EPISODE 1: Kasunduan sa Kama ng Ospital
Amoy disinfectant ang buong ICU nang unang makita ni Jana si Ethan Han. Nakahiga ito, puro tubo ang katawan, halos hindi gumagalaw. Sa gilid ng kama, nakatayo ang Chairman Han—malamig ang tingin, parang hindi anak ang tinitingnan kundi isang bagsak na negosyo.
“Ms. Cruz,” mahinahong sabi ng chairman, inilalapit ang clipboard. “Ito ang kontrata. Ikaw ang papakasalan ng anak ko. Legally, magiging asawa ka niya bago siya… bago siya tuluyang mawala.”
Sumikip ang dibdib ni Jana. Sa papel, nakasulat ang halagang hindi niya kailanman inakalang makikita sa pangalan niya: sapat para bayaran ang utang ng yumaong ama, at ang maintenance ng bunso niyang kapatid na may sakit sa puso. Kapalit lang, ipapangako niyang hindi siya maghahabol ng kahit anong mana pagkatapos mamatay si Ethan.
“Bakit ako?” mahina niyang tanong.
“Wala kang koneksyon sa pamilya namin,” malamig na sagot ng chairman. “Iyon ang kailangan ko. Isang kasal na malinis, walang iskandalo. Pagkatapos, babalik ka sa dati mong buhay na may dalang pera. Simple.”
Simple. Paulit-ulit sa isip ni Jana ang salitang iyon habang pinagmamasdan ang lalaking walang kaalam-alam na ipinagbibili ang natitirang dignidad niya. Hindi niya kilala si Ethan—CEO ng Han Group, sinasabing once-in-a-generation genius. Pero ngayon, isa lang itong mahina at maputlang pasyente, nakaipit sa pagitan ng mga monitor.
Pumikit siya, naalala ang paghingal ng kapatid niyang si Nico sa charity ward. “Ate, ayaw ko nang ma-intubate,” bulong nito kagabi. “Gusto ko na lang umuwi.”
Hindi siya umiyak. Kinuha niya ang ballpen, pinirmahan ang kasunduan. Narinig niya ang sariling tinig, mahina pero malinaw: “Sasali po ako sa palabas ninyo.”
Sa loob ng silid, tahimik na ginanap ang kasal sa pagitan ng tunog ng makina at pag-uubo ng ibang pasyente. Chaplain, dalawang saksi, at isang coma patient na hindi man lang narinig ang “I do” niya. Isinuot ng nurse ang simpleng singsing sa daliri ni Jana, habang ang chairman ay abala sa paglagda sa mga papeles ng kumpanya.
Paglabas niya ng ICU, hawak ang sobre ng advance payment, naglakad si Jana sa mahabang corridor na parang hindi kanya ang mga paa.
“Asawa na kita, Mr. Ethan Han,” bulong niya sa sarili. “Pero hindi mo kailanman malalaman kung sino ako.”
Hindi niya alam na sa loob ng silid, sa likod ng nakapikit na talukap, kumislot ang daliri ni Ethan—parang tahimik na pagtutol sa kasunduang hindi niya pinili.
EPISODE 2: Ang Asawang Hindi Dapat Minahal
Lumipas ang ilang linggo, pero hindi namatay si Ethan. Ayon sa doktor, mahina pa rin ang katawan, pero stable. Para kay Jana, bawat araw na lumilipas ay dagdag konsensya; para sa chairman, dagdag gastos.
“Bakit parang ayaw mamatay ng anak ko kapag ikaw ang bantay?” sarkastikong biro ng chairman isang gabi. “Baka malas ka sa negosyo, pero swerte sa buhay.”
Nag-volunteer si Jana bilang watcher ni Ethan sa gabi, kapalit ng dagdag bayad na diretsong ipinapadala kay Nico. Hindi iyon kasama sa kontrata, pero hindi rin naman bawal. Tinititigan lang niya ang lalaking halos hindi gumagalaw, binabasa nito ang libro kahit hindi nakabukas ang mga mata.
“Hindi rin kita maintindihan,” bulong niya minsan. “Mayaman ka, matalino, pero heto tayo—pareho tayong nakakulong.”
Isang madaling-araw, habang inaayos niya ang kumot, biglang gumalaw ang kamay ni Ethan at mahina siyang hinawakan sa pulso. Napasigaw siya, natawag ang nurse, halos mabitawan ang clipboard.
Pagkaraan ng ilang araw, nagising na tuluyan si Ethan. Malabo pa ang mata, paos ang boses, pero malinaw ang unang tanong: “Sino ka?”
“Jana Cruz po,” kinakabahang sagot niya, pilit hindi sinasabing Jana Han. “Caregiver… of sorts.”
