang personal kung ano ang “obstacle” sa redevelopment project nila.
Ayon sa ulat, may isang tenant na ayaw umalis: single mom, matigas ang ulo, mahirap kausap.
Hindi niya akalaing siya pala ang magpapakain sa kanya gabi-gabi.
Episode 2 – Lugaw, Kimchi at Mga Lihim
Sa unang linggo, tahimik si Min-joon. Maaga umaalis, gabi umuuwi, laging naka-hoodie. Pero hindi niya kayang hindi mapansin ang paraan ng pag-aalaga ni Ji-won.
“Min-joon-ssi, kumain ka na ba?” tanong nito isang gabi, inihahain ang simpleng hapunan. “Sayang ang ulam.”
“Busog pa po,” palusot niya, habang kumakalam ang sikmura.
Tiningnan lang siya ni Ji-won, tapos walang sabi-sabing nilagay sa harap niya ang tray. “Mukha kang hindi marunong magsinungaling. Kumain ka na.”
Habang kumakain siya ng kimchi at ginisang spam, naramdaman niya ang tagal na mula nang may nag-alala sa kanya hindi bilang CEO, kundi bilang ordinaryong tao.
Isang beses, naabutan niya si Ji-won na umiiyak tahimik sa kusina, hawak ang notice of eviction.
“Binibenta na nila ang lugar na ‘to,” bulong nito. “Kung aalis kami, saan ko dadalhin ang anak ko? Dito siya lumaki, dito siya natutong mag-bike…”
Gusto sanang aminin ni Min-joon na siya ang “sila” sa papel na hawak nito. Pero nilunok niya ang katotohanan.
“Baka may paraan,” mahina niyang sabi. “Baka may taong marunong makakita sa halagang hindi pera lang.”
Napailing si Ji-won, umiwas ng tingin. “Kung may gano’ng tao, sana noon ko pa siya nakilala.”
Kinagabihan, hindi makatulog si Min-joon. Sa laptop niya, binuksan niya ang redevelopment file. Sa isang click, puwede niyang pabilisin ang eviction. Sa isa pang click, puwede niyang i-hold.
Sa huli, inilipat niya sa “Pending” ang status. Hindi niya alam kung bakit—o ayaw lang niyang amining dahil kay Ji-won.
Episode 3 – Nahulog sa Bawal
Lumipas ang mga buwan, naging bahagi ng araw-araw nila ang presensya ng isa’t isa.
Si Ji-won, nagluluto nang may dagdag na serving “para kay boarder.” Si Min-joon, dahan-dahang natutong maghugas ng plato, mag-ayos ng sirang gripo, at magbukas ng puso sa kuwento ng babaeng tinatawag niyang “landlady.”
“Bakit ayaw mong umalis dito?” tanong niya isang gabi, habang nag-aayos sila ng mga laruan ng anak nitong si Han-sol.
“Dito huling kumain ng ramen ang asawa ko,” sagot ni Ji-won, hindi umiiyak pero may punit ang boses. “Iniwan niya kami kinabukasan. Kung aalis ako, baka mawala na ‘yung huling bakas niya sa amin. Ewan. Tanga ‘no?”
Umiling si Min-joon. “Hindi ka tanga. Kapit ka lang sa natitirang hindi umalis.”
Napatingin sa kanya si Ji-won, nagulat sa lalim ng sagot. “Ikaw? Ano’ng tinatakasan mo?”
Natigilan si Min-joon. Gusto niyang sabihing, sarili ko. Ang pagka-monster ko sa trabaho. Ang CEO na wala nang alam kundi pirma at numero.
“Kumpanya,” simpleng sagot niya. “Minsan kasi, nakakalimutan kong tao ako. Kaya nag-board ako rito… para maalala kung ano ‘yung normal.”
Napatawa si Ji-won. “Normal? Hindi normal ang boarder ko. Marunong mag-fix ng spreadsheet pero hindi marunong magpakulo ng itlog.”
“Tinutulungan mo naman ako,” depensa niya. “We’re a good team.”
Hindi nila napansin na habang nagbibiruan, unti-unti na ring lumalapit ang mga puso nila. Isang gabi, habang pinagmamasdan ni Min-joon si Ji-won na natatawang hinahabol si Han-sol sa sala, naisip niya:
Paano kung dito talaga ako dapat tumira? Hindi sa penthouse, hindi sa boardroom… kundi sa pamilyang ‘to.
At doon niya na-realize na ang babaeng dapat niyang ipa-evict ay ang babaeng gusto na pala niyang protektahan.
Episode 4 – Ang Katotohanang Pinagtataguan
Pero kahit gaano katamis ang gabi, may umaga pa ring naghihintay.
Isang araw, dumating ang mga taong hindi puwedeng hindi papasukin sa gate: mga empleyado ni Min-joon, naka-suit, may hawak na folder. Hindi niya inabutan agad; si Ji-won ang nakaharap sa kanila.
