EPISODE 1: Akala Nila, Kasambahay Lang
Sa pinakamarangyang mansyon sa gitna ng Seoul, tahimik na naglalampaso si Lia sa marmol na sahig. Pawis ang noo, nanginginig ang kamay, ngunit matatag ang tingin sa sariling repleksiyon sa sahig. “Konti na lang,” bulong niya, “matatapos din ang palabas na ’to.”
Sa likod niya, dumaan ang mga bisitang nakaitim at nakapustura. Nasa gitna si Joon Seo, ang batang CEO ng Cha Group—matangkad, malamig ang mata, parang bawat hakbang ay may kasamang utos. Sabay-sabay na nag-yuko ang ibang kasambahay; si Lia lang ang nanatiling nakaluhod, hindi man lang tumingin.
“Bakit nandito pa ’yan? Nakakabawas sa ambiance,” rinig niyang sabi ng isa sa mga socialite. Umangat ang baba ni Lia, ngunit hindi siya umimik. Hindi pa ngayon. Hindi pa ito ang oras niya.
“Kasambahay, bilisan mo,” malamig na sabi ni Madam Hyejin, ang madrastang may-ari ng mansyon. “Kapag may mantsa sa sahig, kasama mong lilinisin pati pamilya mo.”
Napakapit sa basahan si Lia. Kung alam lang ni Hyejin na matagal nang wala siyang kapangyarihan sa pamilyang iyon. Kung alam lang nilang lahat kung sino talaga siya.
Sa kusina, bumulaga sa kaniya ang amoy ng pinipritong mandu at kumukulong kimchi jjigae. Masiglang hinarap siya ni Mina, kapwa kasambahay at tanging kaibigan. “Lia, nakita mo ba? Nandito na naman ang CEO. Ang gwapo niya, pero parang laging galit sa mundo.”
“Hindi ako interesado,” malamig na sagot ni Lia, pero naging mabilis ang tibok ng puso niya. Hindi dahil sa CEO, kundi dahil sa dala nitong pangalan—Cha Joon Seo. Ang apelyidong matagal nang ninakaw sa kaniya.
Kinagabihan, habang tahimik ang mansyon, bumaba si Lia sa silid-aklatan. Hinaplos niya ang nakaframe na family photo ng Cha Group. Naroon si Joon Seo, bata pa; naroon si Madam Hyejin; at sa gilid, isang babaeng may parehong mata tulad ni Lia.
“Umma…” bulong niya, napapikit sa sakit. “Babalik ko ang lahat ng inagaw nila sa ’yo. Kahit na ang mismong puso ko ang kapalit.”
Sa labas ng pinto, hindi niya namalayang may pares ng malamig na matang nakamasid. Si Joon Seo, nakakunot ang noo, nagtataka kung bakit ang isang kasambahay ay umiiyak sa harap ng litrato ng kaniyang pamilya.
Kinabukasan, sa unang pagkakataon, nagtagpo ang kanilang mga mata sa maliwanag na foyer. Hindi sinasadyang nabangga ni Lia ang mamahaling baso, at bago pa ito mabasag, mabilis na nasalo ni Joon Seo. Sandaling nagdikit ang kanilang mga daliri—at sa pagitan ng malamig na galit at lihim na pagkakakilanlan, may kumislap na kuryente.
EPISODE 2: Ang CEO na Walang Puso
“Name?” malamig na tanong ni Joon Seo habang pinipirmahan ang mga papeles sa opisina. Kaharap niya si Lia, ngayon ay nakatayo, nanginginig ang mga kamay ngunit nakangangatwiran ang baba.
“Lia Kang, seonsaengnim,” mahinahong sagot niya.
Tumaas ang kilay ng lalaki. “Kasambahay ka sa bahay, pero ngayon hinihingi mo ang posisyon bilang personal assistant? Sa kumpanya ko?”
Bumigat ang katahimikan. Nasa gilid ng conference room ang HR manager, pinipigilan ang sariling mangialam. Alam niyang bihira—o imposibleng—mabigyan ng ganoong posisyon ang isang kasambahay. Pero dala ni Lia ang rekomendasyong pirmado mismo ni Madam Hyejin.
