EPISODE 1: Puso sa Gitna ng Baha
“Hindi na kita mahal, Ji-eun.”
Sa ilalim ng malakas na ulan, pakiramdam ni Ji-eun mas malakas pa sa kidlat ang bawat salitang binitiwan ni Mark. Basang-basa ang kaniyang lumang payong, nanginginig ang mga daliri habang mahigpit na nakahawak sa hawakan nito. Sa likod niya, kumakabog ang ilaw ng Sung Global—kumpanyang pinangarap nilang pasukan nang sabay.
“Mark, pagod ka lang. Nasa probation ka pa. Ayusin natin ‘to,” pakiusap niya, halos malunod sa tunog ng patak ng ulan sa sementong kalsada.
Umiling ang lalaki, hindi man lang tumitingin sa kaniya. “Na-fire ako dahil sa project na ikaw ang nag-design. Dahil sa maling forecast mo, bumagsak ang pitch ko. Do you know what that did to my career?” Mapait ang tawa nito. “Wala na akong oras para sa isang girlfriend na puro pangarap pero palpak.”
Parang may humampas na mas malamig na tubig sa mukha ni Ji-eun. Siya ang may ideya sa project, oo—but Mark was the one who changed the numbers para mas bongga tingnan sa board. Alam iyon ng puso niya, pero walang ebidensiya ang bulsa niyang halos walang laman.
“Mark, pareho tayong nagkamali. Kaya natin bumangon,” pilit niyang sagot.
“Hindi ko kayang bumangon kung hawak mo ang kamay ko,” sagot nito, umiwas ng tingin. “Makakahanap ako ng iba. Ikaw, hanap ka na lang ng ibang malolok—este, mamahalin mo.”
At sa isang iglap, tumalikod si Mark at naglakad palayo, naglaho sa dilim ng kalsada.
Naulinigan ni Ji-eun ang pagbusina ng sasakyan, ang hagikhik ng mga estrangherong nagmamadali, pero lahat iyon naging malabong dagundong na lamang. Inangat niya ang payong, pero hindi nito kayang takpan ang sugat na nakabukas sa dibdib niya.
“Hindi ako palpak,” bulong niya sa sarili, kahit nanginginig ang baba. “Hindi ako palpak…”
Ngunit nang maramdaman niyang sumasabay na sa agos ng ulan ang mga luha niya, doon niya napagtantong sa gabing iyon, hindi lang career ni Mark ang bumagsak. Bumagsak din ang mundo niya—at wala siyang ideya na ang parehong building na saksi sa pag-iiwan sa kaniya ang magiging lugar din kung saan niya muling matatagpuan ang sarili. At ang lalaking hindi siya iiwan sa gitna ng ulan—
isang estrangherong ni minsan ay hindi niyang pinangarap na makilala,
pero magiging apelyido niya bago pa man niya malaman kung sino ito talaga.
EPISODE 2: Ang Proposisyon ng Isang Estranghero
Lumipas ang tatlong buwan. Ang resume ni Ji-eun ay puro “We regret to inform you” na sagot. Ang savings niya, unti-unti nang nauubos sa renta at bayad sa utang na iniwan ni Mark noong magkasama pa sila. Sa gabi, nagpa-part-time siya sa maliit na coffee shop malapit sa city hall.
“Unnie, ikaw? Kailan ka magpapakasal?” tukso ni Mina, kasamahan niya.
“Magpapakasal? Sa kape na lang,” biro niyang pilit, pero sumasakit pa rin ang dibdib niya sa salitang kasal. Pinangarap niyang si Mark ang makakasama niya sa altar; ngayon, hindi man lang niya alam kung saan na ito napadpad.
Isang gabi, bago magsara ang shop, pumasok ang isang lalaking basa ang coat sa ulan. Tall, naka-suit, pero kita sa mata ang pagod. Umorder ito ng pinaka-matapang na kape, at doon lang niya napansing nanginginig ang kamay nitong may suot na mamahaling relo.
“Sir, okay lang po kayo?” maingat na tanong niya habang inaabot ang inumin.
Napatingin ito, parang ngayon lang napansin na may ibang tao sa mundo. “May alam ka bang mabilis na paraan para mawala sa isang kasal?” tanong nito, kalahating biro, kalahating pagod.
“Mag-no show?”
“Unfortunately, ako ang groom,” sagot niya, mapait ang ngiti. “Arranged marriage. Hindi ako makatanggi dahil sa negosyo.”
Naupo ito sa isang sulok. “Kung gusto niyo ng mabilis na paraan,” sabi ni Ji-eun, “hanap kayo ng taong papayag na magpakasal sa inyo nang hindi kayo kilala. Mas malaking iskandalo ‘yon.”
Tumawa ang lalaki, pero unti-unting naging seryoso ang tingin. “Would you do it?” tanong niya, diretso sa mata. “Marrying a stranger?”
Nalaglag halos ang tray sa gulat niya. “Ano pong sinabi niyo?”