“Ms. Ji-won,” maingat na sabi ng legal officer, “kami po ang representative ng HM Holdings. Nasa final stage na po ang redevelopment. Kailangan na po naming makuha ang pirma ninyo para sa compensation.”
Namuti ang mukha ni Ji-won. “Sandali—ang HM Holdings… ‘yun ‘yung kumpanyang pinamumunuan ni Han Min-joon, ‘di ba? ‘Yung nasa news lagi?”
“Opo,” sagot ng lalaki. “Siya po ang may-ari ng building na ito.”
Pag-uwi ni Min-joon, nadatnan niya si Ji-won sa mesa, hawak ang eviction letter, nanginginig ang kamay. Sa tabi nito, nakalatag ang isang business magazine na may larawan niya—suot ang suit, CEO smile, headline: “Han Min-joon, The Cold King of Redevelopment.”
“Huwag kang lumapit,” mahinang babala ni Ji-won, kahit hindi pa siya gumagalaw.
“Ji-won, papaliwanag ako,” desperado niyang sabi.
“Totoo ba?” Tumayo ito, umiiyak pero matatag. “Ikaw si Han Min-joon. CEO. Ikaw ‘yung nagmamay-ari sa bubong na ‘to. Sa kalsadang ‘to. Sa bahay na ‘to. Ikaw ‘yung tinatakasan ko sa panaginip, ‘yung taong kayang magpaalis sa amin anumang oras.”
Hindi siya nakapagsalita.
“Tama ba? Dito ka tumira bilang boarder… habang hinihintay mong mawala kami sa buhay mo?” nanginginig na tanong ni Ji-won.
“Hindi na gano’n ngayon,” pakiusap ni Min-joon. “Oo, nagsimula ako bilang CEO. Pero habang tumatagal, naging… Min-joon lang ako. Sa’yo. Sa inyo ni Han-sol. Ayokong mawala kayo.”
“Kung ayaw mong mawala kami,” umiiyak na sigaw ni Ji-won, “bakit kailangan mo pang magsinungaling? Bakit hindi mo sinabi? Baka… baka kaya ko naman tanggapin kung sino ka, kung nagkataong pinili mong maging totoo.”
Natameme siya. Kasi alam niyang totoo ‘yon. Pinili niyang magtago, kahit ilang ulit na siyang tinanong ni Ji-won kung ano ba talaga ang tinatakasan niya.
“Lumabas ka muna,” pakiusap ni Ji-won, boses na halos pabulong. “Hindi kita kayang tingnan ngayon.”
Gabi na nang tuluyang umalis si Min-joon sa apartment. Hindi niya alam kung saan siya uuwi; may penthouse siya, may kumpanya siya, pero wala na ‘yung lugar kung saan siya naging “normal.”
Kinabukasan, pumirma si Ji-won sa papel—hindi dahil gusto niyang umalis, kundi dahil napagod na siyang lumaban mag-isa.
Episode 5 – Handaan sa Bahay na Wala Na
Lumipas ang isang taon.
Giniba ang lumang building. Sa lugar na dati’y amoy kimchi at mantika, nakatayo ngayon ang glass tower ng HM Holdings. Sa pinakataas, may opisina si Min-joon na may tanaw na buong lungsod.
Sa mesa niya, may iisang bagay na hindi corporate: isang polaroid. Kuha sa kusina, nakangiti si Ji-won habang nagsisilbi ng pagkain kay Min-joon. Sa sulok, nakikita si Han-sol na natatawa, may kanin sa pisngi.
Araw-araw, tinititigan niya ang larawan na ‘yon bago magsimula ang meeting. At araw-araw, pareho ang tanong niya sa sarili: Paano mo ginawang number ang buhay ng taong ‘yon?
Hindi na niya sinundan si Ji-won nang umalis ito. Alam niyang wala siyang karapatan, hindi habang sariwa pa ang sugat ng pagsisinungaling niya. Pero lihim niya pa ring pinapata-transfer ang compensation nila sa mas malaking halaga, lihim niyang tiniyak na sa bagong inuupahan nila, mas mababa ang renta.
Hindi alam ni Ji-won na ang anonymous donor sa tuition ni Han-sol ay si Min-joon mismo.
Isang gabi, habang nakatingin siya sa polaroid, tumunog ang intercom.
“Sir,” sabi ng sekretarya, “may bisita po kayo sa lounge. Ayaw magpakilalang kilala n’yo, pero sabi, ‘sabihin mo na lang, dala ko ang kimchi.’”
Parang huminto ang puso ni Min-joon. Tumakbo siya palabas ng office, halos hindi na naisara ang pinto.
Pagpasok niya sa lounge, nakita niya ito.