“Madam Cha requested for a maid she trusts,” paliwanag ng HR. “Temporary lamang po, hanggang makahanap tayo ng full-time PA.”
Nanlamig ang titig ni Joon Seo. “Hindi ako nangangailangan ng taong tatawag sa akin kapag hindi gumagana ang washing machine,” sarkastiko niyang sabi. “Ang kailangan ko, hindi babangga sa baso kapag may event.”
Napakagat-labi si Lia. “Hindi po ako perpekto,” mahinahon niyang sagot, “pero mabilis akong matuto. At mas kilala ko po ang pamilya Cha kaysa kanino man.”
May kung anong kumislot sa loob ni Joon Seo, tulad ng kiliti ng peligro. “Talaga?” tumayo siya, lumapit, halos magdikit ang kanilang mukha. “Kung ganoon, alam mo rin siguro na hindi ako nagtatagal sa mga taong sumisira ng schedule ko.”
“Wala kayong dapat ipag-alala,” sagot ni Lia, pilit pinapatatag ang boses. “Hindi ako basta-basta umaalis sa laban.”
Napakurap si Joon Seo. Laban? Sa anong laban? Ngunit bago pa man siya makapagtanong, bumukas ang pinto at pumasok si Madam Hyejin, nakangiti.
“Oh, nandito ka na pala, Lia. Joon Seo, from today, she’s your PA. Ayoko ng naririnig na nagkakagulo na naman ang staff mo.”
Nagkatinginan ang mag-ina, tila may tensyong matagal nang nakatago. Napahigpit ang hawak ni Lia sa folder. Alam niyang ginamit siya ni Hyejin bilang pain. Kapag nagkamali siya, masisisi siya ni Joon Seo, at tuluyan siyang mawawala.
Pero habang papalayo siya sa mesa, naramdaman niyang hindi siya takot. Sa wakas, nakapasok na siya sa mismong tore kung saan ipinanganak ang kasinungalingang sumira sa pamilya niya. At nakatayo sa harap niya ang taong magbabayad para rito—ang CEO na walang puso.
Sa elevator paakyat, ramdam niya ang titig ng ibang empleyado—halong paghamak at pagka-usisa. Pinag-uusapan na agad ang “kasambaheng naging PA.” Ngunit sa pagtaas ng numero sa panel, tahimik siyang nangako sa sarili: gagamitin niya ang bawat tsismis bilang hagdan para makalapit sa katotohanan.
EPISODE 3: Kontrata, Halik, at Paghihiganti
Wala pang isang linggo bilang PA ni Joon Seo, pero parang taon nang pinagdaraan ni Lia. Mahigpit ang schedule, walang pahinga, at kahit ang paraan ng kaniyang paghinga ay tila may KPI. Ngunit sa bawat utos na sinusunod niya, may kapalit na bagong piraso ng impormasyon tungkol sa Cha Group.
Isang gabi, matapos ang mahabang meeting sa mga foreign investor, abot-langit ang pagod ni Lia. Nauna na siyang pumasok sa opisina ng CEO para ayusin ang mesa. Sa gitna ng mga kontrata, napansin niya ang isang lumang folder na may pamilyar na pangalan—ang orihinal na may-ari ng maliit na kompanyang nilamon ng Cha Group: Kang Holdings.
Tumigil ang mundo ni Lia. Apelyido niya iyon, apelyido ng kaniyang ama. Nanginginig na binuklat niya ang laman: merger proposal, deed of transfer, at isang dokumentong nagsasabing si Kang Jihoon—ang ama niya—ay kusang pumirma kapalit ng malaking kabayaran.
“Hindi totoo ’yan,” bulong niya, namumuo ang luha. “Hindi niya ’to pipirmahan.”
“Bakit hindi?” malamig na boses ang sumagot sa likuran niya.
Napalingon siya; naroon si Joon Seo, basa pa ng ulan ang balikat ng coat. Dahan-dahan siyang lumapit, kinuha ang folder sa kamay niya. “Ito ang nagligtas sa kumpanya namin mula sa pagkalugi. Hero ang tatay mo, kung siya nga iyon.”
