Episode 1 – Ang Araw na Huminto ang Sasakyan
Huling araw na ni Lee Hana sa trabaho bilang call center agent. Na-layoff siya, may separation pay pero sapat lang sa dalawang buwan na renta. Wala pa siyang bagong trabaho, wala ring oras para umiyak.
Tanghali iyon nang tumawid siya sa Eonju-ro, bitbit ang maliit na box ng personal na gamit. Abala ang isip niya sa kung paano babayaran ang kuryente, kaya hindi agad niya napansin ang maliit na batang lalaking tumakbo palabas ng sidewalk, hawak ang laruang kotse.
Narinig niya ang preno ng sasakyan, ang sigaw ng mga tao, at ang tunog ng sariling puso niya.
“Anak!” may boses ng lalaking napasigaw sa di kalayuan.
Hindi na nag-isip si Hana. Binitawan niya ang box, tumakbo, at sinunggaban ang bata, niyakap at binalot ng katawan niya. Ramdam niya ang init ng hangin sa gilid nila, ang bulong ng gulong na halos sumayad sa sapatos niya. Bumagsak sila sa sementadong kalsada, mahapdi ang tuhod at siko, pero buhay ang bata sa bisig niya, umiiyak.
“Okay ka lang, baby? Nasaktan ka ba?” hingal niyang tanong.
Humagulgol ang bata at kumapit sa leeg niya. “Noona… natakot ako…”
Napahinga nang malalim si Hana, parang ngayon lang ulit siya nakalanghap ng hangin nang buo. May mga naglapit na taong bayan, may umiiyak, may nagvi-video. Mula sa likuran, may humabol na lalaking naka-suit, magulo ang buhok, nanginginig ang kamay.
“Joon-ho!” tawag nito. “Anak!”
Bumitiw ang bata kay Hana at tumakbo sa bisig ng ama. Nakatitig ang lalaki sa kanya, parang hindi makapaniwala na totoong nandoon siya. “Pinagbigyan kami ng Diyos dahil sa’yo,” mahina niyang sabi.
Ngumiti lang si Hana, kahit nanginginig pa ang tuhod. “Ingat na lang po sa susunod. Bata pa, mabilis tumakbo.”
“Sandali, miss, hindi pa ako nakakapagpasalamat—”
Pero may dumating na pulis, may traffic enforcer, may kung ano-anong tanong. Nahiya si Hana sa biglang atensyon, kaya nang makalingat ang lahat, pinulot niya ang box at tahimik na umalis.
Sa likod niya, narinig pa niya ang boses ng bata.
“Appa, ‘yung noona… saan na siya?”
“Hahanapin natin siya,” sagot ng lalaki, puno ng pangakong ni hindi pa niya alam kung paano tutuparin.
Episode 2 – Ang Mahiwagang Alok
Lumipas ang dalawang linggo. Sa maliit niyang kwarto, tinititigan ni Hana ang listahan ng mga trabahong nadaanan na niya. Laging pareho ang sagot: “We’ll contact you.” Wala namang tumatawag.
Isang gabi, may natanggap siyang email mula sa malaking kumpanya: Han River Holdings.
“We would like to invite you for an interview for the position of Executive Assistant…”
Napakunot ang noo ni Hana. Hindi siya nag-apply doon. Akala niya scam, pero may official logo, may contact number, may address. Wala siya sa posisyon para maging mapili. Kaya kinabukasan, nagsuot siya ng pinakamaayos niyang blouse at nagpunta.
Sa lobby pa lang, parang nanliit na siya. Puro salamin, marble, at taong naka-suit. Kinakabahan siyang sumakay sa elevator. Pagbukas ng pinto sa 17th floor, sinalubong siya ng isang sekretarya.
“Lee Hana-ssi? This way, please. The CEO will interview you personally.”
CEO agad? Gusto na sanang umatras ni Hana, pero nauna na ang paa niya kaysa sa takot.
Pagpasok niya sa opisina, muntik siyang matigil sa paghinga.
Nakatayo sa may bintana ang lalaking nakasuot ulit ng dark suit, pero ngayon, maayos ang buhok, seryoso ang mukha. Siya ‘yung ama ng batang iniligtas niya. Nagtama ang mga mata nila. Kita niya nang malinaw ang pagkilala sa mga mata nito.
“Finally,” sabi ng lalaki, dahan-dahang lumalapit. “Nakita rin kita ulit.”
Iniabot niya ang kamay. “Ako si Han Do-yeon, CEO ng Han River Holdings. At ikaw… ikaw ang babaeng hindi ko malilimutan habang buhay.”