Si Ji-won, naka-simpleng blouse at cardigan, hawak ang maliit na container. Hindi na ito ‘yung babaeng halos sumuko sa hirap, pero hindi rin nagbago ang lambing ng ngiti nito.
“Long time no see, CEO Han,” bati nito, maingat. “O dapat bang Min-joon pa rin ang tawag ko?”
Hindi alam ni Min-joon kung lalapit ba o luluhod. Sa huli, tumigil siya sa isang hakbang na layo, takot na baka isang maling galaw, aalis ulit ito.
“Ba’t ka nandito?” paos na tanong niya.
“Naalala mo ba ‘tong container?” tinaas ni Ji-won. “Dito ako unang nagluto ng kimchi para sa’yo. Naiwan mo sa storage nung giniba ‘yung building. Binalik sa akin ng contractor, sabi may pangalan mo raw sa ilalim.”
Tiningnan niya. Nandoon nga: Min-joon—sinulat ni Ji-won gamit ang marker nung unang mga linggo pa lang.
“Pinapanood kita sa news,” patuloy ni Ji-won. “Redevelopment king. Cold CEO. Pero sa picture na ‘to…” tumingin siya sa polaroid na hawak pa rin nito, “…iba ‘yung nakikita ko.”
“Anong nakikita mo?” halos bulong na tanong niya.
“‘Yung lalaking marunong magmasid kapag malungkot ‘yung boarder niyang single mom.” Ngumiti siya, pero namumungay ang mata. “Yung lalaking hindi marunong magprito ng itlog, pero marunong sumalo ng tasa kapag nahuhulog. Yung lalaking natutong humalakhak kasama ng batang hindi niya anak.”
Umiling si Min-joon, nagpipigil ng luha. “Hindi ko pinrotektahan ‘yung babaeng ‘yon. Hindi kita pinrotektahan. Pinili kong magtago sa likod ng apelyido ko. Pinili kong hayaan kang umalis nang mag-isa. Walang araw na hindi ko ipinagsisisi ‘yon, Ji-won.”
Tumingin si Ji-won sa city lights sa labas. “Hindi na natin maibabalik ‘yung bahay na ‘yon. Pero natutunan kong kahit saan ako dalhin ng buhay, kaya kong bumuo ulit ng tahanan—basta hindi ko na tinatakasan ‘yung sarili kong kaya magmahal.”
Lumingon siya kay Min-joon.
“Tanong,” aniya, boses na mahina pero malinaw, “ikaw ba, tapos ka nang tumakbo?”
Hindi sumagot si Min-joon. Sa halip, lumapit siya, nilapag ang polaroid sa mesa, at marahang hinawakan ang container ng kimchi—para para silang may hawak na alaala.
“Huli na akong nag-sorry noon,” pabulong niya. “Pero kung may natitirang kahit konting puwang sa buhay mo… hindi ko na itatago kung sino ako. CEO, boarder, duwag, lahat ‘yon ako. Pero kapag pinili mo akong payagan ulit pumasok, papatunayan kong kaya kong maging Min-joon na hindi mo na kailangang katakutan.”
Tumulo ang luha ni Ji-won, tuluy-tuloy, parang matagal nang naghintay bumuhos.
“Hindi ko alam kung kaya kitang mahalin ulit nang buong-buo,” amin niya. “Pero kaya kitang patawarin. At kaya kong umupo ulit sa harap mo… habang kumakain ka ng pagkain na ako ang nagluto.”
Nagbuntong-hininga si Min-joon, parang nabunutan ng tinik na matagal nang nakabaon. “Hindi ako hihingi ng pangako. Simulan natin sa isang bagay.”
“Ano?” tanong ni Ji-won.
“Maghapunan ka rito,” sagot niya, bahagyang nakangiti. “Bago ako gumawa ng kahit anong desisyon bilang CEO bukas, gusto kong maalala kung anong pakiramdam na kumain kasama mo—hindi bilang boarder, hindi bilang may-ari ng building mo noon… kundi bilang lalaking mahal ka pa rin hanggang ngayon.”
Tumawa si Ji-won sa gitna ng pag-iyak. “Ang drama mo.”
“Natuto ako sa’yo,” biro niya.
At sa gabing iyon, sa gitna ng glass tower na pumalit sa lumang apartment, may dalawang taong muling nagkaharap sa isang maliit na mesa. Sa pagitan nila, isang container ng kimchi, isang polaroid, at dalawang pusong sugatan pero handang subukan ulit.
Hindi nabura ang lahat ng pagkakamali ni Han Min-joon. Pero sa bawat subo niya ng pagkain na inihain ni Ji-won, alam niyang hindi na siya tumatakbo mula sa “sariling tinataguan” niya.
Dahil ang babaeng tinangka niyang alisin sa mapa ng kumpanya niya—siya pala ang nagiging mapa ng buhay na gusto na niyang tahakin, kahit ilang beses pa siyang maligaw.