“I’m serious. Kailangan ko ng kasal para mapigil ang board. Kailangan mo ng pera—kitang-kita sa pagod mong mukha at sa manipis na wallet mo kanina. Contract lang. One year. After that, we go our separate ways.”
Sa utak ni Ji-eun, kumislap ang mga notice of disconnection at ang utang sa landlord. Sa harap niya, isang estrangherong parang galing sa ibang mundo ang nag-aalok ng lubid habang palubog na siya.
“Hindi kita kilala,” nanginginig na sabi niya.
“Hindi rin kita kilala,” sagot nito. “Baka mas madali ‘yon. Walang pusong masasaktan.”
Hindi alam ni Ji-eun na sa simpleng oo sa gabing iyon, hindi lang utang niya ang babayaran—pati ang nakaraan niyang akala niya’y wala nang halaga.
EPISODE 3: Ang Asawang May Lihim na Apelyido
Mabilis ang sumunod na mga araw. Sa city hall, pumirma sila sa marriage form na parang simpleng kontrata sa telepono. Walang bulaklak, walang kamera, tanging ballpen at dalawang pares ng pagod na kamay lang. Hindi man lang ipinakilala ng lalaki ang buong pangalan niya; “Call me Seung,” sabi niya. “Enough na ‘yon.”
Lumipat si Ji-eun sa maliit na condo na pagmamay-ari daw ni Seung. May hiwalay silang kwarto, hiwalay na schedule, hiwalay na mundo. Sa ref, may naka-post na listahan: Bills – ako. Groceries – hati. Emotions – huwag isali sa kontrata.
Pero kahit ganoon, mabait si Seung. Palagi siyang may dalang pagkain galing sa mga miting, tahimik na nag-iiwan sa lamesa ng envelope na may pera para sa hospital bills ng Nanay niya. Hindi ito nanghihimasok sa personal niyang buhay, pero laging may payong nitong nakaabang sa pinto tuwing umuulan.
Isang araw, nabalitaan ni Ji-eun mula kay Mina na may job fair sa Sung Global. “Chance mo na ‘to, unnie,” sabi ng kaibigan. “New management na raw. Baka makalimutan na nila ang bad record ni Mark—este, ng project ninyo noon.”
Kinabahan siya, pero nagpunta pa rin. Habang nakapila, tinitigan niya ang mataas na building na minsang naging simbolo ng pagbagsak niya.
Sa kalagitnaan ng programa, tinawag ang pangalan ng bagong CEO. “Please welcome, Sung Global’s youngest president, Han Seung-hyun!”
Nagpalakpakan ang lahat. Nang lumabas ang lalaki sa entablado, halos mahulog ang folder ni Ji-eun. Naka-white suit, matikas, sanay sa kamera—pero walang pagdududa. Si “Seung” iyon. Ang lalaking pinakasalan niya nang hindi alam ang apelyido.
Naalala niya ang gabing iniwan siya ni Mark sa labas ng building na ito, basang-basa sa ulan. Ngayon, asawa niya ang taong namumuno rito—ang CEO ng kumpanyang kinabagsakan ng ex niya.
Pagbalik ni Seung sa backstage, nadatnan niyang nakatayo si Ji-eun sa corridor, namumutla. “Bakit hindi mo sinabi?” pabulong pero galit ang boses niya.
“Hindi mo rin naman tinanong,” mahinahong sagot niya, kita ang pag-aalala sa mata. “Ji-eun, I was going to tell you after the board meeting. Ayokong isipin mong ginamit kita.”
“Pero ginamit mo ako,” sagot niya, humakbang palayo. “Asawa pala ako ng lalaking may kapangyarihang durugin ang career ng taong minsang minahal ko. Ano ako sa larong ‘to, Seung? Pawn? Trophy? O consolation prize sa pagkatalo niya?”
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal sila, hindi na kontrata ang naramdaman ni Ji-eun sa pagitan nila. Sakit na.
EPISODE 4: Ulan ng Mga Katotohanan
Mula nang madiskubre ni Ji-eun ang tunay na pagkatao ni Seung-hyun, naging malamig ang bahay na dati’y tahimik lang. Nag-iiwan pa rin ito ng pagkain at perang pambayad ng bills, pero bihira na silang magkausap.
Isang gabi, biglang nagpakita si Mark sa coffee shop na dati nilang pinagtatrabahuhan. Payat ito, may eyebags, halatang hirap sa buhay.
“Ji-eun,” sabi niya, halos pabulong. “Narinig kong asawa mo raw ang bagong CEO ng Sung Global. Totoo ba ‘yon?”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
“Please,” pakiusap nito. “Kailangan ko ng second chance. Ipakilala mo ako. Sabihin mong pinilit akong baguhin ang numbers. Sabihin mong kasalanan ng kumpanya. Baka ma-rehire ako.”