“Hindi siya hero, biktima siya,” sumabog ang tinig ni Lia. “At kayo ang may kagagawan.”
Nagdikit ang kanilang mga mata, puno ng galit at tanong. “Wala kang alam sa nangyari,” mariing sagot ni Joon Seo. “Huwag mong pagdesisyunan ang bagay na hindi mo kasali.”
“Kasali ako,” bulong niya, halos pumikit. “Dahil anak ako ni Kang Jihoon.”
Napatigil si Joon Seo, parang sinampal ng hangin. Bago pa siya makareact, biglang bumukas ang pinto—isang investor ang pumasok, masyadong malapit ang tingin sa kanila. Sa isang iglap, hinila ni Joon Seo si Lia at hinalikan ito, mariin, upang takpan ang kanilang usapan.
Nanigas si Lia, nanlaki ang mata. Sa labas, ngumisi ang investor. “Ah, kaya pala overtime kayo,” biro nito bago umalis. Nang magsara ang pinto, mabilis na kumalas si Lia, tinulak ang dibdib ng CEO.
“Wag mo na ulit gawin ’yon,” bulong niya, nanginginig. “Hindi kontrata ang pinirmahan natin para pagtakpan mo ang mga kasalanan ninyo.”
Sa katahimikan ng gabing iyon, narinig ni Joon Seo ang sarili niyang tanong na matagal na niyang iniiwasan: kung mali nga ang papeles na nagligtas sa kaniyang pamilya, kaninong buhay ang tunay na nawasak kapalit ng tagumpay nila?
EPISODE 4: Ang Lihim na Yumanig sa Imperyo
Hindi napigilan ni Joon Seo ang sarili. Kinabukasan, hindi niya pinapasok si Lia sa opisina; sa halip, ipinadala niya ito sa isang branch audit sa labas ng siyudad. Officially, para “i-deliver ang mga dokumento.” Pero ang totoo, gusto niyang huminga nang walang nakikita ang mga matang kumukuwestiyon sa nakaraan niya.
Habang nasa biyahe si Lia, nakatulog siya sa bus, hawak pa rin ang lumang kopya ng merger contract na palihim niyang nakuha. Sa gilid ng dokumento, may bahagyang bakas ng erased na pirma. Nang idikit niya sa ilaw ng bintana, nakita ang manipis na watermark—isang ibang pangalan na pilit nilang pinatungan.
Cha Hyejin.
“Siya ang pumirma, hindi si Papa,” bulong niya, nanlalamig. Ibig sabihin, ginamit lamang si Kang Jihoon bilang scapegoat para takpan ang ilegal na paglipat ng shares. At kung lumabas ang katotohanang ito, hindi lang Cha Group ang magigiba—pati ang posisyon ni Joon Seo bilang CEO.
Pagbalik niya sa headquarters kinagabihan, hindi na siya simpleng kasambahay sa tingin ng sarili. Hawak niya ang sandatang kaytagal niyang hinanap. Ngunit sa paglabas niya ng elevator, naabutan niyang nag-iisa si Joon Seo sa conference room, nakatitig sa parehong folder na hawak niya kagabi.
“Bakit hindi mo sinabi agad?” tanong niya, hindi na nagkunwaring ordinaryong empleyado.
Hindi nagulat ang CEO sa tanong; halatang kabisado niya na ang bigat ng lihim. “Dahil bago mo pa malaman, matagal ko nang alam na may mali sa kontratang ’yan,” mahinang sagot niya. “Pero sa tuwing susubukan kong buksan ang isyu, may nawawalan ng trabaho. May nababangga ang Nanay ko. May nagbabanta sa board.”
Umigting ang panga ni Lia. “Kaya pinili mong manahimik? Kapalit ng lahat ng naiwan sa amin?”
“Akala ko noon, iyon ang tanging paraan para protektahan ang kumpanya,” sagot ni Joon Seo. “Pero simula nang sabihin mong anak ka ni Kang Jihoon… hindi na ako makatulog.”
