Pamagat ng Drama: Lihim na Asawa ng CEO
Tagline: Biglang bumalik ang lihim na asawa ng CEO na may dalang kambal — at lumuhod siya sa harap niya!
Episode 1 – Kasal na Walang Pangalan
Noong hindi pa siya CEO, si Kang Min-joon ay simpleng anak ng mayamang pamilya na ayaw sa kanya. Scholar sa Seoul, working student, at palaging pagod. Doon niya nakilala si Hana, isang Pilipina-Koreana na nurse trainee, palaging may dalang kape at plaster para sa sugat niya sa kamay.
Nagsimula sa pa-extra rice sa canteen at pahiram ng payong, nauwi sa mga gabing sabay silang naglalakad pauwi, nagku-kwento tungkol sa mga pangarap. Si Min-joon, gustong bumuo ng sariling kumpanya na hindi kontrolado ng pamilya niya. Si Hana, simpleng buhay lang: maliit na bahay, anak na tumatawa, asawa na inuuna siya.
Nang matuklasan ng pamilya ni Min-joon ang relasyon nila, parang nasagasaan ng tren ang tahimik nilang mundo. “Hindi ikaw ang pipili ng kakasamahin mo,” malamig na sabi ng ina niya. “Ang apelyido natin ang pipili para sa’yo.”
Pero matigas si Min-joon. Sa isang maliit na kapilya sa gilid ng ospital, sa harap ng isang paring halos antok na, ikinasal sila nang lihim. Si Hana lang, si Min-joon, dalawang singsing na hindi mamahalin pero puno ng pangako.
“’Wag mo akong bitawan kahit anong mangyari,” pakiusap ni Hana.
“Mas gugustuhin kong mawalan ng apelyido kaysa mawalan ka,” sagot niya, nakatawa pa.
Hindi sila handa sa bigat ng mundo. Nang malugi ang unang negosyo ni Min-joon, pinutol ng pamilya niya ang lahat ng suporta. Dito nagsimulang sumabog ang mga away. Pera, pagod, pangarap na hindi dumarating. Isang gabi, basag ang boses ni Min-joon.
“Kung hindi kita pinakasalan, hindi ka sana nahirapan nang ganito,” sabi niya.
“’Wag mong bastusin ang pinili ko,” sagot ni Hana, nanginginig. “Ikaw ang pamilya ko.”
Kinabukasan, dumating ang ina ni Min-joon dala ang legal papers at malamig na tanong: “Magkano para lumayo ka? Hindi ka bagay sa anak ko. Hihilahin mo lang siyang paurong.”
Napaluhod si Hana sa CR ng ospital kinagabihan, hawak ang pregnancy test na may dalawang malinaw na guhit. Anak nila. Pamilya na pinangarap nila.
Pero pag-uwi niya, wala na si Min-joon. Isang sulat lang ang naiwan sa mesa.
Hana, kailangan kong ayusin ang sarili ko. Huwag mo muna akong hanapin. Kapag maayos na ako, babalikan kita.
At sa unang pagkakataon, naniwala si Hana na minsan, mas malakas ang takot kaysa sa pagmamahal.
Episode 2 – Ang Pagbabalik na May Dalang Dalawa
Lumipas ang limang taon.
Si Hana ngayon ay single mom sa Busan, may dalawang batang babae na parehong may mata ni Min-joon at ngiti niyang may dimples: si Yumi at si Yuna. Sa tuwing nagtatanong sila, “Umma, nasaan si Appa?” palagi lang niyang sagot, “Nasa malayo, nagta-trabaho.”
Isang gabi, habang nakahiga ang kambal, narinig ni Hana ang balita sa TV sa lounge ng ospital: “New rising CEO of KM Group, Kang Min-joon, ang pinakabatang pinuno sa kasaysayan ng kumpanya…” Kasunod noon, lumabas sa screen ang lalaking matagal na niyang iniiwasan sa panaginip—nasa suit, seryoso, pamilyar ang bawat linya ng mukha.
Hindi na nakatulog si Hana. Ilang taon na siyang tahimik. Walang tawag, walang mensahe, walang paliwanag. Pero ngayong alam na niyang matagumpay na ito, biglang sumigaw ang tanong na matagal na niyang tinakpan: Pinili ba niya talaga ako… o iniwan?