Napatitig si Ji-eun sa dating minahal, hati sa alaala ng sakit at dating saya. Bago pa siya makasagot, narinig niya ang mahinhing pag-ubo sa likuran.
Nandoon si Seung-hyun, basang-basa ng ulan, hawak ang payong. “So this is Mark,” malamig niyang sabi. “Ang lalaking itinaya mo ang pangarap mo.”
Nagngitngit si Mark. “Ikaw ang CEO na nagpa-fire sa akin! Ginamit mo siya para sirain ako, hindi ba? Kinasal ka sa ex ko para makaganti!”
Tiningnan ni Ji-eun si Seung-hyun; hindi ito agad sumagot, at sa katahimikang iyon, parang may bahagi ng puso niyang nabasag.
“Hindi ko siya ginamit,” sabi ni Seung-hyun. “Na-fire ka dahil ikaw ang nagpalit ng numbers kahit may warning ang risk team. May record kami.”
“Madali mong sabihin ‘yan,” balik ni Mark. “Ikaw ang may hawak ng kumpanya.”
Tumakbo palabas si Ji-eun sa ulan, hawak ang payong. Hinabol siya ni Seung-hyun, pero huminto siya sa gitna ng kalsada.
“Sabihin mo sa akin, Seung,” sigaw niya sa ulan. “Kung hindi ako ex ni Mark, lalapitan mo pa rin ba ako sa gabing iyon? O parte lang ako ng plano mong patunayan na mas magaling ka sa kaniya?”
“Akala ko kayang paghiwalayin ang negosyo at ikaw,” sagot niya sa wakas. “Pero oo, noong una, alam kong siya ang dahilan kung bakit ka takot sa Sung Global. At gusto kong makita niyang kaya mong bumangon nang wala siya.”
“Ginawa mo akong sandata laban sa taong minsan kong minahal,” bulong niya. “Alam mo bang ikaw na rin ang sumunod na sumira sa tiwala ko?”
Hindi nakasagot si Seung-hyun nang talikuran siya ni Ji-eun. Naiwan siyang nakatayo sa ulan, habang ang babaeng pinakasalan niya ay lumalayo na parang lahat ng kasunduan nila ay natunaw sa bawat patak.
EPISODE 5: Sa Harap ng Araw
Tatlong linggo na mula nang iwan ni Ji-eun si Seung-hyun sa ulan. Bumalik siya sa luma niyang inuupahan at pilit inakalang babalik sa dati ang lahat.
Isang araw, may tawag mula sa Sung Global HR. Pagdating niya sa building, hindi siya dinala sa HR, kundi sa rooftop. Doon naghihintay si Seung-hyun, naka-white suit.
“Bakit ako nandito?” tanong ni Ji-eun.
“Para sa wakas, hindi ka na maging kasalanan sa papel,” sagot niya. Iniabot ang folder. “Ito ang final investigation report. Matagal nang alam ng kumpanya na hindi ikaw ang may mali sa project. Si Mark ang nagpalit ng numbers. Tinakpan lang ng dating management.”
Nangatal ang mga daliri ni Ji-eun habang binabasa ang email printouts. Lahat ng panahong inakala niyang siya ang bumagsak, matagal na palang mali iyon.
“Bakit ngayon mo lang pinakita?”
“Dahil hanggang kahapon, CEO pa ako,” sabi ni Seung-hyun. “Ngayon, nag-resign na ako. Wala na akong kapangyarihan—maliban sa kalayaang sabihin sa’yo ang buong totoo.”
“Nag-resign ka… dahil sa’kin?”
“Dahil ayokong isipin mong pinipili kita dahil kailangan kita sa laban ko,” sagot niya. “Pero kahit umalis ka, gusto kong maniwala kang hindi ka palpak.”
Sa ibaba, may nakita siyang pamilyar na silhouette—si Mark, nakatayo sa parking lot, nakamasid.
Lumapit siya kay Seung-hyun. “Noong gabing nagbiro ako tungkol sa pagpapakasal sa estranghero, desperado lang akong huwag sumuko,” humihikbing sabi ni Ji-eun. “Hindi ko alam na may estrangherong pipili sa akin.”
“Kung pwede, gusto kong piliin ka hindi bilang CEO,” mahinahong sagot niya. “Gusto kitang piliin bilang Seung lang.”
Napangiti si Ji-eun sa gitna ng luha. “At ako, gusto kong piliin ang sarili ko sa wakas,” bulong niya. “Kasama roon ang taong naniwalang kaya ko pang bumangon.”
Yumakap siya kay Seung-hyun. Sa ibaba, unti-unting lumayo si Mark, natabunan ng anino ng gusali.
Sa unang pagkakataon mula nang gabing iniwan siya sa ulan, hindi na lamig ang naramdaman ni Ji-eun sa balat niya. Init na—mula sa araw na palubog, sa yakap ni Seung-hyun, at sa pusong sa wakas ay naniniwalang hindi siya pagkakamali, kundi isang taong karapat-dapat mahalin nang buo.