Nakangising mapait si Ethan. “Hindi ka mukhang nurse. Hindi ka rin mukhang empleyado ni Papa. Magaling siyang pumili ng mga taong may utang na loob sa kaniya. Ikaw, mukhang may utang na loob sa iba.”
Tila binuklat ang puso niya. “May kapatid akong may sakit,” amin ni Jana. “Ginawa ko lang kung ano ang kailangan para mabuhay siya.”
Hindi na nag-usisa si Ethan, pero simula noon, naging kakaiba ang tingin niya kay Jana—parang puzzle na hindi niya mapakawalan. Sa rehab, siya ang nagpapasan sa kanya, siya ang nagtatago ng wheelchair para pilitin itong maglakad. Sa bawat irap ng CEO, nakikita niya ang takot sa likod ng pagmamataas.
“Hindi ako mamamatay,” mariing sabi ni Ethan isang araw, pawis na pawis sa parallel bars. “Ayokong ipamana kay Papa ang kumpanya ko.”
Napangiti si Jana, kahit kumakabog ang dibdib. Hindi ito kasama sa plano. Hindi dapat siya natutuwa. Hindi dapat siya naaapektuhan sa bawat maliit na tagumpay ng taong magbabayad sa kanya para sa isang kasal na walang puso.
Pero sa tuwing matatagpuan niya ang sariling pumupunas ng pawis ni Ethan at pinipitik ang noo nito kapag nagbibiro, mas lalong lumilinaw ang katotohanan: unti-unti na niyang minamahal ang asawang hindi man lang nakadalo sa sariling kasal.
EPISODE 3: Himala at Gulo
Isang umaga, nagulat ang buong ospital sa balita: waken at nakakalakad na nang mag-isa si Ethan Han. Ayon sa bagong tests, unti-unti nang bumabalik ang lakas ng puso at baga niya. “Medically, we call this a miracle,” sabi ng cardiologist, hindi makapaniwala.
Para kay Jana, ang salitang “himala” ay dapat maging dahilan para magbunyi. Pero sa bawat papuring natatanggap ni Ethan, lalo siyang kinakain ng takot. Kapag tuluyang gumaling ang lalaki, babalik sila sa tunay na mundo—sa mundong mayroon siyang malaking lihim.
Sa Han mansion, nagtipon ang board. “Hindi puwedeng manatiling kasal si Ethan sa babaeng hindi natin kilala,” mariing sabi ni Mr. Kang, abogado ng pamilya. “We expected him to… pass on. Ang lahat ng shares niya, dapat naipasa na sa chairman. Ngayon, legally, may karapatan ang asawa niya.”
Tahimik lang ang chairman habang pinapakinggan ang report. Sa likod, nakatayo si Lucas, pinsan ni Ethan na matagal nang naghihintay ng pagkakataong umangat sa kumpanya. May pilyong ngiti sa labi nito.
“Ibig sabihin, Grandpa,” bulong ni Lucas sa matanda, “isang taong binayaran lang natin ay puwedeng maging pinakamalaking shareholder ng Han Group?”
Kinabukasan, pinatawag ng chairman si Jana sa private garden ng mansyon. Nasa wheelchair pa si Ethan, pero mas malinaw na ang mata.
“Jana-ssi,” simula ng chairman, tila pormal. “Dahil magaling na ang anak ko, babaguhin natin ang kontrata. Bibigyan kita ng mas malaking pera kapalit ng annulment. Mawawala ang pangalan mo sa lahat ng record, babalik ang shares sa pamilya. Panalo tayong lahat.”
Parang may humila sa puso ni Jana. Hindi pa man niya nasasabing mahal niya si Ethan, sinasagot na ng tadhana ang tanong.
“Teka lang,” singit ni Ethan, malamig ang boses. “Annulment? Akala ko ba—”
Tahimik siyang tinitigan ng ama. “Hindi mo kailanman pinili ang kasal na ito, anak. Ginawa ko lang kung ano ang best para sa kumpanya.”
Doon tumama sa dibdib ni Jana ang isang masakit na katotohanan: hindi man alam ni Ethan, biktima rin ito ng kontratang pinasukan niya. Pareho silang ginamit.
“Ms. Cruz,” balik ng chairman sa kanya, “ito ang huling pagkakataon mong makaalis na malinis. Kapag tumanggi ka, sisiguraduhin kong wala nang ospital na tatanggap sa kapatid mo. Naiintindihan mo?”
Nanginginig ang kamay ni Jana, pero hindi niya magawang sagutin. Sa likod ng chairman, nakatingin si Ethan sa kanya—hindi CEO, hindi anak, kundi taong kumapit sa buhay dahil sa pangakong “hindi ako mamamatay.”