Sunod-sunod ang gabi ng pag-iisip. Sa huli, isang bagay ang tinalo ang takot niya—ang kambal. Hindi niya kayang palakihing galit sa mundo ang mga anak. Kailangan nilang marinig ang katotohanan galing sa ama nila, hindi sa sugatang bersyon ng kuwento ni Hana.
Isang umaga, suot nila Yumi at Yuna ang magkaparehong dilaw na bestida. Kinabig ni Hana ang kamay ng bawat isa, huminga nang malalim, at pumasok sa glass building ng KM Group. Doon kung saan hindi siya tinanggap noon, ngayon siya lalakad bilang babae na hindi na kayang apak-apakan.
Napalingon ang mga empleyado sa kanila habang dumaraan. May bumubulong, may nagpi-picture nang palihim. Ang iba, napapahinto lang, parang nakakita ng eksenang galing sa drama.
“Umma, ang taas ng building,” bulong ni Yuna.
“Ganyan kataas ang kayabangan ng mga taong nandito,” sagot niyang pilit na nakangiti. “Pero huwag kayong matakot. Hindi tayo lilipad pababa. Dumaan lang tayo para kunin kung ano ang sa atin.”
Pagbukas ng sekretarya ng pinto ng boardroom, tumigil ang oras. Nandoon si Min-joon, nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, puro salamin at ilaw ang paligid. Nakatitig siya sa mga report, parang wala siyang ibang mundo.
Hanggang sa narinig niya ang boses ng kambal.
“Umma, si Appa ba ‘yan?”
Kinabog ng isang iglap ang buong buhay niya.
Episode 3 – Luhod ng Isang CEO
Nang magtaas ng tingin si Min-joon, parang may sumabog na alaala sa dibdib niya. Hana. Parehong hakbang. Parehong tingin. Pero ngayon, may hawak itong dalawang kamay ng dalawang batang mukhang salamin ng mga kasalanan niya.
“Hana…” halos pabulong na lumabas sa bibig niya.
“Vice Chairman, kailangan na nating simulan ang—” putol ng isa sa board members, pero naputol din ang sasabihin nito nang makita ang mga bata.
Tahimik na isinara ng sekretarya ang pinto. Tila naubos ang hangin sa loob ng silid.
Lumapit si Hana, matikas ang likod, pero nanginginig ang kamay. “Good morning, CEO Kang. Pasensya na, hindi ako nagpa-schedule. Baka kasi ulit mo akong hindi pansinin kapag alam mong darating ako.”
Nagkatinginan ang mga executive. May kumunot ang noo, may nagkunwaring abala sa papel.
“Sino sila?” tanong ni Min-joon, kahit alam na alam ng puso niya ang sagot.
“Yumi. Yuna.” Bumaling si Hana sa kambal. “Mga anak, ito ang Appa ninyo.”
Parang tinanggal ang sahig sa ilalim ni Min-joon. Nakatayo lang ang mga bata, kumakapit sa palda ng nanay nila, malalaki ang matang puno ng tanong.
“Appa?” maingat na tanong ni Yumi. “Totoo po ba, ikaw ‘yon?”
Hindi na niya napigilan. Tumayo siya, iniwasan ang mga papel, at lumapit. Sa harap ng buong board, pinili niyang yumuko—at tuluyang lumuhod.
“Hana,” basag na ang boses niya, “patawarin mo ako. Hindi ako bumalik. Kumapit ako sa takot, hindi sa’yo. Hindi sa kanila.”
Nag-ikutan ang bulungan sa paligid. “Ano ‘to? May anak siya?” “Kasal na pala?” “Skandalo ‘to sa media—”
“Tumahimik kayong lahat,” singhal ni Hana, hindi inaalis ang tingin kay Min-joon. “Hindi ito press conference. Hindi kumpanya ang sinira ninyo. Pamilya.”
Tumulo ang luha ni Min-joon, unang beses sa harap ng mga taong sanay siya sa perpektong imahe. “Handa akong mawalan ng posisyon, ng pangalan, ng lahat… huwag lang nila isipin na pinili ko silang talikuran.”