Iniabot ni Lia ang kopya ng dokumento, ipinakita ang watermark. Nagbago ang kulay ng mukha ni Joon Seo.
“Kung lumabas ’to, hindi lang Nanay ko ang mawawasak,” bulong niya. “Ako rin.”
“Hindi ako interesado sa posisyon mo,” sagot ni Lia. “Gusto ko lang ng katotohanan. At hustisya para sa ama ko.”
Sa unang pagkakataon, hindi bilang CEO kundi bilang Cha Joon Seo, tumango siya. “Kung ganoon, sabay nating haharapin ang impyernong ginawa ng pamilya ko.”
Sa labas ng salaming dingding, unti-unting bumuhos ang ulan—parang babala na ang unos na yayanig sa imperyo ng Cha ay nagsisimula na.
EPISODE 5: Puso o Hustisya?
Umuulan nang gabing iyon nang magdaos ng emergency board meeting ang Cha Group. Sa penthouse floor, naglakad si Lia sa marmol na hallway, nakasuot ng puting suit na ipinahiram ni Mina. Wala na ang uniporme ng kasambahay; ang natira ay sugat at bagong tapang.
Sa loob ng boardroom, nakapila ang mga direktor at abogado. Nasa dulo si Madam Hyejin, elegante at malamig ang ngiti. Katabi niya si Joon Seo, seryoso, hawak ang folder ng ebidensya.
“Anong ginagawa ng kasambaheng ’yan dito?” tanong ng isang direktor.
“She is my personal assistant,” sagot ni Joon Seo, ngunit tinitigan niya si Lia na para bang may mas malalim pa roon. “At siya rin ang anak ng may-ari ng kompanyang sinira natin noon—Kang Holdings.”
Nagbulungan ang board. Kumunot ang noo ni Hyejin. “Joon Seo, ano na namang kalokohan ito?”
Isa-isang inilabas ni Lia ang dokumento: orihinal na kontrata, kopyang may watermark, at statement ng dating legal counsel. Binasa niya ang bahagi kung saan nakasaad na ipinuwersa si Kang Jihoon sa pirma ng kasunduan gamit ang banta sa buhay ng kaniyang anak.
“Ako po ang batang iyon,” nanginginig ngunit malinaw ang boses niya. “Bumalik ako, hindi para wasakin ang Cha Group, kundi para itama ang kasalanan ninyo sa kaniya.”
“Huwag kang magpaka-martir,” singhal ni Hyejin. “Ako ang nagligtas sa kumpanyang ito! Kung hindi dahil sa akin, wala tayong Cha Group ngayon. Pati ikaw, Joon Seo, wala ka sa posisyong iyan.”
“Umma,” mahinang sambit ni Joon Seo, “ilang buhay ang kailangan nating wasakin para manatili sa taas?”
Tumayo siya, inilapag sa mesa ang kaniyang resignation letter. “Simula ngayon, hindi na ako CEO ng Cha Group. Pagbabayaran natin ang ginawa natin sa pamilya Kang, kahit magsimula akong muli mula sa wala.”
Natahimik ang silid. Sa labas, kumalma ang ulan.
Paglabas nila ng meeting, magkatabi sina Lia at Joon Seo sa viewing deck, tanaw ang lungsod. “Ano na ang plano mo?” tanong ni Lia.
“Tutulungan kitang ibalik ang pangalan ng Kang Holdings,” sagot niya. “Hindi bilang bayad-utang, kundi dahil gusto ko.”
“Paano kung hindi kita kailangan sa planong ’yon?” mariing tanong niya.
Huminga nang malalim si Joon Seo. “Kung ganoon, hihingi ako ng isa pang pagkakataon—hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking handang mahalin ang babaeng minsan nang sinira ng pamilya niya.”
Tahimik si Lia, ngunit sa kabila ng lahat ng sugat at luha, napansin niyang sa kauna-unahang pagkakataon, magaan ang dibdib niya. Sa mundong puno ng kontrata at pagkakanulo, may puwang pa rin pala para sa pag-ibig—pag-ibig na dahan-dahang tinatahi ang pagitan ng puso at hustisya.