At alam ni Jana na kung pipirma siya, may parte sa kaniya ang tuluyang mamamatay.
EPISODE 4: Ang Lihim na Pinunit sa Harap ng Lahat
Hindi agad pumayag si Jana sa annulment. Pinagbigyan siya ni Ethan ng oras, kahit hindi niya alam kung ano ang pinoproblema nito. Unti-unti, lumabas sila sa ospital—unang lakad sa park, unang kape sa labas, unang tawa na walang tunog ng makina sa background.
“Alam mo ba,” kwento ni Ethan habang naglalakad sila sa campus ng foundation niya, “nung nakapikit pa ako, may boses akong laging naririnig. Babaeng umiiyak, sinasabing ‘konti na lang, Nico’. Akala ko panaginip lang.”
Halos matapon ang hawak na juice ni Jana. “Baka hallucination lang ‘yon,” pilit niyang biro, pero kumakabog ang dibdib.
Isang linggo bago ang nakatakdang board meeting kung saan ipapakilala si Jana bilang legal wife and shareholder, biglang kumalat sa media ang leaked video: si Jana, sa ICU, pumipirma sa kontrata habang sinasabi ng chairman, “Babayaran kita, kapalit ng pagpapakasal sa anak kong mamamatay na.”
Sa loob ng boardroom, nakahilera ang mga kamera at reporters. Pinatayo si Jana sa gitna, habang pinapakita sa malaking screen ang video.
“Ms. Cruz,” tanong ng isang reporter, “totoo bang binayaran ka para pakasalan si Mr. Ethan Han? Gold digger ka ba?”
Nanlamig si Jana. Sa gilid, nakita niya ang nagngingitngit na galit sa mata ni Ethan, hindi niya alam kung para kanino.
“Totoo ba ‘yan?” malamig na tanong ng lalaki, hindi tumitingin sa video kundi sa kanya.
Hindi na niya kayang magsinungaling. “Oo,” garalgal niyang sagot, namumuo ang luha. “Binayaran ako. Pero hindi kita nilapitan para sa pera lang. Noong una, oo. Desperado ako para sa kapatid ko. Pero habang inaalagaan kita, habang pinipilit mong mabuhay, natutunan kong—”
“Magdrama ka na lang sa ibang channel,” putol ng chairman, ipinikit ang mata sa pagkadismaya. “Effective ka naman.”
Tumawa ang ilang board members. May sumigaw pang, “Ipaalis na ‘yan!”
Humakbang si Jana palapit kay Ethan, kahit nanginginig. “Hindi ko sana sasabihin ‘to sa ganitong paraan, pero…” Kinuha niya sa bag ang annulment papers na ibinigay ng chairman. May pirma na ito. “Handa na akong lumayo. Ibabalik ko ang lahat ng pera. Iniwan ko na ang card, pati savings. Kinuha ko lang ang pang-huling gamutan ni Nico.”
Bumigat ang katahimikan.
“Hindi ko hinihingi na paniwalaan mo ako,” tuloy niya, halos hindi na makahinga. “Ayokong maging sugat sa buhay mo. Kung galit ka, tatanggapin ko. Pero sana, kahit isang beses lang, maalala mong minahal kita sa panahon na wala kang kayang ibigay kundi hinga mo.”
Iniabot niya ang annulment kay Ethan. Isang sandali lang itong tumitig sa papel, bago dahan-dahang punitin iyon sa harap ng lahat.
“Nakita kong mas desperado siyang iligtas ang kapatid niya kaysa iligtas ang sarili niyang pangalan,” malamig pero matatag na sabi ni Ethan, hinarap ang mga camera. “Oo, biktima ako ng plano ni Papa. Pero biktima rin siya. At kung may gold digger man dito, iyon ang sistemang kay tagal nang pinakain ng pamilya namin ang mundo.”
Nag-eskandalo ang board. Sumigaw ang chairman, pero huli na. Sa iisang punit, binago ni Ethan ang direksyon ng buong buhay nila.
EPISODE 5: Himala sa Hardin ng Ospital
Hindi natapos sa pagkapunit ng annulment ang lahat. Kinabukasan, nagbitiw si Ethan bilang CEO, ibinenta ang malaking bahagi ng shares at inilipat sa charity foundation na tumutulong sa mga pasyenteng tulad niya noon. Pumutok ang iskandalo; bumagsak ang presyo ng stocks; na-imbestigahan ang chairman sa kaso ng coercion at financial fraud.
Si Jana? Bigla siyang nawala. Sa gitna ng gulo, iniwan niya si Ethan ng isang mahabang liham at walang forwarding address.