Lumapit si Yuna, dahan-dahang kumawala sa kamay ng nanay niya, at hinawakan ang pisngi ni Min-joon. “Umiyak po ba si Appa dahil sa amin?”
Umiling siya, nangingiti sa gitna ng pagkawasak. “Umiyak si Appa kasi… ngayon lang ulit siya binigyan ng pangalawang pagkakataon.”
Pero hindi pa sapat ang luha para burahin ang limang taon.
Episode 4 – Mga Sugat na Hindi Kita
Kinabukasan, laman ng lahat ng balita ang KM Group: “CEO may lihim na pamilya!” “Kambal, biglang lumitaw sa boardroom!” May mga nagbabalang babagsak ang stock, may namumuna sa moralidad, pero may iba ring natutuwa sa pagiging “totoo” ng CEO.
Sa gitna ng kaguluhan, pinili ni Hana na huwag magpakita sa media. Inilagay niya muna sa maliit na apartment malapit sa park ang mga bata. Doon sila nagtatago, nag-aaral, nagdo-drawing ng mga larawan ng pamilyang magkakasama—tatlong stick figure dati, ngayon apat.
Tuwing hapon, maingat na pumupunta si Min-joon, dala ang grocery, laruan, at mga apology letter na hindi niya maabot sa salita. Pinagbigyan siya ni Hana—hindi bilang asawa, kundi bilang ama.
“Nawalan sila ng limang taon,” sabi niya. “Kung aalisin ko pa ‘yon, ako na ang halimaw.”
Sa playground, pinapanood ni Hana kung paano dahan-dahang nasasanay ang kambal sa presensya ni Min-joon. Si Yumi, palabiro, laging humihingi ng piggyback ride. Si Yuna, mas tahimik, pero kapag inaantok, sa balikat ni Min-joon sumasandal.
Isang gabi, dumating ang ina ni Min-joon sa apartment ni Hana, naka-pearls at malamig pa rin ang tingin. Inilapag nito sa mesa ang isang envelope.
“Ito ang huling alok ko,” sabi nito. “Magkakaroon sila ng trust fund, magandang eskwelahan, bahay. Kapalit, aalis ka. Itatago natin ang pangalan ng mga bata para hindi masira ang kumpanya.”
Napahigpit ang kapit ni Hana sa baso. “At paano ang ama nila?”
“Matagal na siyang wala sa’yo,” sagot ng matanda. “Bakit ba pinipilit mong abutin ang mundong hindi naman iyo?”
Tinabig ni Hana ang envelope. “Hindi pera ang kailangan ng kambal ko. Ama. Katotohanan. Hindi apelyido.”
“Wala kang karapatang sirain ang kinabukasan ng anak ko,” balik nito.
“Wala rin kayong karapatang sirain ang kinabukasan ng mga apo ninyo,” sagot niya, namumula ang mata pero malinaw ang boses.
Narinig niya sa pinto si Min-joon; matagal na palang nakikinig. Lumapit ito sa ina niya, huminga nang malalim.
“Umma,” mahinahon niyang sabi, “ako mismo ang pipili sa kinabukasan ko. At kasama sila ro’n.”
Sa gabing iyon, naipit sa pagitan ng bisyo ng kapangyarihan at pulso ng puso, napagtanto ni Hana na hindi na ito ‘yung lalaking iniwan siya nang walang laban. Pero handa ba siyang ibigay muli ang puso niya sa lalaking isang beses na ring tumakbo palayo?
Episode 5 – Ang Huling Pagluhod
Dumating ang araw na kailangan magdesisyon si Hana. May in-offer na trabaho sa kanya sa ibang bansa, kasama ang buong relocation para sa kambal. Malayo sa gulo, malayo sa media, malayo kay Min-joon.
Gabi bago ang flight, tahimik ang apartment. Nakahiga na ang kambal, yakap ang tig-iisang stuffed toy na bigay ng ama nila. Nasa sala si Hana, nakatitig sa dalawang ticket sa mesa.
Nag-ring ang doorbell.
Binuksan niya ito. Nandoon si Min-joon, hingal, parang tumakbo mula trabaho hanggang dito. Wala sa ayos ang tie, magulo ang buhok, pero mas magulo ang mga mata.