Napakuyom ang kamay ni Hana sa bag. “Pasensya na po, hindi ko alam na… kayo pala ‘to.”
“Sinadya kong hanapin ka,” diretsong sabi ni Do-yeon. “Through CCTV, saksi, hospital records. Marami kaming dinaanan. You saved my son’s life, Ms. Lee. Gusto kong… hindi lang pasalamatan ka, kundi bigyan ka rin ng pagkakataong makatanggap ng higit pa sa simpleng ‘thank you’.”
Sinilip ni Hana ang resume niyang nakahanda. “Pero, sir, hindi po ako qualified sa ganyang posisyon. Call center agent lang ako dati.”
“Basahin mo ulit ‘yan,” sagot niya, itinuturo ang resume. “College graduate ka, may experience sa administrative tasks, fluent sa English at Korean. Kung hindi dahil sa sitwasyon mo, matagal ka nang nasa mas maayos na kumpanya. Minsan hindi lang kakayahan ang kailangan, kundi may magbukas ng pinto.”
Huminga nang malalim si Hana. “Ibig sabihin po… trabaho ‘to, hindi charity?”
“For me, it’s both,” sabi niya, tapat ang tingin. “Pero balang araw, makikita mong hindi ka empleyado dahil sa utang na loob ko, kundi dahil deserve mo.”
Sa unang pagkakataon makalipas ang matagal na panahon, may pumili kay Hana hindi dahil awa, kundi dahil nakita ang halaga niya.
Tinanggap niya ang trabaho.
Sa mga sumunod na buwan, unti-unting naging bahagi ng araw-araw niya si Do-yeon at ang anak nitong si Joon-ho—ang batang mahigpit kumapit sa kanya tuwing sumasakay sila sa sasakyan, parang ayaw na ulit mawalay.
Episode 3 – Mga Sugat na Hindi Nakikita
Habang tumatagal, lalong lumalalim ang koneksyon nila. Si Hana ang unang naririnig ang buntong-hininga ni Do-yeon pagkatapos ng board meeting, ang unang kinukuhanan niya ng kape tuwing puyat, at ang laging kasama ni Joon-ho sa school events na hindi niya mapuntahan.
Unti-unting nagiging tahanan ang opisina, ang sasakyan, at kahit ang mga oras na sabay lang silang umiinom ng kape sa pantry.
Isang gabi, matapos ang corporate dinner, pinilit ni Do-yeon si Hana na maghapunan muna bago umuwi. Nasa maliit silang resto, tahimik, walang masyadong tao.
“Bakit mag-isa ka sa buhay?” tanong ni Do-yeon bigla, walang paligoy.
Napatahimik si Hana. Matagal na niya ‘tong iniiwasang sagutin nang buo.
“Dati akong may asawa,” sabi niya sa wakas. “Naghiwalay kami pagkatapos… pagkatapos naming mawalan ng anak.”
Nagulat si Do-yeon. “May anak ka noon?”
Tumango siya, pinipigil ang luha. “Baby boy. Six months old. May aksidente. Ako dapat ang nagbabantay sa kanya, pero pinilit akong pumasok sa trabaho. Pag-uwi ko… tapos na lahat.”
Sandali, walang naibulalas si Do-yeon. Kita niya ang pagkapunit sa boses ni Hana kahit pilit nitong pinapakatatag ang mukha.
“Naging lasinggero ang asawa ko, sinisi ako sa lahat. Hanggang sa isang araw, iniwan niya ako. Kaya ng mga tao, magturo ng daliri. Pero wala namang hahawak sa’yo kapag ikaw na ‘yung nadapa.”
“Tapos, may batang biglang tumakbo sa kalsada,” bulong ni Do-yeon, halos pabulong. “At hindi mo kayang hayaan na may isa pang bata na mawala.”
“Hindi na ako papayag,” sagot ni Hana, hawak ang baso. “Mas gugustuhin kong ako ang masagasaan.”
Hinawakan ni Do-yeon ang kamay niya sa mesa, marahan, parang natatakot na baka umatras siya. “Hindi mo kailangang ibigay ang buhay mo para lang makabawi sa nakaraan, Hana. Hindi utang ang buhay. Regalo siya.”
Hindi niya napigilan ang luha. Sa mga salitang iyon, parang may matagal nang nakaipit sa loob na unti-unting pinapalaya.
Sa mga sumunod na linggo, lalong naging malapit si Do-yeon at Hana. Naging natural na kay Joon-ho ang humawak sa kamay ni Hana at tawagin siyang “Tita Hana.” At sa bawat ngiti ng bata, unti-unting natatakpan ang madilim na alaala ng anak na nawala.