“‘Minahal kita, pero hindi ko kayang maging sugat na araw-araw mong titingnan,’” basa ni Ethan sa huling linya, hawak ang gusot na papel sa gabi ng ulan. “‘Sa mundong umikot sa pera, hayaan mo na ako ang umalis na walang dala.’”
Lumipas ang dalawang buwan. Abala si Ethan sa foundation, pero bawat corridor ng ospital ay paalala ng babaeng umalis para “huwag siyang masaktan.” Sa bawat batang naka-wheelchair, nakikita niya si Nico na hindi pa niya nakikilala.
Isang hapon, habang nag-iinspeksyon siya sa bagong wing ng hospital garden, may napansin siyang payat na lalaki sa bench, may hawak na sketchbook. May kausap itong babae sa phone, nakatawang pagod.
“Hoy, Ate Jana, wag kang mag-alala,” narinig ni Ethan mula sa di kalayuan. “Okay na ang puso ko. ‘Wag mo nang tipirin ang pagkain mo diyan.”
Parang tumigil ang oras. Sumunod siya sa boses, at doon niya ito nakita—si Jana, naka-simpleng t-shirt, may hawak na kahon ng gamot, papalapit sa kapatid. Nang magtama ang mata nila, halos mabitawan niya ang dala.
“Anong ginagawa mo dito?” bulong niya, halos wala nang boses.
“Dito kami nilipat ng foundation…” sagot ni Jana, parang mahuhulog. “Hindi ko alam na ikaw ang—”
“Hindi mo alam dahil ayaw mong malaman,” mahinahon pero puno ng sakit na sabi ni Ethan. “Pinag-aral natin ang dose-dosenang Nico sa ospital na ‘to, pero ni minsan, hindi mo inisip na isa ka sa mga dapat man dito.”
Nagkamot ng batok si Nico, nahihiyang nagpaalam. “Ah… pupunta lang ako sa check-up ko. May… family meeting ata kayo.”
Naiwan silang dalawa sa hardin. Hindi na nagpaligoy si Ethan.
“Jana, hindi miracle ang paggaling ko,” simulang sabi niya. “Medical explanation lang ‘yon. Ang totoong himala, binigay ka sa akin kahit wala akong ginawa para karapat-dapat doon. At ikaw mismo ang tapon nang tapon sa himalang ‘yon.”
Humigpit ang hawak ni Jana sa kahon ng gamot. “Ethan, binayaran ako. Sinaktan ko ang pangalan mo. Paano mo masasabing regalo pa rin ako?”
Lumapit siya, pinigilan ang panginginig ng sariling kamay. “Dahil noong wala nang naniniwalang mabubuhay ako, ikaw ‘yung babaeng pumipilit sa aking huminga. Hindi pinipili ng milagro kung kanino siya babagsak. Pero puwede nating piliing huwag na siyang sayangin.”
Umiling si Jana, luhaang natawa. “Paano kung isang araw, magising ka at maisip mong mali ang pinili mo?”
“Then I’ll choose you again,” mahinahong sagot niya. “Araw-araw. Kahit limang taon pa uli ang lumipas. Hindi kita binabawi dahil sa kasal na binayaran, Jana. Gusto kitang pakasalan dahil ito ‘yung unang desisyong ako ang pumili.”
Inilabas ni Ethan ang maliit na kahon—luma, may gasgas. Doon niya inilagay ang singsing na dati’y simbolo ng kontrata. Ngayon, nanginginig siyang lumuhod sa gitna ng hospital garden kung saan unang naglakad ang mga paa niyang akala niya’y hindi na kikilos.
“Jana Cruz,” basag ang boses niya, “puwede bang, sa wakas, maging asawa kita—hindi dahil sa pera, hindi dahil sa takot, kundi dahil kahit ilang beses tayong sirain ng plano ng ibang tao, pinipili pa rin kitang mahalin?”
Hindi na nakapagsalita si Jana. Sa halip, bumuhos ang luha na limang taon niyang pinigilan, humalo sa hangin ng hardin na minsang naging kulungan niya. Lumuhod siya, niyakap si Ethan nang mahigpit, parang doon lang siya nakakahinga.
“Kung ito ang himalang sisira sa lahat ng plano,” bulong niya sa tainga niya, “hayaan na nilang magiba ang mundo. Basta ikaw ang kasama kong magtayo ulit.”
Sa ilalim ng papalubog na araw, sa gitna ng ospital na minsang saksi sa kontrata at kasinungalingan, dalawang taong parehong niloko ng buhay ang nagpasiyang maniwala sa milagro—hindi ng biglang paggaling, kundi ng pusong marunong magpatawad at muling pumili.