“Nabalitaan ko,” agad niyang sabi. “Aalis ka?”
“Hindi mo trabaho pigilan ako,” sagot ni Hana, kahit nanginginig ang tuhod. “Pinoprotektahan ko lang ang mga bata.”
“Paano kung kaya ko na silang protektahan kasama mo?” Lumapit siya, naglabas ng envelope. “Nag-resign na ako. Wala na akong posisyon. Hindi na ako CEO. Anak na lang, ama, at… kung papayag ka… asawa.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Hana. “Bakit mo ginawa ‘yon? Buong buhay mong pinaghirapan—”
“Walang halaga ang mundong mataas kung wala ka sa tabi ko sa lupa,” sagot niya. “Hana, hindi na ako ‘yung lalaking pinili ang takot. Pinili na kita, paulit-ulit, hanggang sa wala nang matirang trono para sa akin kundi ang upuang katabi mo sa hapag.”
At sa pangalawang pagkakataon sa buhay niya, lumuhod si Min-joon sa harap niya—hindi sa harap ng board, kundi sa harap ng babaeng minsan na niyang binigo.
“Huwag mo akong piliin bilang CEO. Piliin mo ako bilang lalaking handang magtrabaho kahit saan, mag-umpisa kahit saan, basta’t kasama kayo. Kung aalis ka, hindi kita pipigilan. Pero kahit isang beses lang…” Umangat ang tingin niya, puno ng luha. “Pakiusap, payagan mong sabay tayong magdesisyon para sa buhay ng mga anak natin. Huwag ka nang mag-isa.”
Tumulo ang luha ni Hana, isa, dalawa, hanggang sa hindi na niya makita nang malinaw ang lalaking nakaluhod sa harap niya.
“Alam mo bang limang taon akong naghintay sa katagang ‘yan?” pabulong niyang sabi. “Limang taon kong pinaniwalang wala kang pake, para lang mabuhay ako nang hindi umaasa. Tapos ngayon, bigla kang babagsak sa harap ko, dala ang lahat ng ‘sana noon’?”
“Mas huli ang pagdating ko,” sagot niya, “pero hindi na mauubos ang oras ko sa’yo.”
May maliit na kamay na biglang kumapit sa laylayan ni Hana. Nagising pala si Yumi. “Umma… aalis pa rin ba tayo bukas? Iiyak po ba ulit si Appa pag wala na tayo?”
Napaupo si Hana sa sahig, niyakap ang anak. Umiikot ang mundo niya sa dalawang tanong na ‘yon. Kaya ba niyang itanim sa puso ng mga anak na iniwan nila ang ama na sa wakas ay lumaban para sa kanila?
Dahan-dahan niyang binitiwan ang ticket. Nalaglag iyon sa sahig, tunog na parang pumutol ng tanikala.
Hinawakan niya ang mukha ni Min-joon, unang beses mula nang magbalik ito. “Wala nang kasiguraduhan. Hindi ko maipapangako na bukas, hindi kita masisisi ulit. Pero pagod na pagod na akong lumaban mag-isa.”
“Hindi mo na kailangang gawin ‘yon,” sagot niya, nanginginig.
Ngumiti si Hana, puno ng luha. “Kung kaya mong bumaba mula sa mundo mo para lumuhod sa lupa ko, kaya ko na ring itigil ang pagtakas. Hindi na tayo lihim. Hindi na tayo kwento lang sa likod ng pintuan ng boardroom.”
Sa unang pagkakataon, nagyakap silang tatlo—si Hana, si Min-joon, at si Yumi na nakasiksik sa gitna. Maya-maya, bumaba rin si Yuna, antok na antok, at sumiksik sa piling nila.
Sa labas, patuloy ang takbo ng siyudad, walang pakialam sa isang pamilyang muling nabuo. Pero sa maliit na apartment na iyon, may CEO na iniwan ang trono, isang babaeng binitiwan ang sakit, at dalawang batang sa wakas ay may Appa na hindi na tatakbo pa.
At sa huling pagkaluhod na iyon, hindi na hiling ni Min-joon ang patawad—kundi ang karapatang tumayo sa tabi nila, araw-araw, habang buhay.