Pero habang lumalapit sila sa isa’t isa, palapit na rin nang palapit ang bagyo: ang dating asawa ni Hana, si Woo-sik, na biglang nagbalik dala ang panibagong kaguluhan.
Episode 4 – Ang Bata, ang Ama, at ang Pagpili
Isang hapon, paglabas ni Hana sa opisina, nadatnan niya si Woo-sik sa labas ng building. Marumi ang jacket, may amoy alak, pero nasa mata nito ang desperasyong kilala pa rin niya.
“Hana,” sabi nito, hawak ang braso niya. “Pwede ba tayong mag-usap?”
“Wala na tayong dapat pag-usapan,” mariin niyang sagot.
“May karapatan pa rin ako sa’yo,” giit nito. “Mag-asawa pa rin tayo sa papel. At balita ko, mayaman na ang kinakasama mo ngayon. Baka puwede nating ayusin ‘to. Dalhin mo ‘ko sa kanya, mag-uusap kami.”
Nanginig ang kamay ni Hana. Hindi niya napansing may nakatingin pala mula sa kabilang sidewalk—si Do-yeon, kararating lang galing meeting, hawak ang susi ng sasakyan. Kita niya ang eksaktong sandaling hinawakan ni Woo-sik ang braso ni Hana.
Lumapit si Do-yeon, malamig ang tingin, pero nanginginig ang boses. “May problema ba?”
Tumingin si Woo-sik, tumaas ang kilay. “Ikaw ba ‘yung amo niya? O ikaw ‘yung pinapalitan ko sa puso niya?”
“Wala kang pinapalitan,” putol ni Do-yeon. “Dahil kung nilagyan mo ng halaga si Hana noon, hindi mo siya iiwan sa gitna ng pagdadalamhati.”
Nagsigawan, may mga taong napalingon. Para hindi na lumala, hinila ni Hana papalayo si Do-yeon at sumakay sila sa kotse. Umuwi si Hana na nanginginig, hindi dahil sa takot kay Woo-sik, kundi sa takot na baka pumasok ulit ang gulo sa buhay niya at ni Joon-ho.
Kinabukasan, hindi siya pumasok sa opisina. Nag-iwan lang siya ng maikling message: I need time. Hindi siya sumasagot sa tawag ni Do-yeon. Nagkulong lang siya sa maliit niyang kwarto kasama ang mga alaala.
Sa isip niya, paulit-ulit lang ang tanong: May karapatan ba akong sumaya?
Ilang araw siyang nawala. Hanggang sa isang gabi, habang nasa kotse si Do-yeon pauwi, tumawag ang teacher ni Joon-ho, hysterical ang boses.
“Sir, nawawala si Joon-ho! Umalis daw siya sa after-school program, sabi maghahanap siya kay Tita Hana. Hindi namin siya mahagilap!”
Parang huminto ang mundo ni Do-yeon. Tinawagan niya si Hana; hindi sumasagot. Hanggang sa, isang hindi kilalang numero ang tumawag sa kanya.
“Hello?”
“Han Do-yeon-ssi?” boses ni Hana, nanginginig. “Nasa akin si Joon-ho. Nagpunta siya sa dati kong apartment. Huwag kang mag-alala, kasama ko siya. Pero…”
Napatigil siya.
“Ano?” halos pasigaw na tanong ni Do-yeon.
“Pero kailangan natin mag-usap,” sagot ni Hana, mahina. “Dito. Sa crossing kung saan ko siya unang nakita.”
Episode 5 – Ang Pinakamapait at Pinakamatamis na Yakap
Pagdating ni Do-yeon sa crossing, hapon din, parang kinopya ang araw ng aksidente. Mataas ang araw, abala ang kalsada, maingay ang busina. Doon niya nakita si Hana, nakaluhod, yakap si Joon-ho na mahigpit na mahigpit, parang ayaw nang bitawan.
Paglapit niya, narinig niyang humihikbi ang bata. “Appa, ‘wag mo pong pagalitan si Tita Hana. Ako po ‘yung nagpunta sa kanya. Ayaw kong mawala siya.”
Lumuluhang ngumiti si Hana kay Do-yeon. “Pasensya na. Hindi ko alam na pupuntahan niya ‘ko. Nagulat na lang ako, kumakatok sa pinto, umiiyak, hawak ‘yung drawing niya ng pamilya ninyo… may tatlong tao lang.”
Tinignan ni Do-yeon ang anak. “Bakit mo ginawa ‘yon, Joon-ho?”
“Gusto ko pong apat na tao sa drawing,” sagot nito, singhot nang singhot. “Si Appa, si Tita Hana, ako… at ‘yung baby brother ko sa langit.”
Parang may pumunit sa dibdib ni Hana. Maging si Do-yeon, napayuko.
“Hana,” mahina niyang sabi, “bakit bigla kang nawala?”
Humigpit ang yakap ni Hana kay Joon-ho. “Kasi natatakot ako. Kapag nanatili ako sa buhay ninyo, dadating ‘yung mga multo ng nakaraan ko. Yung ex ko, yung pamilya niya, yung tsismis, yung lahat. Ayokong madamay si Joon-ho. Ayokong maranasan niya ‘yung pinagdaanan ko.”
Lumapit si Do-yeon, tumigil sa harap nila, tanging ingay lang ang busina ng sasakyan sa paligid. “At sa palagay mo, mas hindi masasaktan si Joon-ho kung mawawala ka na lang nang walang paliwanag?”
Napaluha si Hana. Hindi siya sumagot.
“Wala akong magawa noong muntik nang mawala ang anak ko sa aksidente,” patuloy ni Do-yeon, boses niyang lumalalim. “Pero ngayon, may magagawa ako. At gagawin ko, kahit lahat pa ng multo ng buhay mo ay kumatok sa pintuan namin.”
Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ni Hana, nakaluhod na rin sa tapat niya sa mismong gitna ng pedestrian lane. May nag-uusyoso, may kumukuha ng video. Wala na siyang pakialam.
“Lee Hana,” sabi ni Do-yeon, nanginginig ang boses, “hulog ka sa amin ni Joon-ho hindi para magligtas lang at umalis. Ikaw ‘yung taong pinadala sa amin para ipaalala na puwede pala ulit kaming magmahal. Kung tatakbo ka, susunod at susunod kami. Kasi hindi kita hahayaang dalhin mag-isa ang sakit na ‘yan.”
“Pero Do-yeon—”
“Kung may haharap sa ex mo, sa pamilya niya, sa mundong hahusga sa’yo, ako ‘yon,” putol niya. “Hindi dahil utang namin ‘yung buhay kay Joon-ho, kundi dahil mahal ka namin. Ako. At ang batang ‘to na ayaw nang bitawan ang leeg mo.”
Napahagulgol si Hana. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa sobrang bigat ng kaginhawaan. Ang lahat ng taon na itinakbo niya palayo sa sakit, ngayon ay humabol sa kanya sa gitna ng kalsada—dala ang dalawang taong handang damayan siya.
“Appa…” bulong ni Joon-ho, sobrang kapit sa kaniya at kay Hana. “Pwede po ba talaga maging family si Tita Hana sa atin?”
Pinikit ni Hana ang mga mata. Sa likod ng talukap, nakikita niya ang mukha ng baby niyang nawala, nakangiti, parang nagpapaalam at nagpapaubaya.
“Kung tatanggapin niya,” sagot ni Do-yeon. “Kung papayag siyang hindi na siya lumaban mag-isa.”
Bumukas ang ilaw sa pedestrian, senyales na ligtas nang tumawid. Pero pakiramdam ni Hana, iba ang tawid na gagawin niya.
Dahan-dahan niyang inalis ang kamay sa mukha niya, tumingin kay Do-yeon at kay Joon-ho. Pareho silang umiiyak, pareho ring nakatingin sa kanya na parang siya ang tanging sagot sa lahat ng tanong.
“Hindi ako sigurado kung kaya ko,” nanginginig niyang sabi. “May mga gabi pa rin na binabangungot ako, may araw pa rin na galit pa rin ako sa sarili ko. Pero…”
Hinawakan niya ang pisngi ni Joon-ho, hinalikan sa noo, tapos tiningnan si Do-yeon.
“Kung sasabihin mong sabay natin haharapin, hindi ako tatakbo,” dugtong niya. “Mananatili ako. Sa inyo. Sa pamilyang ‘to.”
Hindi na nakapagsalita si Do-yeon. Niyakap na lang niya silang mag-ina—ang batang minsang muntik na niyang mawala, at ang babaeng ibinigay sa kanila sa mismong kalsada kung saan muntik nang matapos ang lahat.
At doon, sa gitna ng syudad na walang pakialam, may tatlong taong mahigpit na magkakayakap, umiiyak, pero sa wakas ay hindi na mag-isa. Sa unang pagkakataon matapos ang matinding pagkawala, hinayaan ni Hana na yakapin siya ng dalawang bisig—isang ama at isang anak—na handang sabihing:
“Hindi mo na kailangang iligtas ang sarili mo mag-isa. Kami naman ang magliligtas sa’yo.”